Het leven na de SRS, week 44


 

abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Zaterdag 09 september, dag 303

Niks te melden eigenlijk. Wat ik geschreven had is weer eens een blog geworden: “Vette Tarzan”. Dat blijft nog steeds leuk om te doen, dat schrijven. Ik weet ook niet waar ik het allemaal vandaan haal. In het dagelijkse leven gebeurd er aan de ene kant héél veel en aan de andere kant bar weinig. Ik schreef een vernietigend blog, daar zou toch genoeg vervolg-stof uit moeten komen. Dat zal ook wel gaan gebeuren, maar niet nu. Heb ik er spijt van, nou nee. Ik heb mij vanaf het begin van het bloggen voorgenomen niets te wissen of aan te passen. Het is een wezenlijk deel van mijn leven geworden, waar ook het gezin een groot deel van uitmaakt. Zeg maar het grootste deel, en daar schrijf ik over. Ik ben dan wel een transvrouw in de blender, maar wel een met een gezin. Dat overigens altijd zo zal blijven, waar ik mijzelf dan ook bevind. Er is een knoop doorgehakt, een knoop die heel veel impact zal maken. Ik weet echt wel dat het gezin al veel met mij te verduren heeft gehad en dan nu dit weer. Het is niet anders.

Gisteren stond in het teken van regen. Ik was menig keer een taxi-chauffeuse voor de kids en Saskia. ‘Pap, kan je mij bij de zonnebank brengen? Lieverd, wil jij Daniël brengen en halen? Pap, wil je even dit, lieverd wil je even dat?’ Ik dacht dat ik hierdoor wel het aller natst was geregend, maar Sophie haalde een stap-vriendinnetje op. Zij was nog niet koud de deur uit toen de hel losbrak. Hihi, die konden zich gelijk omkleden. Het is trouwens al een tijd geleden dat Sophie hier ging indrinken met vrienden. Door haar vele werken in de standtent kwam het daar niet van. Nu zij weer tijd heeft, begint het feest weer.

Tussen de regen door vermaakte ik mij vandaag ook weer met wat hout. Het zwaar mishandelde Merbau heb ik zo goed als nieuw gekregen en is qua constructie mooier geworden dan daarvoor. De planken waren onderdeel van een vide, in een split-level living. Deze planken lagen los van elkaar. De uitsparingen waren door een knutselaar dichtgezet met kilo’s kit en auto plamuur. Diverse planken waren ook krom getrokken. Het is gelukt om er één geheel van te maken en de kleine resterende naden werk ik af met epoxy. Wat een “nautische” look zal geven. Ik ben zo benieuwd hoe het uiteindelijke resultaat zal zijn, als de 3 lagen lak zijn aangebracht.

Ik had het er met mijn zus over, die zich erg veel zorgen maakt over mijn welzijn. Ik vertelde haar heel eerlijk dat ik mijn leven niet laat vergallen door de pijn en mijn weinige energie. Ik doe de dingen die ik leuk vind en goed kan. Ik haal daar zoveel voldoening uit. Vandaag lukte het toch om in twee uur een mooi product weg te zetten. Vraag mij niet hoeveel ik daarvoor moest inleveren. Daarom vertelde ik haar dat ik liever 50% van mijn levensduur inlever dan een leven te leiden als een kreupele, die de hele dag bezig is met gebreken. Nee hoor, mij niet gezien. Ik luister wel goed naar haar, ze heeft nog wat dingetjes met mij in petto en dat klonk heel goed. Ik pak dat met beide handen aan. Want wie weet helpt het.

20:00 uur Bij ons, in het Zoetermeerse, schijnt een echte Amazone te wonen. Van het type dat elke man wel kan vermoorden. Zij valt op vrouwen, is dus lesbienne in de volksmond. Zij is een strijdster 1e klas als het over vrouwenrechten gaat en nogmaals, zij haat mannen. Wat zij nog meer haat, zijn mannen die vrouw zijn geworden of die zich parttime in een andere gender presenteren. In haar ogen moeten die dood. Maar waarom zij zich dan wel kleed en kapt als een woeste kerel, dat snap ik dan niet. Zou zij het niet snappen dat mannen vrouwen kunnen worden, maar andersom wel toejuicht?

