Het leven na de SRS, week 46


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 22 september 2017, dag 216

08:00 uur    Je zou het niet 1,2,3 zeggen, maar het word vanmiddag een stralende dag. Althans, dat is al elf jaar lang zo op de tweeëntwintigste dag in september. Elf jaar geleden begon de dag dan wel niet met regen en was het een stuk warmer dan vandaag. Het was zelfs zo warm dat wij tweetjes, in onze trouwoutfits, ‘s-avonds langs de vloedlijn liepen. Zonsondergang hebben wij toen deels vanaf de Pier en deels vanaf het zandstrand bewonderd. Saskia was een prachtige bruid. Het was een prachtige dag, verzorgd door haar ouders, werkelijk alles was tot in de puntjes verzorgd. Haar zus had een hotelkamer aan het strand cadeau gegeven, waar wij, slechts enkele minuten van onze trouwlocatie, van verwijderd waren. Het weer was te mooi om de boulevard en het strand te laten schieten. In vol ornaat op de boulevard, dat gaf heel veel reactie’s en spontane uitnodigingen van wildvreemden om “er even bij te komen zitten”. Dat maakte het uniek en om nooit meer te vergeten.

Saskia feliciteerde mij om klokslag 00.00 uur. ‘Precies de helft van ons samenzijn’, zei zij. Verrek, dat was helder opgemerkt, ik was al bezig met in slaap komen :). Inderdaad, wij zijn op deze elfde trouwdag bijna tweeëntwintig jaar samen.

Wij trouwden pas na tien jaar samenwonen omdat ik niet eerder wilde. Een bewuste keus, want zelf wilde ik alle nasleep van mijn scheiding achter de rug hebben. Saskia wilde al veel eerder trouwen. Die had al jaaaaáren een trouwjurk in de kast van haar zus verstopt. Daar liep zij tijdens een shop dagje in Rotterdam tegenaan. Ter plaatse belde zij haar vader en kreeg hem zonder moeite over de streep om de prachtige jurk aan haar te schenken. Hij had, denk ik, niet verwacht dat die jurk vervolgens jaren de kast in dook. De dagen en jaren in die kast deden geen afbreuk aan de kwaliteit en uitstraling, wauw, wat was zij een mooie bruid!!!

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

20:45 uur   Het voornemen was er een leuke dag van te maken. Saskia hechtte heel veel waarde aan een fijn verloop van onze trouwdag en wie ben ik om dat gevoel niet te beantwoorden. Zo reden wij vanmiddag eerst even snel naar de kledingbank, waar ik in een “euro-hoekje” mooie kristallen glazen zag staan, glazen waaruit wij in het ouderlijk huis garnalencocktail aten. Het bracht mij op het idee om weer eens een lekker maaltje te gaan serveren. Hup, weer het voertuig in, om fijn een paar uurtjes aan het water te gaan vertoeven, daar had Saskia echt zin in. Sleutel in het contactslot, sleutel omdraaien….. en toen helemaal niets! Gelukkig schoot de man van de kledingbank te hulp met startkabels en konden wij alsnog richting het water vertrekken. Toen er een paar druppels op de vooruit vielen deed ik netjes de ruitenwissers aan, huh, die deden het niet, verrek, ook de kilometerteller doet niets. ‘Uh, Saskia, ik denk dat wij beter even naar onze garage kunnen rijden’. We haalden het niet, al rijdende viel ineens alles uit en met de laatste stuiptrekkingen kon ik het verhikkel nog in de berm stallen. Na een bezoekje van de ANWB konden wij alsnog net de garage halen. Het is niet anders, de dynamo was overleden.

Onze buuf, Anita, pikte ons op en daarna gingen wij op de scooter boodschappen doen. Die Hollandse garnalen werden het niet, niet normaal meer wat zij daar voor rekenen! Het werden andere garnaaltjes, biefstuk, krieltjes en witlof. Voorzien van de nodige sausje hebben wij, aan een gezellig gedekte dis, genoten van de maaltijd. Van ama, die ik op de valreep nog even uitnodigde kreeg Saskia een prachtig boeket, een bloemetje kan nooit kwaad, toch? Het was een rare, onwerkelijke dag. Een beetje onwezenlijk, een dag met gemengde gevoelens.

