Don’t kill the ex


images (2)

Ergens halverwege de jaren 90, van de vorige eeuw, schreef ik een boek. Gedreven door de dingen die ik persoonlijk mee had gemaakt, mee maakte en doordrenkt was van zoete wraak. Het boek heeft nooit het levenslicht gezien, maar de verhaallijn wel. In pocketvorm dan. Het won zelfs een prijs, een prijs die door de burgemeester van Zoetermeer werd uitgereikt. Vraag mij niet naar de oplagen, ik zou het echt niet weten. Het verhaal kwam er in het kort op neer dat de rivalen, vijanden en iedereen die in de ogen van de hoofdpersonage niet goed waren, op afschuwelijke wijzen om het leven kwamen. “Hij” las dat in de krant en weet het aan karma. Naast deze personage werd ook de veroorzaker van het karma gevolgd en de wijze waarop hij deze mensen om het leven bracht……….. 

  1.  Je kent dat wel; je te lang slaapt, of te kort, dan ben je de eerste minuten niet alert. Je enigste doel is naar beneden te komen en je weg te vinden naar het koffiezetapparaat. Een glas water mag ook. Je zou, zeker in zo’n huishouden als wij hebben, zo kunnen struikelen over achterloos achtergelaten speelgoed. Een doodsmak van de trap is in zo’n geval helemaal niet onlogisch.
  2.  Je kent dat wel; kinderen die het geweldig vinden om een nieuwe fles shampoo in bad leeg te knijpen. Een weelde van geur en een overdosis schuim vult de badkamer. Na het verwijderen van je door schuim omringde kind uit het bad spoel je alles goed na, want het is een ge-glibber van heb ik jou daar. Je wilt toch niet dat iemand na jou onderuit gaat.
  3. Je kent dat wel; een van de vele dagelijkse gebruikte keukenapparaten, waarvan je niet de stekker rustig uit het stopcontact haalt, maar gewoon aan het snoer, uit de muur ruk. Die je achterloos opbergt, terwijl het snoer tussen een keukenkast deurtje of laadje klem blijft zitten. Het is zo maar gebeurd, de volgende gebruiker krijgt een opsodemieter van 220 volt, gratis en voor niets.

Ken je iemands rituelen goed, dan is het peace of cake om een ongeluk in elkaar te flansen, zonder dat ook maar iemand iets anders zou denken. Ik zeg niet dat ik zo iets zou doen, of dat bijvoorbeeld Saskia dat voor mij in petto heeft, nee, het zijn zomaar dingen die kunnen gebeuren. 

Naast dit boek schreef ik ook een, honderden pagina’s groot, dagboek. Beide heb ik, een kleine 2.5 jaar geleden, doorgelezen en kon niet anders concluderen dan dat ik destijds probeerde af te rekenen met het verleden en een nieuw hoofdstuk probeerde in te slaan. Dat is, achteraf gezien, slechts voor een fractie gelukt. Dat komt niet vanwege het wel of niet mijn best te hebben gedaan, nee, je verleden is een onderdeel van het leven. Je kunt, simpelweg, met schrijven, met een transitie, met wat dan ook, je verleden niet uitvlakken. En dan al helemaal niet als je blogs zoals ik schrijft. Dat is onmogelijk, je wordt gewoon constant herinnert en geconfronteerd met je verleden. Mijn ex-echtgenote zij ooit eens; ‘een vos verleerd zijn streken niet’. Ik moet haar daar deels gelijk in geven. Niet alle streken zijn gebleven en die er nog wel zijn, zijn afgeroomd, er zitten geen scherpe randjes meer aan. Je streken zien is al een kunst, laat staan er iets mee doen, er iets van te leren, dat is stukken moeilijker.

Wilskracht en wijsheid, dat komt met de jaren en kost veel energie. Bewust heb ik nu nimmer de stap naar een transitie gemaakt om een einde te maken aan het verleden, dat is wat ik al eerder door de (h)erkenning van “vossenstreken” heb geleerd. Om mij heen zag en zie ik dat wel (eens) gebeuren, dat mensen trachten om, door alle schepen achter zich te verbranden, een nieuw leven te beginnen. Een nieuw leven te starten zonder het verleden een plek te geven of te verwerken. Rücksichtslos zijn dingen, of worden dingen, afgekapt, alsof het nooit bestaan heeft. Als dat lukt of slaagt, is dat mooi meegenomen, alleen vraag ik mij dan best wel af wie je dan in de maling neemt. Volgens mij toch echt jezelf.
Er zijn individuen die mij niet trekken, dat is overigens hun goed en begrijpelijk recht. Alleen laten ze mij niet echt “los”. Zij volgen mijn blogs, volgen mij op Facebook en weten anderen haarfijn te vertellen welke stappen ik maak. Daar kan je legio redenen op los laten, hoort het bij een verwerkingsproces, is het afgunst of jaloezie? Of heeft het beestje geen naampje?

Dat ik dat heel langzaamaan geleerd heb, dat is voor velen geen nieuws. Het is nooit mijn sterkste kant geweest, meer één van de valkuilen. “Loslaten” is één ding, vergeten is anders. Zo heb ik personen uiteindelijk los kunnen laten en anderen echt kunnen vergeten. Dat heeft tijd gekost. Kostbare tijd die het waard was. Het gaat mij, door die wijze les, nu veel beter af. En als je mensen “los” kunt laten wil dat zeker niet zeggen dat dat zij uit je systeem zijn. Zo geraakte ik laatst in een best wel pittig gesprek over mijn twee oudste kids. Mijn gesprekspartner was nogal boos en onthutst dat ik er zo luchtig over sprak. Dat is nou “loslaten”, maar zeker niet vergeten. Want als ik dat zou vergeten, ja, dan zou je kunnen spreken van een slechte persoonlijkheid. Weet je, terwijl Sophie en Justin ze wel hebben leren kennen, heeft Sebastiaan (en uiteraard ook Daniël) ze nooit ontmoet. En toch weten ze van hun bestaan, zien ze wel eens foto’s en als de andere twee het zomaar over ze hebben, dan luistert hij aandachtig mee.

2.5 jaar geleden las ik een (dag)boek, dat ver weg van iedereen was verstopt. Daarna ging het de haard in en verwarmde ons tot in de late uurtjes. Ik las het, ik herkende het niet, dat wat was is niet meer, nooit meer………. gelukkig maar! Toen de (h)ex, nu mijn ex en blij dat zij, op de valreep naar het vrouw zijn, mijn geluk een boost kon geven. Zo kan het dus ook!

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s