Blind


Ik heette geen Remi en was niet alleen op de wereld. Naast een heleboel shit waren er heel veel sparkelende lichtjes en was mijn leven geen hel omdat ik geen meisje was, of mocht zijn.

download

Twee keer in mijn leven is er een draadje in mijn hoofd geknapt. (Om heel eerlijk te zijn, wel veel vaker, maar niet die genderdysforie deed activeren). Het waren twee keer hele heftige momenten, die iets triggerde in mijn hoofd. De eerste keer was ergens begin jaren 90. Toen zorgde een simpele operatie aan mijn neus voor een ommekeer in mijn leven. Voor het eerst kwam er toen genderdysforie boven drijven en ging ik er “vol” in. Dat dit niet goed is gegaan, dat hoef ik niet opnieuw te vertellen. In 2014 was het een insult, een insult dat het opnieuw werd getriggerd. Ook die Story kennen we inmiddels.

Maar hoe en waar zat nou, daarvoor en daartussen, de genderdysforie verstopt. Tot aan de jaren 90 waren mijn gevoelens conform die van andere transseksuelen. Maar na de eerste, compleet mislukte poging tot transitie, was er totaal geen spraken meer van dat alles. Alle transgender gerichte activiteiten waren weg. Er waren geen wensen meer naar het andere geslacht. Er waren geen gevoelens meer naar iets wat maar naar vrouw rook. Er was in de verste verte geen enkele droom of wens om vrouw te zijn. Tot na het insult. Na het insult was de drang weer net zo aanwezig als na de neus operatie in de jaren 90. Twintig jaar geen enkel signaal naar maar iets dat af week van het “normale”.

Geen droom, geen wens! Hoe kan het dan nu zo zijn dat ik hier zit, zit als “op en top vrouw” en helemaal happy ben met hetgeen ik nu ben. Het voelt ook helemaal niet dat een lang gekoesterde wens in vervulling is gegaan. dat is het ook gewoon niet. Het klopt, die genomen beslissing, zo simpel lijkt het te zijn. Dat maakt het nu, min of meer, een onbeantwoorde vraag. Wat als deze missie nu ook was onderbroken, was ik dan ook weer 20 jaar door gaan leven in de rol die ik ook goed vertolkte. Die vraag zal nooit beantwoord worden, domweg omdat dat leven voorbij is en nooit meer terug kan keren. Alleen terugkijken op die twintig jaar, dat is het enigste waar nog de opkomt en ondergang van het mannelijke after-Life goed te herbeleven is.

Kortom, ik ben wie ik ben. Een mens die gelukkig is met zichzelf, die gepakt heeft wat aangereikt werd en op haar pad kwam. Net zoals ik, met twee handen, aanpak wat nog meer mogelijk is, zoals de reconstructie van mijn gezicht. Daarnaast geniet ik intens van wat ik ben en wat er allemaal gebeurd. En ik ben helaas, zoals sommige denken, niet blind voor wat er om mij heen gebeurd en hoe veel impact het op mijn naasten heeft. En die “sommige” zijn mijn inziens, nog blinder als een vleermuis en zitten nog dieper dan een mol!!

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet mij dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s