(Tussen de bedrijven door heb ik wel afspraken kunnen maken omtrent de gewenste veranderingen aan mijn aangezicht. Ben zo benieuwd wat ze van mij kunnen maken).

Zaterdag, 23 september 2017, dag 217

Ik was gisteravond stoned, en dat is mij niet bevallen, zachtjes uitgedrukt! Hetgeen ons gistermiddag overkwam, was iets wat niet door genotsmiddelen kwam :).

In een gangpad van de Jumbo liep Saskia langs een kinderwagen met een schattig baby’tje. Natuurlijk zei zij dan ook, ‘wat een schatje zeg’. Waarop de teenage-mom haar vroeg of zij ook kinderen had. ‘Ja, wij hebben er samen 4’ en wees naar mij…….. ‘Maar dat kan toch helemaal niet’, galmde het door de Jumbo. Waardoor alle ogen ineens op ons waren gericht! ‘Uh Rianne, leg jij dit even uit’, zei Saskia. Lekker ding zeg, gaat zij een gesprek aan en drukt mij dan in zo’n situatie. Omdat het onze trouwdag was, reageerde ik maar mild en probeerde de situatie te redden. Ik vertelde de van de Bovenwindse Eilanden afkomstige jongedame, beknopt, hoe het zat. Het ene na het andere compliment volgde, dat zij helemaal niet had gezien dat ik ooit een man was, dat het zo mooi was dat wij nog samen waren. Het loeihard vragen: ‘maar hoe doen jullie “het” dan?’ kon ik haar daardoor ter plekke vergeven. Het leverde alleen nog meer geïnteresseerden op :). Daar staan je dan. Ik zei haar wel heel bescheiden dat je dit soort dingen niet hoort te vragen, maar wel op zo’n manier dat het voor haar niet verwijtend over kwam.

Wat ons het meest verbaasde, was wel dat zij geen enige notie had van het begrip “transgender” of wat dan ook. Alsof zij van een andere planeet kwam. Dat zij zo onbeschaamd al haar vragen door de Jumbo galmde was misschien in een andere situatie niet zo geslaagd geweest, maar zij was van het type dat je dit haar niet kon verwijten. En daar gingen nogal wat directe vragen over de toonbank. ‘Je hebt borsten, maar wat zit er daar dan?’ En nog wat meer van dat soort ongenuanceerde. Feit blijft, dat zij alles in pure onschuld vroeg en het mooiste van alles, dat zij mij/ons, niet een enkele keer beledigde of maar iets zei in de trant dat ze het raar vond. Alles vond zij mooi en gaaf………

Maandag 25 september 2017, dag 219

Daniël is een heel dapper jongetje, een onverschrokken mannetje! Hij is mij daar een partij dapper, in ieder geval stoerder dan ik!
Weten jullie nog dat ik een paar maanden terug had ingebroken, op verzoek weliswaar. Daar kregen wij toen 4 kaartjes van “Drietvliet” voor. Dus gisteren sprongen wij op de fiets respectievelijk scooter en reden als een speer richting de rand van Den Haag. Halverwege de rit was de batterij van Sebastiaan op, met zijn kleine wieltjes kon hij niet tegen een scoter en een damesfiets op. Dus parkeerden wij zijn fiets aan de eerste de beste paal en sprong hij bij mij en Daniël achterop. Zolang wij nog buiten de bebouwde kom reden zou geen agent ons zien. Het laatste stukje mocht Daniël, uit voorzorg voor ome agent, bij Saskia achterop. We hadden Sebastiaan en Daniël niets verteld. Zo!! Wat was hij overdreven verrast en blij, toen wij de contouren van Drievliet in zicht kregen.

