Het leven na de SRS, week 45


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 15 september 2017, dag 309

Afgelopen woensdag vroeg ik mijn tandarts of hij aub een plan voor mijn gebit wilde maken. Mijn gebit was altijd al niet echt joepie, maar de medicijnen hebben het verergert. Zo langzaamaan brokkelen er steeds meer stukjes af. Ik belde woensdag dus om hulp. En die kwam er, ik mocht gisterochtend al bij hem langskomen. Na eerst een foto te hebben gemaakt, mocht ik direct de stoel in en heeft hij 5 kwartier aan mijn voortanden gewerkt! Deze zijn nu een heel stuk fraaier geworden. Waar ik dat nu aan te danken heb? Ik denk omdat ik zo’n beetje zijn oudste cliënt ben, niet in leeftijd, maar in het aantal jaren dat ik bij hem kom, dat is rond de 30 jaar. Hij kent dan ook alle ins and outs van mijn leven. Mijn tandarts is ook nog eens een hele gave man, hij lijkt wel een tweelingbroer van “Sting.

Gisteren viel ook de gewenste verwijzing op de mat. Weet je nog, waar ik afgelopen dinsdag de psychiater voor bezocht. De aangezichtscorrectie gaat nu echt vorm krijgen, mijn gezicht ook…… Ik heb het met de kids besproken. Ik kreeg eigenlijk een stoïcijnse reactie van de oudsten. Die hadden echt zo iets van je doet maar. Wel op een positieve manier, dus eigenlijk geen weerstand. Sebastiaan vindt het maar raar, die gelooft het volgens mij ook niet echt. Die heeft een soort “Face-off” idee van zo’n correctie. Saskia heeft er andere gevoelens bij, ze snap wel waarom ik dit wil en zegt ook dat ik moet pakken wat er te pakken valt. Ze begrijpt ook wel dat het niet leuk is dat ik zo vaak aangestaard word en gemeneerd word. Maar nu sta ik voor een moeilijke keus, word het het VUmc of mijn eigen vertrouwde chirurg? Het liefst laat ik dr. Kanhai mijn gezicht verbouwen, maar dat hangt af wat hij doet naar de verzekeraar toe. Dat ga ik hem volgende week vragen.
Er is ook nog een grote kans dat dit stukje van mijn transitie in een tv programma word gevolgd. Dat is mij een tijdje geleden gevraagd, en ach, waarom niet, zou ik zeggen. Er staat dus weer het nodige op stapel, het leven is nooit saai, wel hard.

Hoe gaat het verder met de relatie? Ik heb besloten daar voorlopig even niet al te veel over te bloggen. Wat heeft het voor toegevoegde waarde om dagelijks mijn acties hieromtrent op te schrijven, welke Saskia alleen maar pijn doen. Het gekke is dat wij gewoon doorleven alsof er niets gebeurd, leven zoals het hoort, Weet je, wij zijn net mensen. Maar die wel een hele heftige tijd achter de rug hebben en van de ene roller-coaster in de andere roller-coaster stappen. Nou is dat bij ons geen vreemd gegeven. Zo zijn wij nu eenmaal, het leven is in ieder geval nooit saai.

Ik heb wel door dat het medicijn Pregabaline met mij speelt. Het klopt wel wat ik eerder schreef. De euforie is gigantisch en de emoties zijn heel star. Ik voel niet zo veel emotionele pijn. Aan de ene kant is dat helemaal niet zo’n rot gevoel. Daarnaast ben ik ineens heel direct naar mensen. Ik zeg echt wat ik denk en dat is even wennen. Niks diplomatiek of terughoudendheid, klets, recht voor je raap. Ook merk ik dat sommige dingen mij niet meer opwinden. Dat merk ik vooral in het verkeer. Gelukkig zie ik nog steeds geen beestjes lopen die er niet horen te lopen of te vliegen. Dat schijnt een veel voorkomende bijwerking te zijn. En als ik ze toch ga zien, dan vertel ik het lekker toch niet. Dan gaan jullie nog denken dat ik gek ben!!

Zondag 17 september 2017, dag 211

Ik vroeg een medewerker van de Lidl naar een bepaald product, vriendelijk antwoorden hij dat hij dit even na zou vragen. Van ver in het gangpad riep hij mij al aan; ‘MENEER, MENEER, wij hebben het product helaas niet meer’. Het zou een domper van de dag moeten zijn, eigenlijk had ik hem een paar uurtjes in de vriezer willen frommelen. Maar ik had een goede dag, dus ik liet mijn dag niet verpesten en hij, die geen benul van zijn daad had, hoeft niet weken lang door een rietje te eten.

