Time is …….


Vandaag is het één jaar geleden dat de geslacht veranderende operatie heeft plaats gevonden. Dit afgelopen bewogen jaar is snel voorbij gegaan, maar de minuten van die dag staan voor altijd in mijn geheugen gegrift en ook in die van Saskia. Ik ga niet iedere minuut beschrijven, maar denk aan de mensen die ons die dag en in die week zo enorm bij hebben gestaan. Zoals Hans en Mario, Hans die ons bracht, bij ons bleef en een enorme steun voor Saskia was. (Het was voor haar dan ook een bijzonder zware dag en zij heeft meer te verduren gehad dan ik). Mario, die elke dag op bezoek kwam en Saskia meerdere keren op sleeptouw nam. Hij zorgde er voor dat Saskia’s verjaardag toch nog een beetje glans kreeg. Daarnaast de lieve mensen die ons op afstand steunden, er voor zorgden dat het thuis allemaal doordraaide. Sophie en Justin, die het fort bewaakte en zichzelf goed wisten te bedruipen. Sophie, die het verpleegbed helemaal ingericht had en het voor elkaar kreeg om zelfs zo’n obstakel in huis gezellig te maken.

images

De maanden in dat bed zal ik ook nooit vergeten, hoe ik door mijn gezin in de watten werd gelegd, hoe bezorgd en zorgzaam Daniël en Sebastiaan telkens weer bij mij kropen. En dan de aantrekkingskracht van de afstandsbediening van het bed op Daniël, ik heb het plafond wel heel erg vaak dichterbij zien komen. Buurvrouw Ramona die dagelijks voor afleiding zorgde en mij zo ver kreeg om een naai klusje te doen. (Daar is het trouwens bij gebleven, naald en draad bleven hierna in de kast). Vrienden en familieleden, die op bezoek kwamen, die Saskia een steuntje in de rug gaven.

En dan Saskia, zij is er al die lange dagen, al die zware nachten, onvoorwaardelijk voor mij geweest. Het was nooit te veel, zij gaf geen kik als we weer, voor de zoveelste keer, terug moesten naar het ziekenhuis. Zij stond er op dat ik vanaf dag 1 weer bij haar in bed zou liggen en als zij iets wil, dan gebeurt het ook. Ik begrijp nog steeds niet waar zij de kracht en energie vandaan haalde om mij op de zolderverdieping te krijgen. (Klein “weetje”: Saskia wint het inmiddels met handje-drukken).

En dan zijn wij vandaag één jaar verder. Ik heb mijzelf terug gevonden en ben bijna daar waar ik wezen wil. Van daaruit ga ik verder ontwikkelen en mijn mogelijkheden en kunnen ontplooien. Medisch gezien staat er nog het een en ander op de rol, dat zie ik als een onderdeel van de transitie. Geen complicaties meer, geen ongemakken meer en het is geworden zoals ik het mij had voorgesteld. Gewoon een vagina, net zoals iedere vrouw, het zit daar gewoon en is niet meer op de voorgrond aanwezig. De, voor mij, ongemakkelijke verzorging, zoals het dilateren is tot een rustig niveau gedaald. Eén keer in de week blijkt voldoende en is het niet onaangenaam meer. (Het enige wat mij aan de eerste week zou doen terug denken, is het geluid van klittenband. Want zo klonk het toen een rits hechtingen los schoot bij het te enthousiast uit bed stappen). En als laatste kan ik eindelijk zeggen dat het libido ook langzaam weer aan het terugkomen is, de zin is er weer.

Vandaag één jaar verder. Een jaar waarin langzaam het ongemakkelijke heeft plaats gemaakt voor het makkelijke. De gewenningsperiode is voorbij. De kinderen zien mij voor wie ik ben, zonder veroordelingen en ongemakkelijke situaties doen zich niet meer voor. Ik ben er voor hun en zij zijn er voor mij. Beter kan ik het niet wensen, we zijn er gewoonweg voor elkaar, houden van elkaar en het delen en uiten van gevoelens heeft haar vruchten afgeworpen. Ik kan oprecht zeggen dat het contact met de kinderen er alleen maar beter op is geworden. Zij hebben mij, onbewust en spelenderwijs, geleerd dat je altijd wel vaderrollen kunt blijven doen, moet blijven doen. Ravotten, klussen en bouwen gaan voor de nagels, kids gaan voor alles! Voor de kleine Daniël ben ik nu helemaal “mama Rianne” en zet hij geen vraagtekens meer op als Sophie en Justin papa zeggen. Want voor hun blijf ik papa.

Een jaar verder. Schoenen en laarzen die passen, die bij mij passen. Kleding die bij mij hoort, mijn eigen ontwikkelde stijl. Het experimenteren met van alles en nog wat aan kleding en make-up heeft zijn plekje gevonden. (Inclusief de geweldige kleren van Tineke). Heerlijk om gewoon aan te doen wat er uit de kast valt. Heerlijk om zonder plamuur, of regenboog palet op je gezicht, de deur uit te gaan. Heerlijk om ’s-Avonds schoenen uit te doen en geen blaren te hoeven prikken. Heerlijk om te ontdekken dat je toch echt tot de oorbel liefhebsters behoord. Gekregen, geleend (zonder te vragen), uit kledingrekken gevist, onder een berg koopjes vandaan gehaald, het maakt niet uit, het hoort allemaal bij de persoon die ik geworden ben.

Vandaag één jaar verder. “Vandaag” zou ik zo weer overdoen!

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet mij dan een groot plezier.

Een gedachte over “Time is …….

  1. lieve schat je bent een kanjer je hebt het nu zover gebracht dat je met een gerust hart aan de volgende fase mag en kan beginnen. en natuurlijk SASKIA en je kinderen hebben een soms heel moeilijk jaar achter de rug , Chapo.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s