Het leven na de SRS, week 48


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 06 oktober 2017, dag 330

Ik ga dit keer niets verklappen. Maar dat het AD er werk van heeft gemaakt, dat is op zeker. Daarnaast wordt er, aan de hand van het artikel, morgen ook bij ons thuis en op een nader te bepalen locatie, gefilmd. Inmiddels verschijnt het artikel morgen in de volledige regio van Den Haag.

‘Jeetje, ik dacht echt even; wat een knappe vrouw, want weet je; ik val op vrouwen!’. ‘Uh…, nou…, ik ook’. Meer kon ik niet direct uitbrengen. Een oude kennis passeerde mij, keek vluchtig in mijn richting en wilde doorlopen. Daarom sprak ik haar maar aan, als iemand verbaasd kon kijken, was zij het wel. Haar slanke kaak viel zowat op de grond en mijn ego was weer 100% opgepoetst. Daarna volgde een leuk gesprek.

Even later viel “mijn” kaak op de grond, niet van verbazing, maar van verdriet en ontzetting. Een schoolpleinmoeder van vroeger vertelde ons dat zij kwaadaardige cellen in haar borsten had en die spoedig verwijderd moesten worden. Zij vroeg mij vervolgens een paar hele intieme vragen, vragen die je nou niet een twee drie aan een transseksueel zou vragen, maar ik stond er 100% achter. Ik ging heel meedogend op haar vragen in. Een van die vragen die zij stelden was; hoe het voelt als je een “vertrouwd lichaamsdeel” kwijtraakt. Ik moest heel erg slikken van die vraag, want ik wilde daar een eerlijk antwoord op geven. Ik wilde juist van dat “vertrouwde lichaamsdeel” af. Ik heb het toch maar eerlijk gezegd……… Zij moest er om lachen……. En we hadden het over mijn borsten en die van haar. We schelen niet zoveel in leeftijd, niet dat dat uitmaakt, maar het maakt het praten toch iets closer en dichterbij. Zo voelt dat tenminste. Het is overigens niet de eerste keer, dat ik met een vrouw sprak die borstkanker heeft, haar borsten had verloren cq ging verliezen. Hoe moeilijk is dat, jij die helemaal hieperdepiep bent over de nieuwe aanwinst, tegenover iemand met zoveel leed om het verlies daarvan. Ik heb nu geleerd dat jouw vreugde het beste is om eerlijk te delen. Ook het leed, daar moet je open voor staan. Verdriet en vreugde staan zo dicht naast elkaar.
Ik nam haar close in mijn armen, zij schreide zachtjes, blij dat iemand een arm om haar heen sloeg, blij dat zij haar verdriet kon delen, blij dat ik er voor haar was. Blij dat zij even met iemand kon praten zonder zich beschaamd te voelen over haar gevoel. Praten over borsten, praten over pijn, praten over het gemis van een lichaamsdeel, een wel heel belangrijk lichaamsdeel voor een vrouw.

Morgen roem voor één dag, vandaag telde de schoolpleinmoeder voor mij, niet één dag, maar alle dagen.

23:55 uur Op de valreep kreeg ik iets walgelijks te horen. Marion, mijn lieve vriendin, had haar wenkbrauwen laten doen. De lieftallige jonge kapster was ook heel blij met het resultaat en vroeg Marion of zij een klein overzichtsfilmpje mocht maken. Vervolgens heeft zij dit on-line gezet. Met als doel haar door het slijk te halen en belachelijk te maken. Even een nachtje slapen en dan maar even een kapsalon verbouwen.

Zaterdag 07 oktober 2017, dag 330

21:30 uur   O deer, o deer, wat een dag…….. Over het eerherstel hoef ik niet verder uit te wijden, dat heb ik inmiddels al in een blog gedaan. Het enige was alleen dat ik niet enkele meters mocht meerijden in een bolide van een maatje :). Daarna moest ik snel naar huis, voor een film rapportage in het AD. Jawel, er komt ook nog een filmpje bij. Dat moet elk moment online komen.

