Sundae blues


download (5)

Het is niet ongewoon dat je plekken bezoekt waar je je prettig en comfortabel voelt, plekken, waar dat wat minder is, daar blijf je zo kort mogelijk. Ik heb dat, in het verleden, vast ook gehad, maar daar hield ik mij niet mee bezig. Dat werd wat anders toen ik begon met mijn “Real Life Fase”. Vanaf dat moment leek het wel een dagelijkse bezigheid. De plekken die voorheen als onprettig werden ervaren ging ik gemakshalve maar helemaal mijden. De plekken die veilig en comfortabel waren, werden ineens minder leuk. Het werd opnieuw ontdekken waar je wel en waar je niet “welkom” was. En dat is, eerlijk gezegd, nog steeds zo. Waar ik ooit gewoon, zonder na te denken, naar binnen liep, loop ik nu toch wel een beetje behoedzaam naar binnen. Ongemerkt, maar ik doe het wel. Is dat iets wat mensen doen die anders zijn doen? Ik weet het eerlijk gezegd niet. Je zou bijna geneigd zijn om het ‘angst’ te noemen, maar dat is het niet. Ik ben niet zo bang aangelegd. Het is anders, omdat je jezelf “anders” voelt. Ik ga stiekem toch wel graag de uitdaging aan. Zo bevonden Saskia en ik ons gisteren in een totaal vreemde omgeving. Nou vreemd, ik ben er in mijn leven al tientallen keren doorheen gereden, maar, op dat moment, volgens mij nog nooit te voet en al zeker niet gegeten.

Een introductie avond van Justin zijn school was ons doel. Qua tijdstip en thuis organisatie was het verstandiger om onderweg een hapje te eten. Wij hadden ons eigenlijk verheugd op junkfood, het idee om een grote Whopper naar binnen te schuiven trok mij wel. Allebei waren wij dan ook overtuigd dat er een Burger King nabij Justin zijn school zat. Niet dus, wel zo’n kippen ding, niet ons ding en de bekende M, waar wij geen trek in hadden. ‘weet je wat ik al heel lang niet meer heb gegeten’, zei ik tegen Saskia. ‘Patat met een broodje frikandel’. Daar had zij ook wel zin in, dus reden wij naar de belendende woonwijk van Justin zijn school. Ik wist dat daar een snackbar zat. Dat had ik onlangs voor Justin opgezocht. Want hij dacht dat hij al zijn zuur verdiende centjes alleen maar, in de pauze, kon uitgeven bij de M en dat kippen(shit) hok. (Natuurlijk ging het regenen toen wij nabij de snackbar parkeerde. Fijne actie als je alleen gejurkt ben, zonder jasje op paraplu). Vol zin en uitgehongerd stapten wij de snackbar binnen…… Oeps….. een groepje aanwezige “smullers”, die je zo kon parkeren op de slechtste tribune van FC Den Haag, die ere lid van Janmaat zouden zijn geweest en heel wat jaartje “Kneteman” achter de rug hadden. En voor ik het vergeet, zij waren vaste klant bij een Tattoo shop. Ik wachtte op het commando “Rrrrrechts-Om”, maar die kwam niet. Nee, deze dames lieten zich niet kennen, (ferme) borsten vooruit, schouders recht en allebei een blik, die een Hagenees direct herkend, opzij, ik moet er bij en vlug een beetje. Dat werkte, tot zover dan, we kwamen in ieder geval heelhuids en ongeschonden aan bij de counter.

Het leek ons verstandig om geen oogcontact te hebben en richtte ons op het uitgestalde lekkers en op de rug (en billen) van de jongedame achter de frituur. In mijn ooghoeken zag ik dat er beweging kwam in de meute woestelingen. Stil blijven staan, niks zeggen en vooral niets doen, probeerde ik Saskia nog te zeggen.Maar het was al te laat,….. de grootste van allemaal schoof ons rakelings, achterlangs, voorbij, maakte twee maal een kwartslag en kwam voor ons staan. Aan de andere kant van de counter, dat wel. Twee grote klauwen pakten een, in zijn handen een ielig pennetje en een kladblok. Hij was ineens twee keer groter als dat wij dachten. ‘Wat willen jullie?’ ‘Uh, uh, doet u mij maar een patat met mayonaise en een Sundae ijsje’. ‘Een Sundae ijsje?’ ‘Bij je patat?’, vroeg de gespierde reus aan Saskia. Er verscheen een “gemaakte” glimlach. ‘En jij?’ vroeg hij mij. ‘Doe maar een patatje pinda en een broodje frikandel speciaal’. ‘Wel met “uitjes” en curry’. En dat op mijn aller, aller platste Haags. Met de klemtoon op uitjes!! Al lopend, al zittend aan een tafeltje, iedere hap die wij namen, alles, werkelijk alles werd met argusogen gade geslagen. Wij keken naar elkaar, of naar buiten. (Als ik daar nu aan terug denk, aan dat wat ik buiten zag, dan moet ik bekennen dat ik daar wel degelijk heb gelopen, wel honderden keren. Toen ik nog een jonge, atletische adonis was, toen ik mijn dagelijkse rondje Rijswijk-Delft rende. Langs de Vliet heen en via Delft-Voorburg weer terug naar mijn stekje in Rijswijk. Ik dacht toen niet aan patat met een broodje frikandel. Had ik dat maar wel gedaan).
Ik weet zeker, dat als ik alleen was, deze beste kleerkast in een Aussie, tegen mij had gezegd: ‘de frituur is al uit, doei’. Het was Saskia, met haar patat met, met haar Sundae ijsje dat ons redde van een bloedrijke introductie avond. Een no-go area zou je zeggen als prille transvrouw. Maar, op de broodje frikandel na, was het ijsje lekker en de patat geweldig. Wij waren dan ook blij te horen dat er dit schooljaar, meerdere ouderavonden zouden volgen. Dat word dus nog een paar keer patat eten. De volgende keer neem ik wel een beâhrenklau met pindasaus.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s