Vingerknip


De afgelopen twee weken heb ik als geen ander ervaren dat jaren hard werken aan het op-en-top-vrouw-zijn, in een oogwenk vernietigd kan worden?

download (5)

Aan mentale kracht ontbreekt het nog steeds niet, dat is het niet. Alleen holt de gezondheid van mijn lijf hard achteruit. In het afgelopen jaar is werkelijk alles verminderd. De conditie is gedaald naar -10, energie zo’n beetje naar 0,0, wat maar ongemakkelijk is, is voor de volle 100% ongemakkelijk en de zenuwpijnen zijn een overtreffende trap. Maar toch geef ik niet op, nooit! Dat is die enorme mentale drive die door mijn koppie gaat. Ik zal kosten wat kost doorgaan, tot de laatste snik. (En er nog steeds overtuigd van zijn dat ik het ga halen ook).

Maar de afgelopen twee weken kwam ik in een overlevingsmechanisme terecht. En dan telt het op-en-top-vrouw-zijn ineens niet meer. Dan geldt alleen maar comfort, je zo comfortabel mogelijk voelen en dan heb je gewoon lak aan alles. Het boeit even niet hoe mijn haar zit, het boeit even niet dat mijn gezichtsbeharing lijkt op dat van een IS- strijder en het boeit al helemaal niet wat ik aan heb. Weet je dat ik sinds 2015, privé geen broek meer heb aangehad, dat ik er nooit meer onverzorgd heb bijgelopen. En nu, toen ik gisteren noodgedwongen naar buiten moest, een broek aanhad, afgetrapte gympen en om het maar enigszins warm te houden, een bomberjack. Het interesseerde mij geen ene malle moer.

Voor mij is dit gedrag niets anders dan dat ik herken uit mijn voorgaande leven. Toen lag ik echt niet wakker als ik als ongeschoren voddenzak naar buiten moest. Jeetje, dat was wel wat anders de afgelopen jaren.

Dat hoort dus zeker bij ziek zijn. Ik dacht altijd dat zorgzame vrouwen niet ziek konden zijn. Althans, wel ziek konden zijn, maar altijd net die energie te hebben om er voor anderen te zijn en er ook nog verzorgd bij konden lopen ook. Mispoes dus!! Er sluimerde al weken wat, alles in mijn lijf gleed af, maar echt ziek worden, ho maar. (Dat wijt ik nu aan al die troep die ik slik). Daar kwam op kerstavond verandering in, ik werd echt ziek. 1e kerstdag ging gelukkig nog wel een beetje, maar daarna kwam dat kwik-houdende geval niet onder de 39.5 graden uit het donkere gat. Af en toe tikt dat micro-dilateer-ding zelf 40+ aan. En dat is nog steeds zo, ook dat wordt mede mogelijk gemaakt door die geweldige “Humira”, die legt tenslotte je afweersysteem plat.

In één vingerknip weer terug bij af? Hihi, zeker niet. Alleen het ‘lekker boeiend’ is er even, het comfortabele zoeken, zonder enige schaamte. Maar toch één ding is mij duidelijk gemaakt door Saskia, ik blijf met beide benen op de grond en log niet uit. Geen kleinzieligheden. Dus al met al, toch 100% geslaagd in het vrouw-zijn.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet mij dan een groot plezier.

3 gedachtes over “Vingerknip

  1. Ik ben wat laat met een reactie daar ik nu zelf thuis zit echter met geheel andere klachten.
    Sommigen hebben zich opgelost door een paar woorden van Jij weet wie ik bedoel.
    De overige hopelijk na 18 januari.

    Maar in elk geval wens ik je sterkte en beterschap.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s