Het leven na de SRS, week 61


welcome1

Beste lezers, mijn SRS, (Sex Reassignment Surgery) heeft eind 2016 plaats gevonden. Ik ben toen begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 05 januari 2018, dag 421

08:30 uur Allereerst de allerbeste wensen voor 2018. Ik hoop dat iedereen dat gaat vinden, waar hij of zij naar op zoek is, of juist datgene behoud, wat hen lief en dierbaar is.

De Kerstdagen zijn voorbij, het oud- en nieuwjaarsfeest is gepasseerd en het leven gaat weer verder, alsof er niets is gebeurd. En toch ga ik met een goed gevoel dit jaar tegemoet. Het moet ook wel, want op het afgelopen jaar kijk ik niet graag terug. Dus bij deze: “ajuus 2017!!” Ga ik het nu helemaal anders doen? Nee, ik ga verder met waar ik reeds was beland en dat voelt goed.

Er staan dit aankomende jaar sowieso positieve zaken op de agenda. Om er een paar op te noemen;
1-  Start pijnbestrijding bij Second Care,
2-  kaak operaties in ‘s-Hertogenbosch,
3-  aangezichtsoperaties om vrouwelijker over te komen en
4-  progressieve ontwikkelingen qua logopedie.

Als klap op de vuurpijl staat Saskia morgen in het AD Magazine, kopen dus! Haar kant van het verhaal word nu eindelijk eens belicht en dat gaat groots gebeuren.

Zoals jullie begrepen hebben lag ik de afgelopen dagen met griep op bed, een best wel zware griep, met als hekkensluiter bijna een longontsteking als toetje. Zoals gewoonlijk liep/lag ik daar weer eens veel te lang mee, maar na een bezoekje aan de huisarts en de aldaar gekregen stootkuur, ben ik nu weer redelijk op de been. Daniël is inmiddels ook weer opgeknapt, alleen Sophie is nog steeds aan het kwakkelen. (Trouwens, door het vrij lange ziektebed had ik vrij lang niet gedilateerd. Noem het luiheid, domheid, what ever! Nou, dat heb ik wel geweten. Het deed enorm veel zeer om er überhaupt in te komen. Gewoon niet doen dus, zolang wachten. Een week is voor mij nog het maximum).

21:30 uur  Via via kregen wij al inzage in het artikel van de morgenochtend editie “AD Magazine”. Het is een mooi stuk geworden verdeeld over maar liefst 5 pagina’s, toe maar! Ik kreeg een paar foto’s van het origineel toegestuurd en kon het natuurlijk niet laten om dit z.s.m. op Facebook te gooien. Er werd direct al op gereageerd. Een piepklein voorproefje op hetgeen er morgen gaat komen, want dat zal echt ongelooflijk veel reacties gaan geven. Het artikel geeft heel goed de emoties van Saskia weer en de foto van haar spreekt boekdelen. Echt een goed artikel, goed dat het ook een keer van een andere kant word belicht.

Zaterdag 06 januari 2018, dag 422

11:00 uur  We zijn allebei in een roes beland en laten alles maar over ons heen komen. Ik ben zo trots op Saskia en dankbaar wat Marloes en Danielle van het artikel gemaakt hebben. Al heel vroeg kwamen de eerste reacties binnen. Eerst uit onze vriendenkring en al snel van de eerste onbekende, een lezeres van het AD uit het Limburgse. Saskia kreeg van haar ontzettend lieve complimenten en zij doneerde zelfs aan mijn nieuwe haarwerk. Er zal vast nog veel volgen vandaag………

Vanmiddag gaan de kids logeren bij Ama, wij hebben weer een avondje samen. (Dat zal wel nodig zijn, denk ik zo 🙂 ). We denken er hard aan om vanavond naar het “GenderCafe” in Leiden te gaan en als het even meezit, ook nog even langs bij Rogier. (Je weet wel, de bijna echtgenoot van Gordon).

17:30 uur  Ach jeetje, Saskia is vanochtend heel erg ziek geworden en ligt plat. Net nu wij een avondje samen zouden hebben en:………. wij uitgerekend zijn uitgenodigd om bij Rogier te gaan eten. In zijn restaurant “De Hooikist”, helemaal verzorgd door vriendin Marion. Je snapt wel dat Saskia meer dan graag mee gaat en er alles aan doet om op de been te komen. Ik zou het jammer vinden als zij niet mee zou kunnen, want zij heeft zich zo verschrikkelijk op een avond samen verheugd. Maar als zij zo blijft als dat zij de afgelopen uren was, dan kan ik haar beter maar laten. Zij voelt zich dan het prettigst in een pikdonkere kamer, zonder enig geluid of verstoring.

