Het leven na de SRS, week 52


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 03 november 2017, dag 358

Wat doe je als hulpverlener als er iemand acuut hulp nodig heeft? Nou gewoon, hulp verlenen toch! Maar in dit geval liep het even anders, want door een verhuizing waren er geen adresgegevens voorhanden en kon de zorgvraag(st)er deze even niet geven. Om de ernst van de situatie maar even aan te geven. Dan schakel je een vriendin in, toch? Alleen wist deze vriendin het adres ook niet, terwijl zij er wel blind kon heen rijden. (Klein dingetje, de vriendin had net gezellig aan de wodka gelurkt). Dus heel verstandig belde ik de meldkamer van de politie. Kijk, het was weer meneer hier en meneer daar, maar dat kon mij niet schelen, totdat mijn naam en stem niet overeen kwamen, toen volgde doorverbinden en wachten. Wachten kostte in mijn gedachte tijd, tijd die verloren ging. Zodoende verbrak ik de verbinding en stapte toch achter het stuur, een mens in nood had hulp nodig.

Ik was gelukkig op tijd, trof een hoopje ellende aan en deed wat er van mij verlangd werd. Inmiddels was ook de door mij gebelde neef gearriveerd, die veel steun kon bieden. Het duurde vervolgens ruim 105 minuten voor er een dienstdoende huisarts ter plaatse was. Deze begon al snel zijn blik op de problemen rondom “genderdysforie” te werpen. What els. Hierdoor bleek een gesprek tussen patiënt en de arts niet meer mogelijk. Goh, kan een transvrouw dan ook problemen hebben die NIET gelijk in de gender-blender worden gegooid!! De beste arts stelde voor dat neef en ik maar de gehele nacht moesten blijven waken. Dat leek ons niet de juiste weg en vroegen dan ook om concretere hulp. Vervolgens schakelde de arts een crisisteam in en vertrok. Tezamen met de neef bleef ik op het vervolg traject wachten en in de tussentijd zorgden wij voor steun, een arm en veel knuffels. Daarnaast had ik overleg met haar behandelaarster, dezelfde als die van mij, dat praat wat makkelijker, zelfs nu zij op Curaçao woont.

‘Kunt u vannacht (het was inmiddels al rond 02:30 uur) bij haar blijven?’ (De noodzakelijke zorg zou dan ‘s-ochtends rond 08:30 uur verder worden besproken, waarna een plan zou worden uitgestippeld. Dat was de uiteindelijk beslissing van het crisisteam. Niet dat zij het wilden afwimpelen, maar er was geen opvang beschikbaar.

De neef is door mij om 09:00 uur afgelost. Hij bleef op mij wachten tot ik weer terug kwam. Ik kon gelukkig een paar uurtjes in mijn eigen bed liggen en had ook dringend medicatie nodig. (Niet voor een kater 🙃). Weer op locatie hebben wij samen ontbeten, wat huishoudelijke taken gedaan en was het tijd om op te frissen. Na het telefoontje, van mij, aan de hulpverlening konden wij om 13:00 terecht. Bij een goed gesprek werd besloten voor crisisopvang. Na wat spulletjes te hebben gepakt en wat mensen te hebben ingelicht, kon ik haar om 17:30 veilig achterlaten. Op naar huis.

Zondag 05 november 2017, dag 360

09:00 uur   Door een dagje rust te hebben genomen heb ik genoeg bij kunnen tanken om er weer volop te zijn voor onze vriendin. Gisteren is een andere vriendin bij haar op bezoek geweest. In eerste instantie ging het nog helemaal niet goed, maar kreeg zij door het bezoek weer een beetje energie en pakte zij de draad weer (even) op. Ik begreep dat zij ook weer wat had gegeten en zo. Desalniettemin zijn wij heel erg bezorgt, onze vriendin krijgt te veel, veel te veel, narigheid over zich heen. Veel meer dan een mens kan verdragen. Stilletjes hoop ik dat er snel antwoorden komen op haar vragen en dat er dingen af kunnen worden gesloten. Alleen is zij daar op dit moment niet sterk genoeg voor en zal zij de aankomende lasten niet alleen kunnen dragen. Gelukkig heeft zij een paar sterke lieve mensen om zich heen die haar kunnen bijstaan. Hopelijk is dit voldoende om door de ergste tijd heen te komen en zij weer licht aan het einde van de tunnel kan gaan zien. Kijk, het is goed dat zij nu even vertoeft in een crisiscentrum, alleen is dit nu niet een plek waar je graag wilt zijn. Ik had het er vrijdag heel erg moeilijk mee om haar daar achter te laten. Wetende dat het niet anders kon, dat het voor haar nu even een veilige basis is, maar wat een deprimerend oord. Straks ga ik op bezoek en hoop een beetje meer leven aan te treffen.

