Het leven na de SRS, week 47


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Zaterdag 30 september 2017, dag 324

‘Kijk, zij is een “Hij is een Zij”!!. Kinderen zijn zo heerlijk observerend en eerlijk. Van de week bracht ik Daniël naar de crèche en op dat moment hadden wat kids, van de aangrenzende lagere school, speelkwartier. Mij een weg banende door al dat grut, zag ik bij de toegangsdeur een groepje meisjes staan, waarvan er één, mij aandachtig opnam. Hoe dichter ik het groepje naderde hoe meer ik van top tot teen werd geanalyseerd. Aan haar frons en oogopslag zag ik dat zij haar bevindingen correct had opgeslagen in haar snel werkende koppie. Ik gaf haar een vriendelijke blik en belde aan bij de groep van Daniël. ‘Kijk, zij is een “Hij is een Zij”, hoorde ik haar tegen haar vriendinnen zeggen. Er volgde geen gegiechel of zo, de meiden hadden meer zo iets van; wij hebben vandaag een echte “Hij is een Zij” gezien. Daarna gingen zij weer verder met hetgeen zij bezig waren. Toen ik het schoolplein weer verliet, met dezelfde vriendelijke blik richting de meisjes, kreeg ik een paar lieve glimlachen terug.

download (4)

Zo keken Saskia, ik en Daniël afgelopen week nog even naar de uitzending van 1 Vandaag. In deze documentaire zit ook een moment dat Conshita Wurst in beeld is. In mijn ooghoeken zag ik dat Daniël zijn ogen wijd open sperden, zijn drinkbeker zakte langzaam uit zijn mond en zei; ‘die mevrouw heeft een snavel!!’. Wij lagen in een deuk en was ik blij dat ik in ieder geval word bestempeld als een “Hij is een Zij”, altijd beter dan dat kids mij een ge-snavelt persoon vinden. Kinderen zullen je alleen nooit veroordelen, de grond in boren of tot in het diepste van je hart kwetsen. Daar zijn volwassenen voor nodig. En daar hebben “wij”, de afgelopen weken genoeg mee te verduren gehad. Dat is dan ook de reden dat ik vaart maak met logopedie, (en waarschijnlijk een stemband-operatie) en aangezichtschirurgie. Waarvoor de afgelopen week concrete afspraken zijn gemaakt. Voor de aangezichtschirurgie heb ik mij bij het VUmc aangemeld. Bij het maken van de afspraak bleek ik aldaar, nog steeds als R.J. Volkering ingeschreven te staan. (Net zoals op mijn verwijzing van het PIG!!!! Hoe slordig is dat??). Vol verwachting klopt mijn hart, wordt het in de wachtkamer ‘Meneer of Mevrouw’. Trouwens, voor deze behandelingen hoef je als trans-vrouw niet lang te wachten op een intake. Over 3 weken zit ik al in de stoel van de spreekkamer. Dus zo kan het ook!!

Maandag 02 oktober 2017, dag 326

08:00 uur  Er staat mij een druk weekje te wachten. Een operatie, diverse bezoekjes aan specialisten en een cessie bij Tanja van Hengel. Het mooiste uitje staat aanstaande zaterdag gepland. Dan word een oud Libanon-maatje gerehabiliteerd, waarbij hij alsnog zijn welverdiende medailles en Nobelprijs krijgt. Dat alleen al is heel mooi, maar het is voor het eerst dat ik bij mijn oude makkers ten tonele verschijn als Rianne. Op Veteranendag zie ik uiteraard ook veel Libanongangers, maar dat zijn niet de mensen waarmee ik daadwerkelijk gediend heb. Die zie je helaas niet zoveel daar. Van onze compagnie commandant ontving ik een schrijven over de ceremonie van aankomende zaterdag. Hierin had hij het over wapen-broeders en zuster, vervolgens kwam ik nog een keertje langs in de gewenste kleding voor deze gelegenheid. De heren in pak en de dame in mantelpakje…………, jammer joh, dat gaat een net jurkje worden!

23:59 uur   Weer een blogje verder, weer een geslaagd klusje, weer doelen bereikt, weer een borrel te veel. Oeps, een bekentenis teveel! Gelukkig geen echte borrel, maar een klein wijntje van maar 70cl. Waarom? Omdat het zo lekker is bij een stukje kaas……. Eens een alcoholist, altijd een alcoholist, maar dan zonder slechte afdronk!