Wij hebben voor de deur een prachtige “Leilinde” staan, zo’n geval die je ieder jaar flink moet snoeien, anders groeit hij boven het dak uit en moet je binnen altijd het licht aan doen. Die laatste 2 waren al heel wat maandjes van toepassing. De boom had al twee jaar geleden gesnoeid te worden en ik ergerde mij al maanden aan. Helaas ontbrak, tot vandaag, alle energie en kracht. Maar vanochtend, toen de eerste zonnestralen de boom, niet ons huis, bereikten gingen mijn handen jeuken. Na 2 uur noeste arbeid was de boom in zijn geheel ontdaan van iedere jonge tak en twijgje. Geholpen door Sebastiaan leek het alsof er niets was gebeurd. De lichtopbrengst in huis vroeg ook om een aanpassing. Door de fijne open keuken (ik haat dat echt) was de zonwering voor het raam niet toonbaar meer. Een bewaarde LuxaFlex paste precies in de breedte, omdat de hoogte niet uitkwam heb ik daar een “valletje” onder gemonteerd. Na de boel grondig te hebben schoongemaakt en alles te hebben gemonteerd, ziet het er weer gelikt uit. Daarnaast heb ik mijzelf weer een andere uitdaging op de nek gehaald. Ze verkochten zakjes bloembolletjes bij de Lidl, dat word dus vele uurtjes op de knietjes zitten……….

Oh, en we hebben een parkietje, Snowy heet hij. Gisteren mocht hij voor het eerst uit zijn kooi. Na wat onwennig rond te hebben gevlogen, wat vazen te hebben gesloopt en de boel te hebben onder gepoept, kwam hij gezellig bij iedereen buurten. Alleen Daniël vindt hij nog te druk, daar fladdert hij maar even omheen.

En als je je afvraagt waar ik het voor doe? Nou gewoon, moet ik dan de hele dag gaan zitten balen! Daar komt bij dat het altijd “mijn” dingetje is geweest. Het is heerlijk om in en rond het huis bezig te zijn. Al moet ik zeggen dat ik het ‘binnen’, al vele jaren geleden heb opgegeven.

(Terwijl ik zit te typen komt Daniël naast mij staan en vraagt mij te helpen met een nieuw t-shirtje aan te doen. Het lijkt een beetje op een pyjama, dus ik vraag hem of hij daarin gaat slapen. ‘Nee’ zegt hij, ‘ik slaap gewoon in bed’). Over slapen gesproken, hij slaapt nog steeds heel erg laat en dan ook nog eens tussen ons op de bank. Ik ga zelf vrij laat naar bed en het is geen ongeschreven regel dat hij later onder zeil is. Vroeger gebruikten ze daar jenever of een tenthamer voor, maar dat mag helaas niet meer. Saskia kan gelukkig nog een paar uurtjes in de ochtend pakken, waardoor zij het ‘doorhalen’ vol houd. Ik ben standaard rond een uurtje of 07:00 wakker en trek zo’n lange ruk echt niet meer. Die 6 a 7 uur slapen heb ik echt nodig! Welterusten allemaal……….

Dinsdag 19 september 2017, dag 213

08:00 uur   Het eerste telefonisch consult met de pijnpoli arts zit er inmiddels weer op. Voor de verandering weer eens een verhelderend en opbeurend gesprek, not! ‘U voelt niet al teveel pijn meer? Nou, dan spreek ik u over twee maanden wel weer’. Ik wilde mijn verhaal doen, vooral over de bijwerkingen, de verwijzing naar de St-Maartenskliniek en de bevindingen van dr. Kanhai. Daar had hij totaal geen oren naar. Dat hij mij een verschrikkelijke zeikerd vind, dat is nog tot daar aan toe, maar dat hij niets wil horen van de bevindingen van een collega-arts, dat is zachtjes uitgedrukt wel vreemd. Hij zal wel een deel van zijn inkomsten halen uit de handel in Pregabaline. Over de uitwerking kon hij alleen zeggen dat dit minder zou worden en de St-Maartenskliniek vond hij nog te vroeg. Inmiddels ben ik maar begonnen met de aanwijzingen van dr. Kanhai, dat lijkt mij nu het meest haalbare.