Thuis gekomen nog even snel de Jumbo ingedoken, voor snert en wat tosti materiaal. Daniël schepte, zoals gewoonlijk, veel snoepgoed in het karretje. Terwijl ik hem afleidde, legde Saskia het weer in de schappen terug. En als dat niet lukte, probeerde Saskia hem er van te overtuigen dat wij daar echt geen centjes voor hebben. Want soms begint onze eerste week van de maand met 0,0. Wij zijn heel vindingrijk en Saskia kan van een dubbeltje een kwartje maken, dus redden wij het wel. Maar leuk is anders…. Aan de kassa sprong een vriendin voor Saskia haar neus en voor zij maar iets kon zeggen, hield deze lieverd haar pinpas tegen het kastje. Slik, wat voor moois allemaal weer…..

Zondag 08 oktober 2017, dag 331

11:00 uur   Alle aandacht die wij gisteravond kregen, gaat vandaag vrolijk door. Wat heeft journaliste Marloes Nuijten een geweldig stuk geschreven. De insteek is 100% gelukt. Een heerlijk positieve kijk in het leven van een transvrouw met haar gezin. Misschien is het sommige mensen ontgaan, maar aanstaande dinsdag is het “coming-out dag”, de dag dat er mensen vertellen reeds uit de kast te zijn gekomen, en dat vooral om die mensen te bereiken die nog in de kast zitten. Die mensen hebben het meer dan vaak, heel erg moeilijk. Die hele kleine bijdrage van ons kan iemand nou net even over die moeilijke streep trekken. Marloes Nuijten heeft zich heel erg goed ingelezen en is prima op de hoogte van alle ins and outs binnen ons gezin, met al onze perikelen en vrij recente ontwikkelingen. Wij hebben er samen voor gekozen om dat soort negativiteit nou eens een keer geen aandacht te geven. Er is nog zoveel moois dat het daglicht mag zien. Dat wilde ik, voor nu, even kwijt.

21:30 uur Het was niet alleen leuk om aan het artikel mee te werken, ik ben Marloes Nuijten, Daniella van Bergen en Rik heel dankbaar voor de wijze waarop zij ons hebben weergegeven. Want weet je, het gaat helemaal niet zo lekker als ik mij presenteer. Dat is ook de reden dat ik in het echte leven steeds meer in de schaduw van ons huis blijf. Dit soort aandacht geeft mij de nodige vleugels, maar op de achtergrond breekt die verrotte pijn en de medicatie mij tot op het bot af. Slechts een paar mensen zien het, of beter gezegd, daar kan ik het niet voor verstoppen. Neem nou Saskia, die lijdt mee, het sloopt haar ook, die krijgt weer eens ongevraagd een dosis zorgen te dragen. Jullie kennen mij, “als ik denk dat ik dood ga, dan kan ik nog 25 kilometer”. Dan denk ik ook aan de mensen die ons, mij, hielpen om zover te komen. Ook die pas recent zijn aangeschoven. Die zorgen voor die extra mile! Dus, niets aan de hand hoor, keep smiling :).

Maandag 09 oktober 2107, dag 332

Vanochtend kreeg ik een prachtig goed schrijven onder ogen. Geschreven door Marion, helemaal voor mij! Zij heeft een brief opgesteld voor een van haar oude specialisten, in de hoop dat deze arts mij van de pijn af kan helpen. Die brief is zo goed opgesteld dat deze beste man er niet meer onderuit kan :).

Yes, ik ben weer gestart met logopedie. Mijn oude therapeute schijnt in het niets te zijn verdwenen en nu heb ik dus een nieuwe. Eentje met een andere insteek, die wel de nodige cursussen voor transmensen heeft gedaan, maar voor haar ben ik de eerste transvrouw cliënte. Ik heb gekozen voor een nieuwe start, niet op te pakken waar ik gebleven was. Want dat ben ik namelijk helemaal verleerd. Ik moest ook mijn doelen stellen, wat wil ik en wat is haalbaar. Het liefst zou ik bereiken dat mijn stem ergens tussenin gaat klinken. Dat je in ieder geval niet meer een uitgesproken mannenstem hoort. En dat is volgens haar een goed te behalen streven. En weet je, als dat echt niet gaat lukken, dan zou ik een stemband-operatie kunnen overwegen. Dat schijnt geen pretje te zijn en je kan dat ook niet zonder logopedie doen, want mannen praten nu eenmaal heel anders dan vrouwen.

