In eer hersteld


Het is al heel wat jaartjes geleden dat ik in het gelid heb gestaan. Als ik dan denk aan mijn oude Libanon-maatjes, is dat, op één week na, 35 jaar geleden. Dat was toen op Schiphol, het “Ingerukt-Mars” bleek voorgoed te zijn. Dat besefte je toen helemaal niet, je besefte niet dat er een hele heftige periode in je leven, zo abrupt werd afgesloten. Je was nog dienstplichtig, nog zeker twee maanden te gaan, dus waarom zou je stil staan bij een langdurig vaarwel. Maar wij werden toen wel degelijk uit elkaar gerukt, als eenheid voor eeuwig. Je stond daar, voor het laats in gelid, met je hechte maatjes. Links, rechts, voor en achter, alleen maar groene vale uniformen en baretten die ooit donkerblauw waren geweest. Toen, voor de laatste keer, het zo bekende “Ingerukt-Mars”, u kunt wel gaan.

Links, rechts, voor en achteralleen maar groenen vale uniformen en baretten die ooit donkerblauw waren geweest. De maatjes waarmee ik op “post” had gezeten stonden ook ergens in de groene massa, om mij heen stonden jonge mannen die ik alleen van gezicht kon. Dat gelde zo’n beetje voor iedereen, slecht een enkeling miste wel één maatje, een maatje die eerder dan ons huiswaarts was gekeerd. Niet omdat hij dat wilde, nee, hij was huiswaarts gezonden. En zoals vandaag bleek, onterecht huiswaarts gezonden, omdat iemand een zondebok zocht. Hij hoefde destijds niet lang te zoeken, zijn baret was nog zo vers en diep donkerblauwe, zijn laarzen hadden nog geen korrel Libanees stof geproefd en had hij totaal geen weet van het leven aldaar, toch zond hij een van onze maatjes heen. Het was gebaseerd op “ezeltje-prik”. Een blik in een incidentenlijst, een blinde prik in een lijst en het slachtoffer stond vast. ‘Dag’: soldaat Smits.

‘Soldaat Smits, wilt u zich bij de generaal melden’. De soldaat stapte in vast beraden stappen op de generaal af en melde zich. ‘Soldaat, wilt u zich even omdraaien’ zei de generaal. Alsof de soldaat dit 35 jaar geleden op Schiphol had moeten doen, zo vloeiend draaide soldaat Smits zich om. Niet links, niet rechts, niet achter, maar voor hem stonden een paar oude rotten, een paar Libanon-maatjes, met vaal blauwe baretten, strak in het pak, waarvan één in een jurkje. Een indrukwekkende speech volgde, de generaal sprak enorm veel lof uit naar de mannen, en een dame, die huis en haard verlieten, om rust en veiligheid te brengen, in een door burgeroorlogen verscheurd land. Hij roemde de allereerste inzet van Nederlanders onder de VN-vlag. Hij bracht soldaat Smits terug naar de eer en roem die hij verdiende, die hij nog steeds verdiend. ‘U mag klappen’, klonk het commando. (wij klapten inmiddels al, wat kan je anders van de Charlie Cowboys verwachten). Soldaat Smits kreeg zijn medaille en het “draaginsigne Nobelprijs voor de Vrede” opgespeld. Eindelijk gerechtigheid.

Dit alles te danken aan een compagnie commandant die nimmer van zijn manschappen week, die ons veilig thuis bracht en zelfs nog na 35 jaar, 100% achter, voor, links en rechts voor zijn manschappen staat.

‘Hallo Rianne, wat zie je er goed uit!’ en ‘mag ik je kussen?’. Dat is mijn compagnie commandant, voor en na de ceremonie. ‘Natuurlijk zie je mij op de aankomende reünie’. (En als je mij morgen nodig hebt in Libanon, of waar dan ook, mijn oud-groen en vale baret, liggen gestreken klaar. Oeps, niet gestreken, dat was ooit een eis van een officier die niet snapte dat een doorgewinterde eenheid in oorlogssituatie, niet met een vouw in zijn broek en gepoetste laarzen rondliep. Die een hardwerkende en mega trouwe militair huiswaarts stuurde………waarvan akte).

Het weerzien was geweldig, anders kan ik het niet noemen. Oude maatjes, vertrouwde officieren, een bevelhebber met een heel groot hart, wat mag ik nog meer voor moois meemaken in mijn leven? Ik schreef het al eerder; ‘mijn leven begon met deze maatjes, met deze officieren, zij allen zorgden er voor een groot deel voor dat ik ben wie ik ben. Zij jaagden mij overigens niet in een jurk, dat is iets wat ik zelf heb gedaan, maar die kracht en doorzettingsvermogen komen wel voort uit 14 maanden in het groen.

En als laatste moet ik van mijn hart, dat een officier, een man die ik ooit verguisde, die ik in Libanon tot een mensen-mens heb zien veranderen. Een man die mij beschermde in een hele netelige situatie, ernstig ziek blijkt te zijn. Zo erg ziek en er toch vandaag bij zijn………..Dan schiet ik vol, dan heb ik spijt dat ik destijds nog zo groen als gras was, dat mijn mensenkennis niet was wat het nu is. Dan zou ik hem nooit verguisd hebben, dan was hij toen al een van mijn helden. Ik weet wel dat hij weet dat ik dit al veel langer heb dan alleen maar vandaag, maar toch.  Ik hoop oprecht dat hij die vreselijke ziekte overwint, die kracht vindt die ons toen beschermde en ik hem nog vele reünies mag meemaken. Als hij er aan toe is, dan krijgt hij van mij een dikke kus, een echte, niet een die ik nu denkbeeldig al aan hem stuur. Moge het hem kracht geven.

3 gedachtes over “In eer hersteld

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.