Vette Tarzan


images (14)

De tijd vliegt voorbij, het is bijna 10 maanden geleden dat de geslachtsaanpassing heeft plaatsgevonden. Hoe staat het er nu voor? Goed, al zeg ik het zelf. (Ik besef mij dat ik er de laatste maanden maar bar weinig over heb geschreven. Over het wel en wee van mijn nieuwe lichaamsdeel). Een nieuw “lichaamsdeel”, ik blijf maar bescheiden en kuis, het lijkt wel of ik het moeilijk vind om het beestje bij haar naam te noemen, gewoon: vagina. Ik kijk er te weinig naar en ben er, tot zover dan, niet echt mee bezig. Nou denk ik niet dat de gemiddelde ‘cis-vrouw’ ook niet dagelijks met haar vagina bezig is, maar dat het voor een transvrouw toch wel anders moet zijn. Je hebt tenslotte iets heel moois aangemeten gekregen. Na maanden geen spiegel in mijn handen te hebben gehad, heb ik afgelopen week weer een blik geworpen. Het ziet er rustig en fraai uit. Zelf zie ik geen rare dingen of zo. Al moet ik bekennen dat ik niet precies weet wat ik zou moeten zien. Laat ik het zo formulieren; ik zie geen verschil meer tussen die van mij of die van mij eega. Het enigste verschil wat ik nog wel zie, wat niet met de vagina’s zelf te maken heeft, is het rondom aanwezige vetweefsel. Ik ben nog steeds te zwaar, weliswaar al ruim 8 kilo lichter, maar nog steeds niet op het gewicht van vóór de operatie. Daardoor zit er veel te veel vetweefsel t.h.v. mijn schaambeen en liezen, dat vind ik er echt niet mooi uitzien. Alsof ik dagelijks patat met een frikandel eet. Dat ziet er bij Saskia, die 25 kilo lichter is, veel mooier uit. (Zachtjes uitgedrukt).

Het dilateren had ik een tijdje niet goed gedaan. Ik was en ben er nog steeds geen fan van. Niet dat het nog zeer doet, maar het is voor mij gewoon een opgave om te doen. Het doet mij niets en vindt het vervelend. Ik merkte wel dat een paar dagen overslaan, resulteerde in een onaangenaam gevoel, alsof het daar beneden zwaarder werd. Dat onaangename, vervelende, gevoel verdween toen de regelmaat weer terug kwam. Nu hou ik een strak regime aan van 1x in de twee dagen. En dat gaat prima. De handelingen op zich doen geen zeer meer en het gaat vrij makkelijk, een heel klein beetje olie is ook voldoende, er komen geen kitspuiten met smeermiddelen meer aan te pas. De diepte vindt ik wel iets veranderd, die lijkt minder te zijn geworden, niet veel, maar toch. Als ik echt ontspannen ben, er de tijd voor neem, kon ik met enige moeite en behendigheid, ietsje pietsje dieper, maar waarvoor eigenlijk. Ook heb ik, puur uit nieuwsgierigheid, Apollo 4 geprobeerd. Het viel mij reuze mee, had niet verwacht dat ik dit enorme ding er toch vrij makkelijk, een stukje, in kreeg.

Het is nog niet zo dat ik de dagelijkse dingen doe zonder de aanwezigheid van mijn vagina. Ik bedoel niet dat ik haar op mijn nachtkastje laat liggen, nee, bij het meeste wat ik dagelijks doe, besef ik dat zij er is. Een heleboel dingen zijn gewoon echt anders. Zeker nu ik weer wat actiever aan het doen ben, mijzelf, tegen beter weten in, forceer om iets te ondernemen, is het echt anders. Je zou bijna geneigd zijn om te zeggen: makkelijker met een vagina. Er zit niets meer in de weg wat je kan stoten of door een bepaald wasmiddel onaangenaam jeukt. Geen nadruppelen meer, gewoon plassen wanneer het moet of kan, niet meer met plassen bezig zijn. Plassen, af-deppen en weer verder gaan. Ik heb mij trouwens nog niet één keer vergist of enigszins maar gemist dat ik ooit staand kon plassen. Dat ik voor altijd moet zitten, zit er zo ingebakken.

Ook al ben ik, zij wij, er wel mee bezig geweest, tot een echte climax is het nog niet gekomen. De netjes geknutselde clitoris en g-spot doen het naar behoren en zijn makkelijk te vinden. Maar het echte (vuur) werk is er nog niet. Er vind wel een reactie plaats als ik er aan denk of iets zie wat mijn hart sneller laat kloppen, maar het is wel minimaal. Net als nu, nu ik dit schrijf, voel ik wel dat het er is, maar waar? Hoe haal ik die geest uit de fles?

Verder zijn de schaamlippen, en zo, nog vrijwel gevoelloos. Af een toe een zenuw steekje, meer is het niet. Daarom durf ik daar nog niet met een apparaat te komen die er mogelijkerwijs een hap uit kunnen halen. Maar daarvoor is “Veet” uitgevonden. Dat is voor die plekken de ideale uitkomst. Het is trouwens best jammer dat ze voor de ontharing, t.b.v. de operatie, alleen maar dat deel bebossing kappen wat noodzakelijk is. Ik geef hierbij dan ook de tip voor andere gelukkigen: laat in Godsnaam alles weg laseren, je ligt er toch al pijn te lijden, dus een beetje meer levert later veel plezier op. Of je moet het prettig vinden om (je) Tarzan een jungle aan te bieden.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

2 gedachtes over “Vette Tarzan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s