Zondag 07 januari 2018, dag 423

00:30 uur   Wat een top avond! Marion nam ons eerst mee naar de “Hooikist” in Leiden, het oudste eetcafé. Aldaar hebben wij heerlijk gegeten en gezellig gekletst met Rogier. Toevallig was ook zijn kleine meid aanwezig en deze zat ook nog eens, met haar moeder, aan het tafeltje naast ons. Heel kort stelden wij ons aan elkaar voor. Hierna liepen wij naar het COC, daar was de maandelijkse trans-avond. Een dingetje wat ik nooit eerder heb gedaan, een avondje onder meerdere transgenders. Ik moet zeggen dat het ons prima is bevallen. Ook hier kwamen wij meerdere bekenden tegen. Het was dat wij allebei snel afknapte, wat wil je na twee weken griep, dat wij niet al te lang konden blijven. Over ziek gesproken, Saskia had de hele dag op bed gelegen en heeft alles op alles gezet om toch mee te kunnen. Zij heeft zich heel erg dapper gedragen, maar de klap kwam bij thuiskomst.

23:30 uur   Arme Saskia, zij is echt heel erg ziek. Ik kan mij eigenlijk niet herinneren dat zij het zo erg te verduren heeft gehad. Tot aan het avondmaal heeft zijn klappertandend in bed gelegen. De kopjes citroenthee met een beetje honing zorgde er voor dat zijn niet uitdroogde, maar een pilletjes deed helemaal niets. Ik merkte wel dat ik zelf ook nog niet helemaal 100 ben, maar gelukkig kon ik wel voldoende doen en er uiteraard voor Saskia zijn. Daarnaast vrees ik dat Justin morgen ook de klos is, hij klaagt over hoofdpijn en voelt zich brak, net zoals zijn zus. Met haar gaat het ook niet echt beter. Sebastiaan is de enige in huis die nog vrolijk rond huppelt!

Voor Saskia vind ik het extra sneu, juist nu zij zo’n succes heeft met haar artikel in het AD. Want vanaf vanmiddag ging het “online”, dan zie je pas goed hoe veel het gelezen word. Ook het aantal lezers van dit blog rees toen de pan uit. Vooralsnog krijgt zij hele positieve reacties en is zij diverse “vrienden” op  Facebook rijker :).

Maandag 08 januari 2018, dag 424

Ik ben hieperdepiep en helemaal klaar met de griep en de ontsteking in mijn longen. Ik heb er weer zin in! En gelukkig maar, want Saskia is zo verschrikkelijk ziek dat zij alleen even beneden is geweest om te stofzuigen……… stofzuigen??? Ja, erg he! Ik was zo hieperdepiep dat ik vanochtend vroeg alle keukenkastjes binnenstebuiten keerde en rigoureus huis heb gehouden met de verzamelde zooi in de laatjes en kastjes. 3 vuilniszakken vol met nooit, of bijna nooit, gebruikte klerezooi. Hup, weg er mee. Daarna moest ik met Daniël naar de fysio, altijd leuk om te doen en gelijk daar achteraan boodschappen doen. Dat gaat overigens prima met Daniël. Je geeft hem bij binnenkomst in de Lidl een kaasbroodje, zet hem in het karretje en je hebt geen kind aan hem. Maar goed, toen ik terugkwam brak ik mijn nek over de stofzuiger. Ik vroeg aan dochterlief; ‘heb jij zomaar stof gezogen? Nee’, zei zij. ‘Heb jij dan stof gezogen?’, vroeg ik zoonlief. Ook niet! Dus ik op hoge poten naar boven, Saskia door elkaar geschud en haar op haar hart gedrukt dit nooit meer te doen! Tussen het hoesten en proesten door verstond ik dat zij ook graag wat wilde doen…….
Gelukkig heeft zij wel iets kunnen eten van mijn vers gemaakte spaghetti. Hopelijk sterkt zij daar iets van aan.

Woensdag 10 januari 2018, dag 426

Een paar weken geleden schreef ik over de geweldige sportuitrusting die de kids hadden gekregen. Dat Sebastiaan zijn introductie lesje zeer succesvol had doorstaan en dat Sophie ook een meer dat fanatieke poging deed. Vandaag was het de beurt aan de 2 jongsten om hun eerste les, geheel in het prachtige tenue, te volgen. Over Sebastiaan ben ik heel kort, dat is gewoon wen natuurtalent. Die kan zich spoedig goed verdedigen! En dan Daniël, die overigens weer ziek is geworden, die wilde perse met mij naar de training, ondanks dat het één hoopje ellende was. (En nog steeds is!). In eerste instantie durfde hij “de mat” niet op en zat hij, in dat schattige outfitje, bij mij op schoot. Toen ik hem aan het handje de mat op hielp nam een van de trainsters het over en maakte hem vertrouwd met hetgeen de andere kinderen deden. Al snel deed hij heel enthousiast mee, totdat hij opnieuw instortte en naar huis wilde. Het arme kindje is doodziek.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier. 

2 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 61

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s