Het is ons al vaker voorgekomen, dat wij een dag uitkiezen terwijl er schijnbaar ook een actie is geweest. Het was overdreven druk met postcode-loterij-winnaars. Maar daar hadden de kids geen kijk op en geen last van. Sebastiaan weet al redelijk de weg binnen dit park en loodste ons naar de attracties waarin hij graag een ritje wilde maken. Bij de meeste van die attracties was Daniël ontroostbaar omdat hij er niet in mocht. Hij had trouwens een “Rianne-dag”. Beter gezegd, ik moest overal met hem in! Dus toen Sebastiaan in zijn favoriete rollercoaster ging, kreeg Daniël mij over de streep om in de hele grote zweefmolen te gaan……… Ik zei nog tegen hem: ‘lieverd, daar mag je ook niet in, je bent nog veel te klein, zullen wij nog maar een keer in de monorail gaan?’ Maar hij was niet te houden, dus sloot ik maar achteraan de rij aan. In de wetenschap dat wij bij het poortje weer rechtsomkeer konden maken. ‘Mevrouw, we hebben speciaal voor de allerkleinsten een duozit en hij (ze wees naar Daniël) is net groot genoeg’. Dat was nou even net niet de bedoeling, nu moest ik wel in dat ding!! Geweldig hoor, ik helemaal misselijk en ondertussen doodsangsten uitstaan dat Daniël er niet uit word gezwieperd. Oke, voor de volgende rit had meneertje een bereidwillige vader gevonden.
Op de terugweg wind tegen, wat heerlijk zo’n scooter en Saskia kon gelijk weer wat energie opdoen.

En het ergste is, het houd niet op. Aanstaande woensdag mogen wij naar Blijdorp, met de gewonnen kaartjes van een vriendin. Dat doen wij maar niet op de fiets, gelukkig stopt de Randstadrail naast de dierentuin.

Donderdag 28 september 2017, dag 222

Het was gisteren een geweldige dag. We konden vroeg op pad omdat Sebastiaan, vanwege een studiedag van de leerkrachten, vrij was. Daniël was alleen heel slecht wakker geworden en was het eerste uur heel erg tegendraads. Op een gegeven moment werd hij heel even onhandelbaar en uitte zijn bui op mij. Ik moet heel eerlijk bekennen dat ik dat verre van aangenaam vond. Een kind dat de boel bij elkaar gilt en telkens roept ‘weg Rianne, weg jij’, gaf nou niet echt gezellige blikken van andere bezoekers. Maar opeens sloeg hij volledig om en kon ik niet meer stuk………. hand in hand bezochten wij de kleine speeltuin en daarna de grote. Onderweg, van de een naar de ander, konden wij gelukkig nog wat dieren bekijken, al interesseerde hem dat weinig. Alleen “Bokito” maakte op hem veel indruk. Hij bleef lang van het imposante beest geïmponeerd. Voor Sebastiaan was het niet helemaal een geslaagde dag, hij wilde veel meer dieren zien dan hij te zien kreeg. We hebben hem maar beloofd dat Daniël de volgende keer elders vertoeft.

Zelf heb ik vandaag een beetje met Repair-Care gespeeld. Het blijft een fantastisch product en ontzettend leuk om er weer eens een stukje vakmanschap mee tevoorschijn te toveren. Het blijft trekken, het werken met hout, liefst zo mishandeld als wat en er dan weer een mooi stukje werk van te maken. Ik heb in mijn leven best wel bergen verzet en kwam altijd wel weer op mijn pootjes terecht, echter heb ik nu zo mijn twijfels. Het duurt allemaal veel te lang, dat herstellen en zo. Er lijkt meer bij te komen dan dat er weg gaat. De drive om door te knokken is er nog voldoende, alleen zoek ik nog naar het gaatje in de maatschappij waarin ik mij nuttig kan maken en er ook nog eens voldoening uit kan halen. Eind volgende maand word ik weer een jaartje ouder en er staat wel iets op mijn verlanglijstje, namelijk een schaalmodel van een voertuig dat in 1982 is ingezet in Libanon. Een limited edition van een invasie-voertuig, dat ik toen in het echt heb mogen zien en een perfecte aanzet is voor mijn nieuwe project. Daar heb ik echt zin in, mijn gedachten en handjes te kunnen focussen op iets waar ik al zolang naar uitkijk. Oke, het levert de maatschappij wel niets op, maar is dat voor tijdverdrijf boeiend?

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s