De Pot (op)


Ik heb zo’n geweldig gesprek met Mario gehad. Mario ken ik al jaren via Orpheus, een vereniging die hulpverlening bied bij mensen die in hun heterorelatie te maken hebben met homoseksuele, lesbische of biseksuele gevoelens van henzelf of hun partner. Aldaar leerden wij niet alleen Mario, maar ook Hans kennen. Deze twee kanjers hebben ons de afgelopen jaren met raad en daad bijgestaan en waren DAAR, daar waar wij het hardst steun en hulp nodig hadden. Maar vandaag zat ik lekker in het zonnetje, veel te hoog, op een balkonnetje, uren te klessebessen met Mario. Even geen telefoon, even geen verstoringen, just Mario and me. (Ik was Saskia even vergeten en vertrok pas rond 18:00 uur uit Heemskerk).

images (3)

Mario en ik bleken zoveel gemeen te hebben, vooral door onze jeugd kunnen wij elkaar op diverse vlakken lezen en schrijven. Daardoor was er eigenlijk te weinig tijd, al hoewel je ook een grens moet trekken als je over beladen zaken praat, dan moet je ook de kunst verstaan om het luchtig af te kunnen sluiten. Al pratende ontdek je dat dingen, die in eerste instantie nul betekenis hebben, ineens een hele andere draai krijgen. Zo kwam Anita weer even ter spraken. Zij zei ooit eens, na de mislukking van mijn eerste transitie-poging, dat ik het toch weer zou doen. Volgens haar zou ik het toch niet kunnen stoppen. 1-0 voor Anita dus!! (Misschien is het in de afgelopen jaren wellicht 10-0, dat kan best. Nu ik dit zo schrijf, het is toevallig precies 22 jaar geleden dat zij met de koters vertrok. Een goeie beslissing, oeps 11-0).
Dan even een tikkie terug Rianne, zij zei: ‘dat ik het weer zou doen’. Dat het een niet te stoppen proces is, dat besprak ik aansluitend met Mario. En dat is ook zo, een mens met genderdysforie komt daar nooit vanaf, daar word je mee geboren en daar ga je in dood. Waarom in? Nou kijk; als je er niets mee doet, gaat het je opbreken en haalt het je in, je kunt er letterlijk aan dood gaan. Het zit zo diep geworteld dat als je het niet de ruimte geeft, het je van binnen op zal vreten. Geef je het wel de ruimte, dan zal het je leven verruimen,  je zal één worden met jezelf. Alleen kan het allemaal harder en moeilijker worden. Het leven zelf is mooi, de te overwinnen obstakels niet. Simpelweg omdat je een vreemde eend in de bijt bent. Hoe lang ik ook nog te gaan heb, ik weet 100% zeker dat bij mijn afscheid er zeker gerefereerd word aan mijn mannelijke verleden. Dat kan niet anders als je kids hebt waarvoor je vanaf hun geboorte vader bent, blijft en ook heen gaat.

Wij hebben het ook gehad over de velen hulpverleners en vrijwilligers in het transgender bestaan. Allen streven zij een goed doel na, maar zelden zitten zij op één lijn. Zelf ben ik van mening dat dit ook nooit zal gebeuren. Daarvoor zijn wij, transmensen te gecompliceerd. Dat geeft ook helemaal niets, voor iedereen is er wel een praatpaal. Maar niet zoals Orpheus dat doet. En daar wringt een behoorlijke schoen. Saskia en ik hebben een lange tijd deelgenomen aan de open-avonden in Den Haag. Daar hebben wij geleerd om dingen bespreekbaar te maken, geleerd dat je voor elkaar ruimte en tijd moet maken. Dat je gehoor moet geven aan de gevoelens en wensen van de ander. Het grote verschil is dat de gewenste en gegeven tijd bij homoseksualiteit en biseksualiteit binnen een heterorelatie veel makkelijker te bereiken is dan als het om genderdysforie gaat. Simpelweg, de transgender die uit de kast komt heeft geen tijd, die heeft (meestal) geen ruimte voor zijn of haar naaste(n). Een uitgebroken transgender maait letterlijk om zich heen om zo snel mogelijk het doel te bereiken, die kan niet meer wachten. In sommige gevallen lukt dit, maar in grote lijnen loopt het op vele vlakken toch fout. Zeker binnen een relatie moet je als partner van, wel heel erg sterk in je schoenen staan om dit samen te kunnen doorstaan. Want echt, je kan mij hierom verloochenen, maar voor een transgender on the run, is er even geen plek voor naasten. Ik ben daar geweest, wij zijn daar geweest. Ik heb het meegemaakt, zij hebben het meegemaakt. De eerste keer was ik het ergst, heeft het hun veel gekost, de tweede keer was minder erg, het heeft hun ook gevormd. Met dit grote verschil dat wij nog steeds wij zijn. Dat daarnaast ook andere zaken spelen, dat leg ik nu even aan de kant, dat is niet relevant aan het leven tussen een transmens en een gezin. Dat wij nog wij zijn heeft onder meer te maken met wat wij bij Orpheus geleerd hebben, wat ik meegenomen heb uit mijn eerste poging en natuurlijk aan de mens Rianne en de mens Saskia. Ik hoop dus van harte dat Mario een Orpheus voor mensen zoals ik, zoals Saskia, zoals onze kinderen en jullie, van de grond kan krijgen. Als ik ‘daar’ een steentje aan bij kan dragen, graag! Alle pijlen naar een doel, een goed en zeer belangrijk doel!!

Wij spraken nog over zoveel andere zaken, maar Orpheus zou Mario niet zijn als geaardheid niet aan bod zou komen. Ondanks al onze bevindingen en lange gesprekken bij de open-avonden, ik krijg het woord ‘lesbisch’ niet uit mijn strot. Getrouwd met een vrouw, wat anders ben je dan als lesbienne. Alleen voelt het niet zo, beleven wij het niet zo. Saskia heeft nimmer gekozen voor mij als vrouw, zij droomde van een prins op een wit paard. Ik droomde van een prinses op een erwt, of zoiets. Nu heeft zij een prinses op een ezel en ik een……… ja, wat heb ik? Nou, nog steeds dezelfde vrouw. Goed, wij zijn nu twee vrouwen, twee getrouwden vrouwen. Maar zeker geen lesbisch stel. En vlak voor ik mij op de galerij van Mario durfde te begeven, viel het kwartje. Wij hebben nooit moeten knokken voor onze geaardheid, nooit de strijd gestreden die geboren en getogen lesbiennes hebben doorgemaakt. Ik ben trots op mijn trans-zijn, trots op wat ik ben. Wij zijn trots op wat wij hebben doorstaan in een trans-gerelateerde relatie. Zou ik straks misschien 90% als vrouw worden gezien, dat zijn wij gewoon twee potten, wat ze ook van ons zullen zeggen, wat ze al zeggen; ze kunnen van mij part de pot op. En dat is strikt figuurlijk, want op deze pot komt nimmer een deksel met steel. Geaardheid heeft helemaal niets met genderdysforie te maken. Eens voor één vrouw, altijd voor een vrouw. Dat geld voor mij, alleen voor mij en als dat bij anderen anders mocht zijn, dan is dat iets van die persoon. Dat gaat een ander geen (.) aan!

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

 

Een gedachte over “De Pot (op)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s