Plons 1.1


Een levensvraag en één opheldering, daar begon “Plons 1.0” mee. Hierin deed ik een poging om de opheldering te verduidelijken, inzicht in een slepend vraagstuk, dat door het blog van Sandra aangereikt werd. Daarnaast een levensvraag; ‘Ben ik één en dezelfde persoon?’

24899920_316914008794648_5347077600625008932_n
Uniek vogelhuisje

 

Niet alle blogs gaan nog, voor publicatie, door de vingers van Saskia, maar toen zij dit bij Plons 1.0 wel deed, legde zij direct een paar linken op tafel. Wat overigens niet leidde tot enige aanpassingen of zo, hooguit wat te corrigeren spelfoutjes :). Saskia zag het als een denkbeeldige “brug”. Een brug tussen twee levens. Dat de RLE (Real Life Experience) zoveel energie vergde en alle deuren naar het mannelijke verleden afsloot. Langzaamaan werden er peilers gebouwd om weer een brug naar dat deel van mijn leven te slaan. Er was van mijn kant geen weerstand tegen, het gaf verwarring. Vooral voor de doodgewone dingen die je in een RLE, tot het krampachtige aan toe, probeert te veranderen. Kijk, en dan heb je mij weer met mijn metaforen. Ik vertelde Saskia bijvoorbeeld over mijn hardnekkige tik door af en toe eens lekker in mijn neus te boren……. Nu is dit taalgebruik al helemaal niet vrouwelijk, laat staan het nog doen ook. Terwijl Saskia mij er dacht vanaf te kunnen brengen, wist ik niet hoe het af te leren. Verwarring dus voor beiden. Zij die, aan de ene kant, verwoede pogingen deed om bepaalde onsmakelijke mannelijke gewoontes de kop in probeerde te drukken en aan de andere kant juist stukjes van mijn oude ikke in stand probeerde te houden. Een onsmakelijk voorbeeld misschien, maar wel één van de wellicht wel honderden dingen die allemaal veranderen, dan wel juist behouden moeten blijven. Want ikke ben nou eenmaal ikke.

Maar ben ik nog steeds één en dezelfde persoon? Die vraag kreeg een vriend van mij op Facebook gesteld. Was hij nog steeds dezelfde persoon als vroeger? Hij schrijft: (Citaat) ‘In hoeverre Rianne en ik dezelfde persoon zijn, tja. We hebben hetzelfde BSN en hetzelfde verleden, dezelfde ‘ik’ en dezelfde ziel, maar of we dezelfde zijn? Dat houd me de laatste tijd weer mee bezig’. (Heel toevallig hebben wij, transman en transvrouw, voor elkaars oude naam gekozen. Bij hem viel alleen de letter o van het leesplankje :)).
‘Ben ik één en dezelfde persoon?’ Aan de ene vind ik van wel, maar aan de andere kant………. Ik denk dan even heel simpel aan mijn laatste verschijning bij een meeting met oud Libanon veteranen, of aan de aankomende reünie van mij lagere school. Zou ik daar aan hebben kunnen deelnemen, of aan gaan deelnemen als een andere persoon? Dat lijkt mij volstrekt onmogelijk. Dat zou je in één woord kunnen opvangen; ‘aanpassen’. Aanpassen aan de situatie waarin je je begeeft, of waar je ongevraagd in terecht komt. Juist dat laatste vind ik moeilijk, herstel, vond ik moeilijk. Niet dat ik dat niet kon, juist niet, ik heb mij van jongs af aan alleen maar aangepast. Ik deed wat van mij verlangt werd, of waarvan ik dacht dat het zo hoorde.

Als ik even een klein stukje terugblik naar mij eerste 18 levensjaren, dan kan ik gerust zeggen dat het woord ‘opvoeding’, niet, of nauwelijks van toepassing was. Daar was ik zelf verantwoordelijk voor. (Met inachtneming van wel meegekregen waarden en normen. En de dingen die nou eenmaal ‘not done or well done’ waren in de jaren 60 en 70). Eigenlijk begon mijn lange opvoedkundige reis pas na mij twintigste. Bracht het een moeizaam huwelijk, een stuurloze scheiding en een hele moeilijke doorstart. Zeg maar gerust dat door mijn schoonouders, mijn terug gevonden zussen, mijn relatie met Saskia, werk ervaring enz. enz. er aan bij hebben gedragen dat ik eindelijk zo ver kon komen om zelf te kunnen opvoeden. Mijzelf voldoende te hebben gevoed om een laatste reis aan te durven, aan te kunnen. Die reis was ook niet mogelijk geweest als ik mijn naasten niet had (op)gevoed met mijn eigen levenslessen.

Ben ik nou wel, of ben ik nou niet diezelfde persoon? Eerlijkheidshalve durf ik daar nu niet direct een JA, of een Nee op te geven. JA, want ik verloochen mijn roots niet, ben zelfs trots op een groot gedeelte, juist omdat ik NU weet waarom ik de dingen deed zoals ik ze deed. En NEE, omdat er, zoals hierboven genoemd, ook heel veel dingen door mij gedaan werden omdat ik dacht dat het zo hoorde en mij aanpaste aan de ander, of de situatie. Wat aan de andere kant ook weer een mooie eigenschap is, want ik geniet er in bepaalde omstandigheden zelfs van dat ik mij juist kan aanpassen. Daardoor voel ik mij als een vis in het water binnen alle kleuren van de (LHBTQI) regenboog. Daardoor heb ik een empathisch vermogen met een spamfilter opgebouwd, een met een snoeiharde grens! Ik ben er nog niet helemaal uit…….

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet mij dan een groot plezier.

Een gedachte over “Plons 1.1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.