Keukenmeid


Van luchthuiler naar nagels op een schoolbord. Af en toe het geluid van een muis die zijn laatste adem uitblaast. En heel af en toe het geluid van een gil-nicht, die door een George Michael look-a-like in zijn billen werd geknepen.

Voor mij genoeg redenen om niet gemotiveerd met mijn stem aan de slag te gaan. Maar de allergrootste reden was wel de afkeuring van mijn naasten. Saskia vond het destijds echt niet leuk dat ik er mee bezig was. Aldus haar was zij al zoveel herkenbaars aan mij kwijt, de stem was de druppel. Ook de oudste kids vonden het maar niets. Zodra ik probeerde te oefenen kreeg ik gelijk een theedoek in mijn mond geduwd.

Nu, bijna anderhalf jaar verder, hebben zij er alle begrip voor dat ik weer een poging onderneem. We hebben het eerst besproken, de reden waarom uitgelegd en ook het te bereiken doel. Dat was toereikend genoeg om weer met logopedie te beginnen en eerlijk gezegd was ik er echt aan toe. Er is een tijdje overwogen om de toonhoogte te veranderen door middel van een operatie. (Dat kan altijd nog). Maar een operatie brengt risico’s met zich mee. Daarnaast levert het alleen een hogere stem, maar niet de kunst van het vrouwelijk spreken. Een operatie alleen levert dus niet meer om dan het geluid van een kickbokser die zijn “tok” is vergeten.

Zodoende ben ik een paar weken geleden begonnen met logopedie. De eerste twee weken liepen nog wat stroef, dat kwam mede door het zoeken naar de juiste toonhoogte. Buiten dat er een paar kristallen erfstukken uiteen spatte, werden ook de kinderen opstandig. Na stug oefenen in het geluiddichte kantoortje en als ik alleen op de weg zat, heb ik de juiste toonhoogte kunnen vinden en vasthouden. De afgelopen week paste ik het voorzichtig toe in besloten kring. Eerst de goedkeuring van Saskia, daarna Sebastiaan en toen, zonder iets aan te kondigen, de grote kids. En ik kreeg wonderwel geen commentaar, het werd zonder slag of stoot geaccepteerd.

Vandaag mocht ik tijdens de logopedie voorlezen uit Jip&Janneke, dit terwijl het werd opgenomen. Toen ik het terug hoorde moest ik wel even slikken, was ik dit echt, had ik al zoveel bereikt? Ja dus! De komende tijd heel veel oefenen en als het er goed in is gestampt, dan gaan we het “twangen” toevoegen. Dat is echt heel moeilijk. Je moet dat een beetje zien als een snerpende nare toon in je stem toe te voegen. Twangen klinkt als het huilen van een baby, of het kwekken van een eendenkuiken. Kwek, kwek, kwek. Het doel hiervan is om luider te kunnen praten in de reeds behaalde toonhoogte, dat je zelfs je stem kunt verheffen. Dat lijkt mij heerlijk, de kat van de buren de boom injagen, als ik gil als een keukenmeid.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet mij dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.