Bovenstaande zijn aannames van mij, maar feit blijft dat zij mij vanmiddag wilde lynchen. Ik zag het niet, ik merkte er niets van. Saskia zag het. Zij zag hoe de vriendin van de woesteling, haar weerhield om mij aan te vliegen. Aan te vliegen voor wat? Ik weet het niet, maar een ding weet ik wel, ik lust haar rauw!!

Zondag 10 september 2017, dag 304

Er hangt een sluier van boosheid, verdriet en onbegrip over ons heen. Saskia is inmiddels wel zover dat zij meewerkt met het hele verhaal. Niet uit vrije wil, dat zeker niet. Zij wil het allerliefst dat deze nachtmerrie snel voorbij gaat. Zij wil niet, maar beseft dat het een onomkeerbaar gegeven is. Centraal staan de kinderen, dat is echt heel moeilijk. Daar gaan wij alles doen om de schade zoveel mogelijk te beperken. De oudsten weten het al. Zij snappen het wel, maar zitten nu middenin een verwerkingsproces. Het zijn ook niet zulke praters, we geven ze die ruimte. Sebastiaan weet het nog niet, daar zien wij allebei tegenop. Het moet snel, want wij willen voorkomen dat het via een andere weg bij hem komt. Dat moeten wij voorkomen. Ja, Daniël, hij speelt ook een belangrijke rol. Hij is helemaal weg van mij en ik van hem. Daarom heb ik Saskia beloofd er ook voor hem te zijn, net als de andere 3.

Wat ik ook schrijf of doe, Saskia is een heel lief en zorgzaam persoon, die ontzettend veel voor mij gedaan heeft, sterker nog, nog doet. Samen hebben wij een ongelooflijke reis, als afsluiting, van 21 jaar gemaakt. Die laatste reis, van eind 2014 tot heden, heeft zij aan mijn zijde gestaan, voor mij geknokt, geliefkoosd, verzorgd en hand in hand vergezeld naar een bestemming die mooi zou moeten zijn. Helaas is die bestemming niet voor ons weggelegd. Bijna 22 jaar geleden heb ik haar beloofd eeuwig voor haar te zorgen, die belofte breek ik nu, ik breek haar. Velen vragen zich af waarom, ‘ik kan het niet meer’, dat is mijn enige simpele antwoord. Ik hoop vurig dat diegene na mij, die kant van haar, die heel veel liefde, warmte en tederheid te bieden heeft, ook net zo kan zien en ervaren als ik en er ook kan zijn als zij dat nodig heeft, als hij die kant ziet, die je niet ziet…………..

Dinsdag 12 september 2017, dag 306

06:30 uur   Fijn wakker worden zo, stroomstoring gehad. Ik werd wakker van knipperende lampjes en Saskia weer van mij. Zij slaapt nog een paar uurtjes door, dat kan ik niet, zit al weer helemaal hieperdepiep beneden.

Door alle turbulentie in huis ben ik vergeten te vertellen dan de Pregabaline aanslaat. De zenuwpijn is bijna helemaal weg. Maar de rest ook……… Ik heb het gevoel een beetje gevoelloos te zijn geworden en ben helemaal hieperdepiep. Waardoor het lijkt of er geen grenzen meer zijn en de hele wereld voor mij open ligt. Het geeft een heel erg euforisch gevoel en het maakt mij gevoelloos. Of is dat laatste iets te overtrokken. Maar dat ik gevoellozer in mijn standvastigheid ben geworden, dat is heel erg merkbaar. Het kan niet anders dan dat het medicijn dingen met mij doet, dan wel het mij zo’n boost geeft dat ik de dingen die mij dwars zitten ook benoem en aanpak. Het is ook weer niet zo dat ik binnen die drie weken dat ik het slik totaal veranderd ben, dat zal wat wezen zeg. Het staat wel vast dat ik normaliter heel slecht reageer op medicatie, welke ook voor psychische doeleinden word verstrekt. Het is geen anti depressief middel maar onderdrukt onder andere wel angst gevoelens. Ik ken mijzelf wel een beetje en wat mij voorheen bang maakte is even sterk onderdrukt. Ik mag gerust zeggen dat een relatiebreuk mij altijd bang maakte.

