Kids


Het is al ruim anderhalf jaar dat ik nu thuis zit. Werkeloos uit het raam zit te staren en de dagen tel. Zo langzaamaan ben ik wel doctorandus geranium geworden! Alleen die anderhalf jaar is niet gelogen, de rest is juist 180* anders. Een korte tijd liep ik wel met een ziel onder mijn arm te zeulen, maar niet voor lang. Ik zeg bewust “een” ziel, want volgens mij zeulde ik rond met die van een ander. Het thuiszitten heeft veel goeds gedaan, heeft veel bijgedragen in het contact met de kids en er ongemerkt voor gezorgd dat zij er behoorlijk goed doorheen zijn gekomen. Tot zover ik terug kan kijken heb ik nog nooit zoveel tijd met mijn kids kunnen doorbrengen als nu. Voorheen was het altijd maar werken, werken en nog eens werken.

Discipline, tucht, gezag, het zou mij een om het even zijn wat voor naampje ze het geven. Voor mij is het ooit een redding geweest, de dienstplicht. Onze kids hoeven nou niet echt gered te worden, ja, van mij misschien, maar een beetje discipline kan geen kwaad, toch? Juist! Daarom koos ik niet voor dat woord, maar voor een liefdevolle opvoeding met duidelijke regels, waar respect, discipline, liefde, empathie, zorgzaam enz enz, verweven zijn in de regels. En dan is het afwachten of je de juiste keuzes hebt gemaakt, of je het samen goed hebt gedaan. Ik ben mij er terdege van bewust dat ik daar in het verleden ernstig in te kort ben geschoten. (En deze ezel stootte dus wel twee keer tegen dezelfde steen).

Neem nou Justin, onze eigen stille Willy, geen makkelijke jongeman, maar wel een waar de genoemde regels effect hebben gehad. Iedere dag weer zien wij hoe hij groeit in zijn ontwikkeling en langzaamaan een boy is geworden waar je trots op kunt wezen. Hij is uitgegroeid tot een echte kerel en je ziet nu al zijn enorme power voor later. Het is niet niets wat hij allemaal van thuis heeft meegekregen en ondanks dat komt hij waar hij wil zijn. Een jongeman met vechtlust, kracht en ook nog eens een goeie kop. (Dat heeft hij vast van mij 😃). Het “stille Willy” zijn is echt zijn eigen ding. Hij kan zich zodanig terugtrekken dat wij soms niet eens weten of hij wel thuis is.

Neem nou Sebastiaan, een makkelijk jongen qua opvoeding. Hij heeft bijna geen bijsturing nodig, meer coaching. Hij is een hele wijze jongen, met een empatisch vermogen van heb ik jou daar. Elke dag verbaasd hij ons met zijn kunnen en het uitdiepen van interessen. Want als er één binnen ons gezin er echt helemaal voor gaat, is hij het wel. Ik ben zo trots hoe hij met het fenomeen Rianne omgaat. Je moet dat echt eens live mee kunnen maken, ongelooflijk gewoon. Hij heeft ook alles in de gaten en alles door. Die spelt je echt geen onzin op de mouw.

Neem nou Daniël, een kleine stuiterbal die de wereld op een explosieve manier verkent, helemaal op zijn manier. Ook hij is reuze slim en ligt mijlen voor als het om spraak, kracht en energie gaat. Hij is ook een bijzonder aanhankelijk jongetje, die enerzijds niet één seconden alleen gelaten kan worden en anderzijds niet alleen wil zijn. Voor hem is het gezegde “stroop aan je kont” uitgevonden.

Voor de eerste twee ‘heren’ hebben wij nooit zo veel trukendozen uit de kast moeten halen als voor Daniël. Wel houden we ze goed in de gaten, want al staan zij stevig in hun schoenen, het is niet de bedoeling dat zij ergens last van ondervinden. Voor Justin en Sebastiaan ging het geleidelijk, net zoals het doorsnee gaat met opvoeden. Maar Daniël was/is een ander verhaal. Tot voor kort was hij heel moeilijk bereikbaar, luisterde voor geen meter en wat wij ook probeerden, het drong niet tot hem door. Totdat ik onlangs een gesprek opving wat mij aan het denken zette. Mede door mijn eigen ontwikkelingen lukt het mij nu om bij hem door te dringen en hem minder onrustig te krijgen. Het heeft helemaal niets met discipline, tucht of wat dan ook te maken. Geduld, liefde, warmte en duidelijkheid zijn de kernwoorden, waarbij hij zelf een grote rol in het beloningssysteem is. Juist die eigen inbreng van hemzelf vindt hij geweldig en maakt hem bijna tot rolmodel :). Nou, dat rolmodel laten wij maar achterwegen, want hij is gewoon te leuk zo.

Neem nou Sophie, wie? SOPHIE!! Daar kan je toch niet omheen. Wat een enorme kanjer is dat zeg. Die kwam al heel zelfverzekerd en standvast uit het ei en die eigenschappen zijn er nog in volle glorie. Ze pubert momenteel nog een beetje na, maar dat is heel goed te verdragen. Hoe zij nu met mij omgaat is gewoon top. Hoe wij met elkaar omgaan is top. Zij is er altijd als je haar nodig hebt. Ze doet wat zij moet doen en dat doet zij altijd goed.

Zij hadden uiteraard veel extra steun, aandacht en liefde nodig tijdens mijn transitie en dat is ons inziens prima gelukt. Dat heeft Saskia uitstekend gedaan, ik vulde enkel waar nodig aan.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet mij dan een groot plezier.

10 gedachtes over “Kids

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s