23:30 uur  Ik ben sterk genoeg om te beseffen dat medicatie niet je leven kan overnemen, hooguit beïnvloeden. En dat gebeurd nu in sterke mate. Het huidige leven word sterk beïnvloed door medicijnen, die aan de ene kant de pijn verzachten, maar aan de andere kant mijn leven een twist geven die ik niet zag aankomen. Het is beheersbaar, dat wel, alleen is het verdomde zwaar om er mee te dealen en tegen te vechten. Ik ga niet zeggen dat er dingen tegen mijn wil gebeuren, dat zou mooi zijn, het zou een excuus zijn voor mijn gedragingen. Nee, tot zover ben ik daar zelf bij. Het veroorzaakt een aangename roes, het veroorzaakt een serene vermoeidheid die ook meer dan een normale euforie brengt. De euforie maakt mij moe en vreet aan mijn energie. Opstaan geen probleem, dingen aanpakken, geen probleem, alles volhouden, wel een probleem. Ben ik nu al verslaafd aan de Pregabaline? God nows……. Op dit moment zou ik niet kunnen zeggen dat ik er mee wil stoppen. Het drukt in grote mate de pijn weg. Van pijn wordt je volgens mij gekker dan welke medicatie dan ook. Dus voor nu, blijf ik mij trouw houden aan de voorgeschreven dosering.

Dingen die gebeuren, dingen waar ik 100% achter sta. De gegeven euforie doet dingen verwezenlijken die anders nooit naar boven zouden zijn gekomen. Keihard, meedogenloos, met een roze randje. Want de zachtheid, het liefdevol zijn is echt niet weg. Nu krijgen dingen betekenis, krijgen dingen een leven wat zij verdienen, hetgeen wat opgesloten zat. Het moet er uit en het gaat er uit. Zo simpel is het. Bijna 22 jaar heb ik aangemodderd, het met lede ogen aangezien, er tegen in opstand gekomen, maar er tot dusver door laten overlopen. Dat is voorbij, wat ik toen beloofde ga ik nu waarmaken, keihard en meedogenloos. Neem het maar zoals het is, of zeg het vaarwel. Die keuze neem ik, die maak ik.

Woensdag 20 september 2017, dag 214

De afgelopen dagen vloog “Snowy” vrolijk door de kamer en bracht iedereen een bezoekje. Hij ging op je hoofd of schouder zitten en heel af en toe ‘full in the face’, dat was dan even minder, want zijn klauwtjes zaten dan aan je neus vast. Voor Sebastiaan was het natuurlijk een feest, ook omdat hij door Snowy over het verlies van Jacky kon komen. De afgelopen twee weken was hij uren in de weer met “zijn” parkietje. Hij verzorgde hem tot in de puntjes en sprak veel met hem. Sebastiaan is iemand die er helemaal voor gaat en daarom zagen wij tientallen filmpjes van wat een parkiet allemaal niet kon worden aangeleerd.

Vanochtend speelde ik even met hem, hij was zo blij als hij een van ons zag. Direct kwam hij naar mij toe en ik kreeg vele koppies van hem. Toen Sebastiaan rond 12:20 thuis kwam, was Snowy door het dollen, zo blij was hij. Nog geen 30 minuten later stierf hij in Sebastiaan zijn handen………………… Kort nadat hij zo ontzettend blij was ging hij op de bodem van zijn kooi zitten en spreidde zijn vleugels, er leek ineens geen leven meer in hem te zitten. Sebastiaan nam hem in zijn handen. Snowy hield zijn kopje naar achteren, zijn pootjes strekte hij. Al trillend lag hij in Sebastiaan zijn handen en blies zijn laatste adem uit. Hartverscheurende taferelen volgden.
We hebben hem bij Jacky begraven, onder een rotspartij. Sebastiaan heeft mij daarna dapper geholpen met het poten van bloembollen, om zo zijn gedachten af te leiden. Het arme jochie.

Donderdag 21 september 2017, dag 215

Ik heb, na gisteren, geen zin om de dag van vandaag te delen. Ik heb, met het oog op morgen, geen zin om de dag van vandaag te delen.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

 

Een gedachte over “Het leven na de SRS, week 45

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s