Ontdooide Batwoman


images (2)

Zaterdag 26 augustus 2017 was een vroeg dagje voor mij. Het begon met een bezoekje aan de kapper, waarna ik een belofte aan Daniël wilde waarmaken. Niet alleen een belofte aan hem, ook een dingetje rechtzetten waar wij al een tijdje tegenaan liepen. Daniël is namelijk al heel lang fan van de film “Frozen”. Hij identificeert zich het liefst met één van de twee prinsessen en vraagt regelmatig naar zo’n mooie jurk. En dan vooral naar zo’n mooie sleep, die vind hij wel het allermooist. Hij noemt het zelf een ‘cape’. Zodoende kwam er eens een shawl tevoorschijn, die Saskia netjes met een knoop om zijn nekkie vastmaakte en hup, de cape van Daniël was klaar. Dat leek leuker dan dat het uiteindelijk werd. De ‘cape’ was namelijk ruim twee meter lang en Daniël bleek er niet uit te slaan. Dat ding moest ieder moment van de dag om en werd te pas en te onpas gedragen. Het mooie gebaar werd een doorn in onze ogen, een gevaar voor Daniël, want wij waren zo bang dat hij ergens achter bleef hangen en zich daardoor ernstig zou bezeren, dan wel erger.

Maar hoe pak je zoiets nu af van een kind….. Dat klinkt makkelijker dan dat het in werkelijkheid is. ‘Daniël, wil je misschien een echte cape?’, vroeg ik hem van de week, toen mij ineens iets te binnen schoot. Nou dat wilde hij maar al te graag. Zodoende reden wij, bij het krieken van de dag, naar de feestwinkel in ons eigen Dorpsstraatje. Na enige tijd zelf te hebben rondgesnuffeld, waarbij Daniëls oog natuurlijk op allerlei Halloween fraais viel, vroeg ik één van de personeelsleden om hulp. ‘Heeft u misschien een cape voor dit mannetje?’ Het wat een lieve jonge vrouw die ons te hulp schoot. Al snel liet zij een, op Halloween geïnspireerde cape zien, een van Graaf Dracula. Met zo’n rode opstaande kraag. Daniël vond het geweldig, maar ik wat minder. Ik vond het bij zo guitig mannetje eigenlijk helemaal niet leuk.
21170919_1398394070278235_166163383_o

 

‘Heeft u misschien niet iets van een compleet pakje, iets meer vriendelijk, waaraan ook een cape zit?’, vroeg ik met een hulpeloze blik. Van de ene kant, naar de andere kant van de winkel, naar het magazijn en terug, liep de verkoopster heen en weer, om uiteindelijk, op de grond, diverse verkleedkleren uit te stallen. Na een paar minuten de uitgestalde pakjes te hebben bekeken, galmde het door de winkel: ‘Die wil ik’, en Daniël wees op een Batman outfit.

 

Heel geduldig deed de verkoopster het pakje bij hem aan, wat over zijn kleren heen, best nog een opgave was. Verkeerd om, ondersteboven, maar uiteindelijk zat het hem als gegoten. Terwijl hij dit allemaal met zich liet gebeuren, viel zijn oog op een jurkje van Frozen, een schattige blauw jurkje, een echt prinsessen jurkje. Die vond hij dus ook erg mooi, die wilde hij er gelijk ook maar bij. Ik legde hem voorzichtig uit dat wij dit vandaag maar niet gingen doen, waarop hij wel heel rustig reageerde. ‘Dat is eigenlijk voor meisjes’, zei hij. (Gelukkig, dacht ik) Maar gelijk er achteraan, ‘dus ook wel voor mij!’ Een beetje haperend en ongemakkelijk probeerde ik de verkoopster uit te leggen dat ik het, in mijn hoedanigheid, niet zo geslaagd zou vinden als hij in een jurkje over straat zou gaan. Ik was bang voor de reacties, zo van “zie je wel”. Alsof ik mijn kind ook zo wilde maken als mijzelf, of dat ik een heel slecht voorbeeld voor mijn kind zou zijn!

Hierop reageerde de verkoopster heel lief en ik denk zelfs, en dat meen ik, zelfs uit haar eigen diepe ik, dat mensen niet zo in hokjes moesten denken. Zij vond dat iedereen vrij is om uit te dragen waar zij voor staan, wat zij zijn of waar zij van houden. Niets meer en niets minder. En als Daniël nu eenmaal graag een prinsesje wilde zijn, wie waren wij dan om dat te veroordelen, oeps! Die had ik niet zien aankomen.
Daniël had inmiddels zijn pakje aan, het zat hem als gegoten en wilde het niet meer uit. De lieve jonge vrouw, die mij even van mijn stuk had gebracht, pakte nog even snel een echt Batman masker uit de schappen, ‘die krijgt hij er bij’, zei ze met alle liefde uit haar hart, want ook zij genoot van de blijdschap van Daniël. Bij de kassa keek ik nog een keer snel naar haar mooie ogen, haar vriendelijke lach en haar geweldige uitstraling. Dit alles omhuld met een hoofddoek.

Wat een ontzettende confrontatie met mijzelf. Ik, die juist zo ruimdenkend is op vele vlakken, ik die juist zou zeggen; ‘wat maakt het nu uit als je zoon of dochter zich wil verkleden in kleding van het andere geslacht’. Ik die dat altijd zo bekrompen vindt van anderen. En nu ik daar zomaar uit het niets, in bijzijn van anderen, mee geconfronteerd werd, net zo reageerde als andere bekrompen mensen. En dan ook nog eens, last but not least, gecorrigeerd word door een jonge Moslima, ook een vrouw die iets uitdraagt waar zij voor staat en waar ik nou niet altijd zo’n goeie mening over had, uh, een uitgesproken mening over heb………

Nee, ik ga mijzelf niet verdedigen als ik zeg dat ik het echt niet leuk vind als Daniël in een jurkje zou lopen. Ik zou het verschrikkelijk vinden als de mensen zouden wijzen en zeggen dat ik een heel slecht voorbeeld aan mijn kind(eren), als transvrouw, zou geven. Ik zou oprecht bang zijn voor de reacties van: ‘zie je wel’. Ik wil als transvrouw juist het tegendeel bewijzen, dat het opvoeden van kinderen juist wel samengaat met een transgender. Wat een confrontatie dit, wat is dit eigenlijk moeilijk, moeilijker dan ik dacht dat het ooit zou zijn. Ik had ook nooit gedacht dat dit mogelijk zou zijn.

Deze ochtend had een dubbele confrontatie, niet alleen met de wens van Daniël, maar ook die met Moslima’s. Al heb ik daar al een poosje een veranderende blik naar. Niet dat ik ga vergeten dat ik afgelopen jaar door Moslima’s ben bespuugd. Maar ik moet eerlijk bekennen dat ik door de caissières van de Lidl altijd heel vriendelijk word geholpen, nooit word mis-genderd  en er altijd ruimte is voor een praatje.Een hele andere ervaring dus dan bespuugd te worden. Het heeft even geduurd, maar zij hebben mijn blik doen bijstellen. En het is bij de Lidl niet zo dat “zij” dit willen, nee, zij zijn uit zichzelf zo, gewoon vriendelijke meiden, die er niet westers uitzien, zich niet westers kleden, maar van binnen toch echt wel ruimer zijn dat menigeen denkt.

Ik was al een beetje gesmolten door de Lidl Moslima’s, het waren geen Moslima’s die mij bespuugde, maar bekrompen mensen en als Daniël het echt zou willen, dan zal deze Bad-woman heel snel moeten ontdooien.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s