Het maakte voor mij niet uit uit welke hoek het kwam, de angst voor een breuk. Ik zou nimmer het lef en de doorzettingsvermogen hebben gehad, nu ineens wel. Het lijkt wreed, bruut, onmenselijk en empathie loos. Zeker nu, nu Saskia zo instort en zij zowat letterlijk aan mijn rokken hangt. Zij wil dat ik blijf, wil dat wij een therapie-vorm gaan volgen, wil samen oud worden, wil van alles om maar bij elkaar te blijven. Zo ervaar en voelt het niet, ik bedoel dat het mij wel zeker heel erg raakt en diep in mijn hart snijd. Wat anders is, is dat ik mij door dat gevoel niet meer laat leiden. Met klem kan ik zeggen dat ik nooit die intentie heb gehad toen ik in transitie ging, het ook helemaal geen issue was en al helemaal niet door de transitie komt. Een transitie waar wij samen ingingen en vooraf keiharde afspraken hadden gemaakt, dat als het de kinderen (ernstig) zou schaden en/of onze relatie zou beïnvloeden er niet mee door zou worden gegaan. Nou kregen wij door allemaal toevalligheden veel ruimte en vooral veel voorspoed in dit verhaal, waardoor een rem ver te zoeken was. Dat was voor beiden geen reden om achter de oren te krabbelen.

Dan belanden wij nu in het heden en komen de vraagtekens, wat als, waarom dit en waarom dat. Waarom is Saskia niet extern begeleid, waarom niet eerder haar die schop gegeven, wat als……. ja, wat als? Een ding hierin is een feit, waarom is zij niet begeleid? Er kan wel een emmer met redenen worden leeg gekieperd, dat zal niets bijdragen aan het heden, aan wat er nu gebeurd. Net zo hard als ik egoïstisch bezig ben, ben, zijn er aan de andere kant ook wensen, lang gekoesterde dromen en dringende behoeften. Wensen, dromen en behoeften die ik blijkbaar niet voor haar kan verwezenlijken. Hoe egoïstisch dan ook, een scheiding geeft haar hiertoe alle ruimte en in alle egoïsme is er nog plenty space voor begeleiding, zorg en liefde.

22:00 uur    Of ik beestjes over de muur zie lopen……….??? ‘Ook een goedemiddag!!’ Een psychiater met een duidelijke afkeer voor Pregabaline. Alsof ik vanochtend al voorspellende gevoelens had! Pregabaline is dus echt een k.T medicijn. Het bezoek aan de psych was voor de aangezichtsreconstructie en gelaatsontharing, maar dat werd een gesprek over Pregabaline. Wat het allemaal wel niet met mij deed en hoe ik daar een beetje mee moet omgaan. Kort door de bocht werd er geadviseerd om een beetje te dimmen. Dimmen?? Hoe dan?? Dat werd even niet verteld. Zeggen en schrijven hadden wij het zeker 5 minuten over het doel van mijn bezoek. De rest over het verre verleden en Pregabaline…….. Natuurlijk spraken wij over hetgeen ik nu mee bezig ben, mijn gevoelens hierbij en uiteraard de oorzaak hiervan. De reactie op mijn gevoelens hierbij, “Pregabaline”. (Om maar met de deur in huis te vallen, ik wilde echt zeggen dat ik gisteravond “roze olifanten” over de muur zag lopen, niet echt natuurlijk, want zoiets zeggen is een doodsvonnis, ook al is het sarcastisch).
Toen ik het aan Saskia vertelde sprong zij zowat een gat in de lucht, voor haar is alles te herleiden naar Pregabaline. Dacht het niet!! Ja, dat ik roze olifanten op de muur zie, dat ik spoken zie, daar nog aan toe. Alleen wat ik ervaar heeft helemaal niets, maar dan ook niets met enig medicijn te maken. Dat stukje bagger medicijn versterkt alleen mijn doel, zonder emoties, mijn doel om voor altijd afstand te nemen van een constante dreiging en onbehagen.

