Het leven na de SRS, week 49


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Dinsdag 17 oktober 2017, dag 341

Dat heb ik weer. Schrijf ik nog geen week geleden dat ik een schijtert ben geworden, sta ik vanmiddag ineens tussen twee kemphanen. In ons oh zo extreem burgerlijk straatje stopten twee kruisende auto’s naast elkaar. Er werd over en weer hard gepraat en ik dacht heel even dat matties elkaar tegen kwamen. Verkeerd gedacht, enkele seconden later vlogen er autoportieren open en vlogen twee mannen elkaar aan, althans, ik zag er maar één echt slaan. Shit, allemaal kids op straat en ik herkende een van de mannen. Voor dat ik het wist had ik een sprintje getrokken en positioneerde mij tussen hun in. ‘Kappen hiermee, er zijn kinderen bij!!’ schreeuwde ik. Ondanks dat zij elkaar wilde lynchen en de een hevig bloedde, bleef ik tussen hun in staan. Gelukkig kwamen er snel twee buurmannen aan en namen het van mij over. Ik het er maar bij en ging verder met hetgeen waarmee ik bezig was. Na enige tijd arriveerde de politie, vier man sterk. (Waarvan één, een van de mannen hartelijk begroette, op een manier alsof het maatjes waren. Lekker professioneel!!). Maar goed, niet veel later stapte een oude bekende op mij af. Het was dezelfde agent die mijn een jaar geleden zo belachelijk behandelde, het leek toen meer op transgendertje pesten dan op profesioneel handelen. Dus deze beste Ronald mc Donald (want daar komt hij zichtbaar dagelijks) kreeg bij niet veel los, niet meer dan “mijn naam is Haas”.

‘Is dat je opa?’ Vraagt een vriendelijke buurtgenoot aan Sebastiaan. (En dat terwijl iedereen in de wijde omtrek mij nu wel als Rianne kent). ‘Nee’ zegt Sebastiaan heel verbolgen, ‘dat is mijn moeder’. De beste man begint heel hard te lachen en om de boel maar te redden zeg ik: ‘ik ben zijn vader’. Sebastiaan begreep het wel, gelukkig. Maar dit is wel een van de redenen dat ik morgen bij de aangezicht-chirurg zit. Ik was vandaag buiten aan het rommelen en droeg derhalve geen jurk of rok, maar werkkleding. Dan ben ik blijkbaar onherkenbaar als vrouw.

Donderdag 19 oktober 2017, dag 243

07:30 uur  Het zit mij best dwars. Twee weken geleden schreef Marion een prachtige “open” brief aan een haar bekende arts. Een specialist op het gebied van pijn. Het was een brief waar je eigenlijk niet omheen kon, toch geen enkele reactie. We geven het nog even tijd, geven de hoop niet op, maar het had op zijn minst fatsoenlijk geweest als je enkel en alleen een ontvangst bevestiging had ontvangen………….
Van de week ben ik trouwens nog bij dr. kanhai geweest, voor controle van mijn plasbuis. Het ziet er allemaal goed uit en hoef er niet meer voor terug te komen. Over 6 maanden staat er een afspraak om de gehele vagina aan een controle te onderwerpen. Het gaat dus goed, dat is het enige wat ik wilde horen.

22:30 uur  We waren vanavond te gast bij Stichting MEVE, om aan te schuiven voor een Indisch buffet. Nou nou, dat was zo ontzettend goed, wat hebben wij gesmuld. We schoven aan bij twee vrouwen, waarvan Saskia er een van lang geleden kende. Na ruim een half uurtje te hebben gekletst liet Saskia een foto van Sophie aan de dames zien. ‘Wat een mooie meid, zij lijkt op jou, Saskia. En gelijk daar achteraan: ‘ ik weet natuurlijk niet hoe haar vader er uit ziet’. Ik vertelde toen dat ik die vader was……….. Zij hadden dus echt helemaal niets in de gaten gehad, wauw!!!

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

5 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 49

    • Hihi, die agent heeft mij een jaar geleden zo slecht behandeld, maar ik was hem niet vergeten. Ik ben nog nooit ergens voor weggelopen en kan heel slecht tegen onrecht. Toen ik afgelopen week iemand belazerd zag worden, hield ik mij in. Omdat ik het op zeker zou afleggen. Maar gisteren bleek dat ingrijpen bij nood nog steeds in mijn dames-bloed zit 😃

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s