21:00 uur Vanmiddag heb ik samen met Sebastiaan onze vriendin bezocht. Na een korte tijd even bijgekletst te hebben gingen wij naar buiten, want het zonnetje riep ons. (Ook als het geregend had was ik met haar naar buiten gegaan hoor, maar dit was toch wel wat aangenamer).Een klein stukje “Nieuwe Binnenweg” werd een stukje langer dan de bedoeling was. Na ook de “Oude Binnenweg” te hebben gezien, vielen wij bijna in de “Koopgoot”. We waren zover afgedwaald voor een pin-automaat, welke wij uiteindelijk in een plaatselijke AH vonden.

IMG_3518Sebastiaan keek zijn ogen uit in een klein winkeltje, waar ze allerlei wapentuig verkochten. Ik vond de messen, dolken en kruisbogen ook meer dan geweldig, maar even verderop stuitte ik op een winkel met prachtige jurken uit de jaren 50, dat is eigenlijk nu meer mijn ding. 🙂  Toen wij het helemaal gehad hadden, belande wij in een hip restaurant. Aldaar dronk ik een kopje koffie, vriendin een warme choco en kreeg Sebastiaan een ice-latte. De ice-latte werd leuk geserveerd, een groot glas in de vorm van een doodshoofd, gevuld met koude melk en ijsblokken. De hete koffie zat in een grote injectiespuit.

Na het bezoekje in Rotterdam gingen Saskia en ik even snel boodschappen doen. Sophie en Sebastiaan bleven thuis en Daniël was bij een vriendinnetje aan het spelen. In de winkel ging mijn telefoon: ‘papa, schrik niet, maar Daniël is in de sloot gevallen!’ Wij waren in record tempo thuis, waar Daniël al lekker in bad lag te spelen. Sophie zat doorweekt op de rand van het bad, zij had hem opgevangen en inmiddels alle kroost uit zijn haar verwijderd, hij is dus kopje onder geweest.< em>Wat bleek, Daniël zou heel even met het vriendinnetje voor haar huis gaan spelen, tezamen met wat oudere kinderen. En kinderen zijn nu eenmaal kinderen, vraag niet hoe, maar ze zijn bij de waterkant achter ons huis beland, alwaar Daniël in de sloot viel. Het vriendinnetje rende naar huis om haar ouders te halen, terwijl een ouder kindje de hand van Daniël kon vasthouden. De moeder van het meisje viste de doorweekte Daniël uiteindelijk uit het water.<<<<<<
iemand daarboven dankbaar dat dit zo goed is afgelopen. Bij ons zit de schrik er goed in………….< /em>

Maandag 06 november 2017, dag 361 

06:30 uur  Zou het spanning zijn geweest, het eten, of de griepprik? Ik weet het niet. In ieder geval werd ik gisteravond, kort na het eten, zo verschrikkelijk ziek dat een emmer naast het bed geen overbodige luxe bleek. Ik denk dat een griepje mij te pakken heeft, mens, wat voel ik mij naar. Ik ben tegenwoordig een “moeder”, dus mag niet ziek zijn :). Dus zo de kids uit bed trommelen en zorgen dat zij op tijd naar school gaan. Oh, en met Daniël gaat het nu goed hoor. Hij heeft aan het avontuur niets overgehouden. Helaas was hij niet echt geschrokken en lijkt het er een beetje op dat hij het wel spannend vond. Saskia gaat vandaag maar even informeren of zo’n hummel al iets van zwemles kan krijgen.