RozeOlifant

Het enigste waar ik innerlijk tegen vecht is het niet kenbaar maken van alle figuren die zijlings zijn betrokken, maar mij brein en vingertoppen jeuken……. Daarnaast geloof ik in karma. Karma kan een bitch zijn. En soms, nee vaak, maak ik mee dat karma meer dan rechtvaardig is, “hihi”. Ik zou haar graag een handje helpen, Goddank dat ik dat nog onder controle heb. Ik sla nog even een roze olifant, herstel: een grote “tijgermug’ dood, die zich probeert te camoufleren op onze muur. “SPLASH”. (En welterusten allemaal, ik duik nog even in “Oorlog Lyrics”).

Woensdag 13 september 2017, dag 307

09:00 uur   Een lange, stormachtige, dag tegemoet. Letterlijk en figuurlijk. Ik ben benieuwd of ik vandaag überhaupt kan aankomen in Heemskerk, Alkmaar en Den Helder. En ik moet ook nog eens terug. In Heemskerk ga ik Mario na een lange tijd weer zien en praten wij hoogstwaarschijnlijk over de dingen die nu gebeuren. Daarna een controle onderzoek bij Kanhai, mijn chirurg. Hij zal wel niet te spreken zijn als ik ga mededelen dat de daar ontstane zenuwpijnen toch wel redelijk mijn leven aan het vergallen zijn. Ben benieuwd of hij nog suggesties heeft, maar ben bang van niet. Het zal wel een weer een “kijkdoos” moment zijn en dan sta ik weer buiten. Ben ook wel benieuwd of ik ook naar de “spelonken fotograaf” mag. Ik vernam van andere gelukkigen dat het resultaat op de kiek mag. Een standaard dingetje in het ziekenhuis, in benijd die fotograaf niet, moet er niet aan denken. ‘Nog wat leuks gekiekt vandaag?’ Leuke gesprekken krijg je dan aan tafel…..

Ik zit niet te wachten op positieve feedback, zo van: oh wat lief! Maak er maar lekker van wat je er van denkt, want het is misschien niet eens lief als je het een beetje verkeerd interpreteert. Ik overweeg om Saskia toch wat meer tegemoet te komen. Niet dat ik van standpunt ga veranderen, meer omdat zij nu niet meer slaapt en ik haar met de dag zie afbrokkelen. Er waren in ons leventje zoveel dingen waar zij energie uithaalde en dat heb ik abrupt afgebroken. Het enigste momentje samen, het stukje intimiteit wat wij nu nog delen, is haar haar iedere dag wassen en verzorgen. Meer niet. Ik heb het dan over het slapen gaan, het slapen zelf. (Door mijn Pregabaline “hieperdepiep” ben ik ineens veel wakker ’s nachts en merk daardoor dus ook dat zij wakker is). Sedert jaren hadden wij een vast ritueel: samen tandjes poetsen, samen haartjes verzorgen, samen in bed stappen en vooral, misschien wel het belangrijkste, in elkaar verstrengelt in slaap vallen. En dat is nu een paar weekjes weg……..