Woensdag 04 oktober 2017, dag 328

0186308:00 uur   Waar zal ik over beginnen, onze bijdrage voor een artikel in het AD, de operatie of, nee, toch maar de operatie. Want die staat vandaag op de rol, vanmiddag wordt er een correctie aan mijn plasbuis uitgevoerd. Hij moet wat ruimer worden gemaakt omdat er nu urine in blijft staan en ik bij het plassen geen mooie straal heb, maar het meer wat weg heeft van een tuinsproeier. Geen idee hoe ze dit gaan doen, of wat de eventuele naweeën zijn van zo’n operatie. (Dat is typisch iets voor mij, niet vragen naar dat soort zaken). Gek, maar ik stap er een beetje hetzelfde in als de “grote” operatie. Helaas moet ik wel bekennen dat ik zenuwachtig aan het worden ben. Het doet mij nu, op de dag zelf, meer dan dat ik verwacht had. Onder een plaatselijke verdoving, het idee alleen al geeft mij de rillingen. Er is al genoeg gebeurd tussen mijn benen en dan de gedachten dat daar straks een grote naald in gaat……. bbrrrr. Marion en Saskia gaan mee, Saskia ter ondersteuning en Marion om te rijden, want dat schijn ik zelf niet te mogen. En terwijl ik onder het mes ga, bereid mijn schoonmoeder ‘Witlof Ham-Kaas” voor. Dat klinkt al heel wat beter dan dat ze met mij gaan doen. Lekker handig van mij dat ik die “zit-ring” bij het grofvuil heb achtergelaten. Ik kon dat ding niet meer zien.

Afgelopen maandag werd ik spontaan gevraagd door Marloes, journaliste bij het AD, of ik mijn medewerking wilde verlenen aan een interview, nou, dat wilde ik wel. Daar hoef ik niet zo lang over na te denken. Dit vond gisteren reeds plaats, terwijl ik met Saskia in de auto zat. Het kon niet anders dan dat zij ook in het interview werd betrokken en samen deden wij ons verhaal. Aan de manier waarop, dat overigens heel prettig was, hadden wij beide het gevoel dat Marloes zich heel goed had voorbereid. Ik viel dan ook bijna van mijn kruk toen ik nog geen uur later een prachtig concept, van het artikel, in mijn mailbox zag. Slecht een paar kleine aanpassingen gaf ik door, meer over zaken die door de telefoon niet correct waren overgekomen.  Aanstaande vrijdag mogen wij een fotograaf verwachten en zaterdag word het al gepubliceerd. (Verder neemt Marloes nog een paar verrassende verwijzingen mee in haar artikel. Wij zijn zo benieuwd naar de reacties en het resultaat hierop!).
P.s. AD, Regio Zoetermeer en Marion heeft de zware taak om niet alleen mij, maar ook Saskia te ondersteunen.

16:30 uur Ik zit in de auto, op weg naar huis. Ik knijp in mijn vel en besef dat ik nog leef. Dat was bij het verdoven even anders, toen had ik even het idee dat het einde oefening was. Gelukkig was dit snel voorbij, net zoals de ingreep. Na een klein half uurtje stond ik alweer in het rookhol, met een lekker bakkie. De komende week heel veel drinken (daar heb ik nooit moeite mee gehad) en de boel goed droog houden. Op naar de witlof met ham-kaas saus!!

Donderdag 05 oktober 2017, dag 329

09:00 uur   Slechts een klein beetje bloedverlies en een sterk onaangenaam gevoel rest mij na de eerste nacht. Ik heb best wel diep kunnen slapen en werd semi-beroerd wakker, alsof ik aan de rol ben geweest. Dat voelt niet echt lekker, ik kijk wel even aan wat de dag gaat brengen. De witlof van mijn schoonmoeder was trouwens geweldig en Marion zat ook te smullen. Wat fijn dat zij ons gisteren heen en weer bracht, want zelf rijden was echt geen pretje geweest.
Moest even abrupt mijn verhaal afbreken omdat de “doorwerktent” niet bestand bleek tegen windkracht 9. Gezellig met de buren snel alles afgebroken en inclusief alle spullen die er onder stonden, in de blokhut gegooid. Ik had daar gisteren al voorzorgsmaatregelen voor moet nemen, maar mijn lijf liet dat niet toe. Ook had ik er geen zin in en dacht dat het zo’n vaart niet zou lopen, verkeerd gedacht dus. Daarna dochterlief maar naar school gebracht, die zag het uiteraard niet zitten om in dit weer naar buiten te stappen. Maar goed, Sophie nu op school, Daniël in de crèche en ik eindelijk mijn bakkie koffie.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s