18:30 uur   Moet ik nu gaan lachen of gaan huilen. De dag die ik achter de rug heb heeft voor beide geen ruimte. Laat het er maar even tussen in, anders word ik knetter. (Als ik dat al niet was :)). Het heeft niets te maken met onze lieve vriendin, maar de wereld stortte voor iemand helemaal in en daar kan ik niet zo goed tegen. Ik heb oprecht met deze persoon te doen, temeer omdat ik tot op het bot weet wat die persoon nu door moet maken. Omdat mijn rol in deze dubbel is en zo betrokken bij het geheel ben, is het heel lastig om je hoofd erbij te houden. Dat ik mijn hoofd erbij moet houden is echt noodzakelijk om de boel bij elkaar te houden en een enorme storm te temperen.

Dinsdag 07 november 2017, dag 362

21:30 uur    Jammer dat ik net een extreme maagzuur aanval kreeg en medicatie geen soelaas bood. Ons avondje in Rotterdam, met onze vriendin, liep hierdoor in duigen. Saskia vergezelde mij naar haar, om ook even een hart onder de riem te steken. Direct bij aankomst nam onze vriendin ons mee naar buiten, logisch, want in het crisiscentrum is het nou niet echt fijn vertoeven. Vanaf die locatie zit je binnen een paar minuten in het centrum en een verwarmt terras lonkte naar ons. Ik ging zo dicht mogelijk bij een terrasverwarmer zitten en sloeg een heerlijke plaid om mij heen. We zaten nog geen minuut te kletsen toen het zuur omhoog steeg naar mijn kaken. Zo jammer. Maar het gaat ietsje beter met onze vriendin, ietsje beter omdat zij in goede handen is. Wij vinden het wel zorgelijk dat zij zaterdag weer huiswaarts keert en haar maandag a.s. een verschrikkelijk zware dag te wachten staat. Ons inziens is haar toestand grotendeels te wijten aan die aankomende maandag. Gelukkig gaat haar neef haar die dag vergezellen en kan hij haar in alles steunen. Ik heb de neef maar heel kort ontmoet, maar ik had een heel fijn beeld van deze beste man.

Over kaken gesproken, de chirurg van het VUmc belde mij vanmiddag. Het ging nu niet over de aankomende gezichtsreconstructie maar over de röntgen foto die gemaakt was. Het blijkt dat er twee hele erge ontstekingen in mijn onderkaak zitten. Zo ernstig dat ik z.s.m. onder het mes moet en ook nog eens in een ziekenhuis te ‘s-Hertogenbosch. Ook lekker naast de deur!!

Woensdag 08 november 2017, dag 363

08:30 uur Net gelezen dat onze vriendin eindelijk heeft geslapen. Dat zal haar goed doen. Nu wij nog, pppffff. Daniël werd gisteravond ziek en heeft de hele nacht liggen blaffen als een zeehond. Zij keeltje deed hierdoor zo’n zeer dat hij bijna de hele nacht op is geweest, en Saskia natuurlijk. Na eigenlijk ook niet veel rust te hebben gehad, heb ik de wacht om 06:00 uur overgenomen en samen met hem een kinderserie gekeken. Uiteindelijk viel het arme schaap om 07:00 uur in een diepe slaap. Ben benieuwd wat de huisarts zomenteen gaat zeggen, want twee weken geleden zaten wij daar ook met hem en werd het afgedaan met niks…….

Het leek wel of ik luizen had, zo’n verschrikkelijke jeuk had ik de afgelopen 24 uur op mijn hoofd en krabbelen is er met een haarwerk niet bij. Daarom heb ik het maar voorzichtig aan de lijmrand los gepeuterd en goed schoon gemaakt. Het was duidelijk zichtbaar dat er iets niet goed zat/zit. Een deel van mijn hoofdhuid is vuurrood en voelde zelfs glibberig aan. Wat een feest is het dan om dit met alcohol schoon te maken. Als er een of andere luis heeft gebivakkeerd dat is die nu zeker door een alcoholvergiftiging overleden. Het zit inmiddels weer stevig vastgeplakt en ik hoop dat deze schoonmaakbeurt de jeuk weg gaat nemen. De vuurrode huid zit nu weer verstopt, dus daar kan ik verder niets meer mee doen. Afwachten maar.

11:45 uur Een kleine update: Daniël heeft pseudo-kroep en krijgt hiervoor medicijnen. Mijn vuurrode huid blijkt ontstoken te zijn. Daar mag ik vanmiddag voor terugkomen. Joepie, het gaat weer lekker allemaal.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet mij dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s