We praten wel veel, alleen is dat meer de verkeerde kant op. Wat zij wil en wat ik wil, en dat gaat niet dezelfde kant op. Dat is verdomde moeilijk. Ik moet er voor waken dat ik niet in oude patronen schiet, dat ik niet wéér overstag ga, wetende dat dat toch geen resultaat geeft. Zij vraagt regelmatig naar het ‘hoe en waarom’, ik geef haar dat antwoord niet volledig. Dat kan ik ook niet. Ik gooide gisteren heel voorzichtig een balletje op, maar helaas, zij pakte het niet op. Ik denk ook niet dat zij het ooit op gaat pakken, dan had het al véél eerder moeten gebeuren. Als je dingen zelf niet in wilt zien, wat zij waarschijnlijk ook echt niet kan, dan komt het er ook niet van. Dat vind ik voor haar oprecht heel erg.

21:00 uur    Een mega lange dag, maar heel bevredigend en heel veel te vertellen, te delen. Mijn eerste stop was bij Mario, daar heb ik mijn hart kunnen luchten en positieve feedback gehad. Ik was zo aan de klep dat ik bijna alle tijd opslokte. Hij woont nog steeds erg hoog……. Ik bezocht hem nu voor de 2e keer en durfde het alleen aan,, daar moederziel alleen op zo’n smalle galerij, bbrr, niets voor mij. (Gelukkig ziet niemand, op zo’n hoogte, mijn geklungel).
Daarna dr. Kanhai in Alkmaar. Allereerst heeft hij nu echt de tijd genomen voor de zenuwpijn. Een beetje laat misschien, maar toch. Hij kwam uiteindelijk met een vermoedelijke oorzaak en een mogelijke verlichting. Na wat zenuwen in mijn benen te hebben beetgepakt, denkt hij dat de “beugels”, waarin mijn knieën tijdens de operatie lagen, wel eens de boosdoeners kunnen zijn geweest. Hiervoor kreeg het advies om met olie of crème dagelijks te masseren op de door hem aangewezen plekken. Dat maandenlang volhouden en hopen op resultaat. Als tweede gaat hij mij volgende maand opereren, nou opereren, meer een kleine ingreep aan de plasbuis. Het einde hiervan schijnt te nauw te zijn, waardoor er urine in kan blijven staan. Dit kan ontstekingen veroorzaken, maar het moet mij ook gaan verlossen van het “gesproei” :). Daarnaast zou hij graag de aangezichtsreconstructie bij mij willen doen. Hij drukte een spiegel in mijn hand en trok mijn gezicht in wat andere plooien. Ik wist echt niet wat ik zag, dat resultaat was al verbluffend!! Het is absoluut geen cosmetische ingreep, het is een ingreep om mijn gezicht wat meer vrouwelijke trekken te geven, het hoekige er een beetje uit te halen. Hiervoor wil hij het gebied rond mijn ogen, voorhoofd, kin en wangen onderhanden nemen. Ik zal helaas wel een heel ander uiterlijk krijgen en dat moet ik eerst met de kids bespreken.

En als laatste nieuws; hij zou graag de SRS operaties weer willen doen en daar heeft hij mijn hulp voor gevraagd. Dat ga ik op zeker doen en begin daar gelijk al mee. Meer kan ik er helaas nog niet over kwijt…..

Door vermoeidheid en pijn kon ik het helaas niet meer opbrengen om nog noordelijker op te stomen. Het bezoekje aan Salea lukte niet meer. Gelukkig hebben wij via de telefoon heel veel kunnen klessebessen. Mijn reis was hierdoor stukken gezelliger!

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

2 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 44

  1. Hoi Rianne,

    de voorlaatste alinea betreffende dr. Kanhai intrigeert me. Ik ben zelf nog steeds zoekende naar een
    geschikte weg voor mijn SRS. Kun je me iets meer vertellen. Zijn er al meer concrete zaken bekend ?

    alvast bedankt
    groetjes Charlotte

    Like

    • Hoi Charlotte,

      Ik weet niet of er echt iets concreets is. Dr. Kanhai wil graag weer de draad, aangaande srs, weer oppakken. Het is van de zotte dat het ene ziekenhuis de vraag niet aankan en elders dezelfde expertise on-hold word gezet. Daar wil hij iets mee gaan doen.

      Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s