Dikke bonen


TFES

Als ze mij vragen wat ik nu echt een gemis vind, dan denk ik direct aan “dikke bonen met spek”. Er was er maar één op de hele aardkloot die dat, over de top zo lekker, kon maken, dat was mijn ex-schoonmoeder.

De laatste tijd vertoef ik veel bij een van onze buurvrouwen, niet voor een kopje suiker of zo, maar voor wat kleine klusjes en afleiding. Dat zij een echte Groningse is, dat wist ik al veel langer, maar toen zij mij afgelopen week vertelde naar een grote reünie te gaan, werd ik wat nieuwsgieriger. Zij bleek uit Noord-Groningen te komen, net als mijn ex. Er waren voor mij nog voldoende herinneringen aan dit deel van Nederland, voldoende om er even lekker over te klessebessen. Uiteindelijk vonden wij uit dat er geen raakvlakken waren tussen haar jeugd en die van mijn ex. Ook na die grote reünie had zij geen link gevonden.

Weet je, ik sprak vroeger heel denigrerend over alles wat zich buiten de Haagse stadspoorten bevond. Zo ook over Groningen. Want wat was nou niet leuker om alles van je partners geboortegrond af te zeiken. Dat doe ik niet meer, (in ieder geval niet meer zoveel als vroeger) al heb ik nog steeds het gevoel, dat als de machinist in Delfzijl vergeet te remmen, je zo van de aardkloot afdondert.

“Boontje komt om zijn loontje” en “je bent noot te oud om te leren”. Die twee gingen vandaag door mij heen. Ik moest “door het stof kruipen”. Wat bleek nu! Mijn buurvrouw zit al geruime tijd haar roots en die van haar man uit te zoeken. Ik vond dat vanochtend reuze interessant, temeer omdat zij daar ook heel goed en leuk over kan vertellen. Op een gegeven moment gooide ik mijn “niet roots” op tafel. Als adoptiekind zit je eigenlijk tussen meerdere vuren. Want wat zijn mijn roots? De biologische of de adoptie-hoek? Denkende aan je DNA zou je de biologische kant kiezen, maar eerlijkheidshalve heb je wel een leven opgebouwd met je adoptie kant. Moeilijk hoor, die roots. Maar goed, de buuf ging op zoek naar mijn biologische roots, om te beginnen met de roots van mijn biologische vader. En wat wil nou juist het geval zijn, hoe ver zij ook zoekt, honderden jaren terug, die kant van mijn roots komen allemaal uit Groningen.

“Er gaat niets boven Groningen”

Afgelopen week sprak ik met de buurvrouw dus over mijn ex, in combi met “dikke bonen”, wat later in verband met “de reünie” en vanochtend dus in het kader van genealogie. En weet je wat? Vanochtend kreeg ik, vanuit het niets, een berichtje van mijn ex. Zij had, met haar huidige man, ‘ The Danish Girl’ gezien. Zij wees mij mij op deze film. Het lag op mijn lippen om te zeggen: ‘ zie je wel dat films daar jaren later in première gaan!!!’ Maar dat zou ongekend ‘naar’ van mij zijn geweest, dat doe je niet en zo ben ik niet meer. Ik vind het oprecht lief en betrokken, dan maak je geen vervelende opmerkingen. En zeker nu niet meer, want ik ken mijn roots. En om de reeks gebeurtenissen mooi af te sluiten, ik kreeg van de buuf het recept voor “dikke bonen”.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

2 gedachtes over “Dikke bonen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s