Code orange


Wij hadden vroeger codes, ongeschreven wetten. Wij deden heel veel dingen die geen daglicht konden verdragen. (Nee, daar bedoel ik niet de bios mee). Van ouderen en kinderen bleef je sowieso af. Daarnaast golden er meer van dat soort regels. En Duitsers stuurde je standaard ” immer gerade aus”.

Wat ik en mijn vrienden allemaal uitspookten? Dat houd ik lekker voor mijzelf. Ik kan hooguit verklappen dat een late bekentenis nimmer zal gebeuren, orange staat mij namelijk niet 😃. Spijt? Eigenlijk durf ik dat niet te zeggen, erg eigenlijk. Het was toen eenmaal zo, het was een stukje uit een verdorven leven. Het is nu een stukje wat helpt bij het bewuster maken van grensoverschrijdend gedrag van pubers. Herstel: puber. Hoe gek het ook mag klinken, maar als je “daar” bent geweest, kan niemand je meer iets wijsmaken. Het geeft zelfs een ander de ruimte te vertellen over zijn stukje deelname aan onbezonnen, domme dingen.

Zo kan ik nu ‘sparren’ met Justin. Vertelt hij mij dingen die hij alleen maar met mij kan delen, delen omdat ik “daar” was. Om geen vertekent beeld van hem te geven, maar zijn streken, zijn in vergelijking met die van mij, slecht stout te noemen. Foei, zou ik haast zeggen. In grote lijnen heb ik mijn kids, Justin wat dieper, inzage gegeven in mijn boefjes bestaan. Daarbij altijd duidelijk de grenzen van het duistere bestaan aangegeven. En weet je wat? Het heeft 100% geholpen in zijn bestaan, zijn mens zijn, hoe hij de dingen doet zoals hij ze doet. Hij belandt, net als andere maatjes van hem, wel eens in situatie waarin je keuzes moet maken, keuzes kan maken. En dan maakt hij steevast de juiste keuze. Kan hij de situatie voor zichzelf en voor zijn maatjes zo beïnvloeden dat er niets ernstigs uit voortvloeit. De waarden en normen van toen, doen het nu versterkt in het heden. Justin deelt alles met mij, om te kunnen praten over hetgeen hij deed, of waar hij ingezogen werd. Ik ben oprecht trots dat hij op geen enkele wijze zijn daden afschuift. Hij is zelfs eerder geneigd de schuld op zich te nemen, dan een van zijn matties aan te wijzen.

Het lijkt misschien wel dat ik het leuk vind dat hij bepaalde streken uithaalt, maar dat is niet zo. Aan de andere kant zou ik een “heilige boon” ook verafschuwen. Het mooiste wat ik maar bereiken kon, is dat mijn zoon alles met mij deelt. Als je zoon niet alles met je kan delen, dat lijkt mij veel erger. En stilletjes besef ik mij dat mijn transitie hier deel van uitmaakt. Een groot deel zelfs. Ik heb mijn kwetsbaarheid, mijn diepste geheim, mijn bevrijding en mijn openheid aan hem laten zien. Laten zien dat alles bespreekbaar en deelbaar is.

Onze zoon is een kanjer, hij komt er, net als de rest, net als Daniël. Code orange zal je bij ons niet zien, niet horen. Niet alleen omdat oranje mij niet staat, maar omdat ik weet wat er in hun koppies omgaat, de gradaties van wel of niet kunnen bij hun heb ingeprent. Ik kan ze lezen en schrijven, geen dingen die mij ontgaan.

(Terwijl ik op zwaar opgevoerde brommers reed, weigert Sophie enige aanpassing aan haar scooter. Ze nemen dus niet alles klakkeloos over😃).

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet mij dan een groot plezier.

Een gedachte over “Code orange

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s