Up the Hill backwards 2


‘Natur am Abend, stille Stadt

Verknackste Seele, Tränen rennen

Das alles macht einen mächtig matt

Und ich tu’ einfach weiterflennen’

Er stonden zo’n 16 kaarsjes op mijn verjaardagstaart toen ik gegrepen werd door die Duitse tekst. Nog steeds vind ik het een geweldig nummer, een nummer dat ik net als “love is blue”, uren achtereen zou kunnen beluisteren. (En dat doe ik dan ook regelmatig). Alleen jammer dat ik de enige ben in mijn omgeving, zodoende moet ik wel alleen zijn om hier even van te kunnen genieten. Het nummer klinkt ook nog mooier als de schuif van de equalizer helemaal naar boven is geschoven. ‘Gaan met die banaan.’

Het was stralend weer, echt een dag om naar het strand te gaan. Eerlijk gezegd zat ik in de zomerperiode alleen maar op het strand. Altijd met een grote groep, op dezelfde plek, nabij de post van de reddingsbrigade. Reeds halverwege up-Hill naar Lookhill, kwamen de klanken mij al tegemoet. Hoe dichterbij de zilte zeelucht mijn neus binnendrong, des te luider klonken de Duitse woorden. Eenmaal boven stalde ik mijn fiets en ging wat dichter naar de bron toe. Een grote groep motoren van een bekende motorbende, dus wel een beetje gepaste afstand houden. De muziek kwam van een van deze motoren. Keihard en geen rekening houdend met de omgeving en de strandgangers. Na het nummer een paar keer te hebben beluistert, zocht ik mijn weg verder naar het strand. Pas bij de eerste stappen in het zand en het horen ruizen van de zee, waren de Duitse klanken niet meer te horen.

Het strand heeft voor mij altijd iets magisch gehad. Een serene rust, of je nou ligt te bakken of als je gezandstraald word bij windkracht 12, er is nog geen enkele keer geweest dat ik mij daar niet happy voelde. Ik zocht het strand altijd in slechte tijden op, weer of geen weer. (Al heeft “geen weer” mijn voorkeur). Dat heb ik mijn hele leven gedaan, rust op het strand vinden in moeilijke tijden. Een geknakte ziel, liefst helemaal alleen.

Ik was er onlangs weer, wat ik daar heb zien bouwen word met de grond gelijk gemaakt, er komt iets moois en groots voor terug. Ik was daar niet voor de rust, niet omdat het slecht ging. Nee, na 55 jaar stond ik daar, voetjes in het zand, armen wijd gespreid, mijn blik op de horizon en op de blauwe lucht. Ik hoorde alleen de wind, voelde het zand in mijn gezicht en de mensen, daar boven, waar ooit zware motoren stonden, hoorde enkel en alleen een stem die riep: ‘Yes, Yes, Yes.. geen geknakte ziel meer, tranen van blijdschap. I love Kijkduin!! (Het zal jullie niets verwonderen, maar van de kust tot aan Zoetermeer galmde “naturtrane” uit de speakers en zong ik luidkeels mee).

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet mij dan een groot plezier

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s