Inmiddels stromen er langzaamaan lieve berichten binnen van AD-lezers en passanten. Heel fijn om te lezen dat je toch een paar mensen bereikt, die je met ons verhaal weer een steuntje in de rug geeft, daar doe je het tenslotte voor! We zijn nog steeds blij dat wij het gedaan hebben, ook al komt het voor sommige raar over, want ons verhaal heeft best wel een paar zwarte bladzijden. “We lijken wel mensen”, toch. En vergeet niet dat wij echt wel een heel speciaal dingetje samen delen. Wij zijn niet standaard, wij worden nooit standaard. En als mensen er niet tegen kunnen dat wij ook heel veel positieve energie hebben, nou, dan niet.

Woensdag 11 oktober 2017, dag 334

00:30 uur   Goh, het leven is 11 maanden na de SRS nog steeds niet saai. Vroeg opstaan om de kids “school-rijp” te maken, beetje het laatste nieuws lezen, lichamelijke oefeningetjes doen en wat rommelen aan hout. Daar tussendoor mijn dagelijkse medicatie in de gaten houden, want ik had de afgelopen dagen toch het een en ander vergeten te slikken. Dat komt meer omdat ik enkele doseringen zelfstandig naar beneden aan het bijstellen ben. De laatste tijd had ik een beetje het idee dat sommigen uren van de dag alleen maar daar om draaide. Goed, de pijn is dan wel weer iets meer geworden, maar ik voel mij daar toch beter onder. Zo gaat mijn energie weer een stukje beter en val ik niet meer zomaar in slaap. Dat was echt niet fijn. Eerst tientallen jaren vermoeid zijn door apneu en dan nu weer door medicatie. Dat laat ik toch maar niet gebeuren. Heel langzaamaan verdwijnen nu ook de naweeën van de correctie aan mijn plasbuis. Vooral met geconcentreerde urine was (is) dat geen pretje. Hopelijk blijft het hier nu bij en kan ik nu echt gaan genieten van alles wat mij is gegund…..
Nog een paar daagjes rust en dan gaan we weer de medische molen in. Het meeste op eigen verzoek, ik ben er aan toe.

Donderdag 12 oktober 2017, dag 335

Wat ik vanmiddag meemaakte, was met geen pen te beschrijven. Onder mijn ogen gebeurde een klassieke oplichtingstruc. Ik probeerde het slachtoffer subtiel te waarschuwen, maar dat lukte helaas niet. Ik heb de politie gebeld, ze zijn even komen kijken……….. en reden zonder actie te ondernemen weer weg. Waarna ik nogmaals een poging ondernam om de politie te overredenen, helaas zonder resultaat! Omdat ik het slachtoffer goed ken, voelde ik mij daar zo klote over. Waarom durfde ik zelf niet in te grijpen? Ik weet het antwoord al, ik was bang. Bang omdat ik op zeker het onderspit tegen deze twee forse, ongure types zou delven. Ik probeerde het subtiel, helaas zonder resultaat. Het contact met de politie was overigens goed te noemen. Zij konden onderbouwen waarom zij niet konden ingrijpen. “Het voelt alleen zo onrechtvaardig.”

 

img_3422‘Rianne?, ik moet straks wel verkleed naar de afsluiting van het boekenfeest’. Sebastiaan had daarvoor “de dood” uitgekozen, je weet wel, dat wandelende skelet met een zeis. ‘Gewoon een lang gewaad met zo’n zwarte kap over mijn hoofd. Enne, ook mijn hoofd en handen helemaal zwart, het liefst met botten er op’. ‘Natuurlijk Sebastiaan, geen punt, dat doen wij even’, zei Sophie. De start was goed, maar daarna moest ik echt gaan helpen. Want ‘even’ van Sebastiaan de dood maken, dat is andere koek. Vooral omdat hij het al om 17:45 uur aan ons vertelde en hij, in vol ornaat, om 18:30 werd verwacht. ‘Oh, en ik wil ook nog dat ‘jij’met mij mee gaat’. Even voor half zeven liep ik met “de Dood” over straat, op weg naar zijn school. img_3423

 

Helaas zonder getekende botten, maar wel helemaal zwart. Hongerig naar kleine kindjes. (Alsof hij zelf al zo groot is :). Dat zwarte hebben wij gedaan met een soort schmink dat vroeger werd gebruikt voor een kinderfeest).

Vandaag waren wij dus allebei een beetje: “als De Dood”.

 

 

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Een gedachte over “Het leven na de SRS, week 48

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s