Plons 1.0


Een levensvraag en één opheldering. Zoekende naar de juiste woorden, een omschrijving willen geven aan je gedachten. Dan krijg ik het het eindelijk aangereikt en dan word er gelijk een vraagstuk in mijn schoot geworpen. Dat alles in een tijdsbestek van amper 24 uur.

De opheldering betrof het sluimerende gevoel van onbehagen, niet wetende wat er er nu echt gaande was, waarom dingen gebeurden zoals het gebeurde. Ergens over klagen was niet mogelijk, simpelweg omdat het niet verklaarbaar was, daarom hield ik het ook stil. tot dat ik vandaag een blog las. Een helder blog, helder omdat het in een paar woorden, het waarom verklaarde. Het laatste blog van Sandra was zo heerlijk verhelderend. (Zij loopt heel wat maandjes op mij voor, op alles en is voor mij een enorme steun als het gaat om persoonlijke ontwikkelingen in het proces).
Ik wist echt niet te omschrijven wat er nu gaande was, er spookte zoveel door mij heen. Voor mij toch echt een ongrijpbaar iets, want normaal gesproken kan ik gevoelens vrij snel benoemen en een plek geven, maar dat was de laatste tijd even zoek.

Een innerlijk gevecht tussen mijn oude ik en mijn nieuwe ik, dat was het. Het gevecht dat gestreden is om mij te bewijzen. Te bewijzen voor de buitenwereld dat ik toch echt de juiste keuze heb gemaakt en om te laten zien dat Rianne staat voor wie zij is. Dat gevecht is over mijn grenzen heen gegaan.

Na 52 jaar als man te hebben geleefd, moet je ineens bewijzen dat dit het niet is, dat je verder gaat als vrouw. In een overdreven korte tijd moest je jezelf aan iedereen en alles bewijzen. Die periode noemen ze de RLE (Real Life Experience). Je bent dan zo overdreven gefocust op je presenteren en het overtuigen van iedereen, dat je compleet vergeet wie je was. Onbewust gum je 52 jaar bestaan weg! Daar had ik het opeens heel moeilijk mee, moeilijk doordat mijn verleden, delen van mijn oude zijn, mij weer inhaalden. Zij eisten hun verworven plek terecht op. Heel verwarrend allemaal. Tot dat ik het blog van Sandra las. Het is zo klaar als een klontje, ik heb gewoon bereikt waar ik als mens wil zijn. Ik hoef mij helemaal niet meer te bewijzen, dat overdreven streven naar acceptatie is foetsie. Ik ben gewoon dezelfde persoon, maar dan in een ander jasje. De gewenste bevrijding is daar waar ik naar zocht. Zo gek, ik heb nooit de illusie gehad dat ik in de playboy zou komen, dat ooit alle mannelijke trekken zouden verdwijnen. Maar ik leefde even wel in dat vertekende beeld. En dan krijg je ineens een plens koud water over je heen, een duik in ijskoud water. Plons, wakker en helder.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet mij dan een groot plezier.

8 gedachtes over “Plons 1.0

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s