Het leven na de SRS, week 42


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 25 augustus 2017, dag 288

vanavond bracht ik Sophie naar de zonnenbank, niet dat zij dat met mijn genen echt nodig heeft, maar zij vindt dat heerlijk. Eerlijk gezegd zal je mij nooit in zo’n uit de kluiten gewassen broodrooster zien, ik ben sowieso al bruin genoeg. In die 20 minuten dat zij lag te bakken kletste ik met de jongedame achter de balie. Een echt Hardcore meisje, een mooi meisje. In die 20 minuten vertelde zij honderduit over haar vakanties in Turkije, haar moeder, haar stiefvader en de shopping avonturen tijdens deze vakanties. Ik kwam ook genoeg aan bod hoor, we kletsen wat af en hadden allebei echt schik met dit onverwachte en gezellige onderonsje. Zij begin 20 en ik reeds op een fossielen leeftijd. En dan toch zo’n klik. Het mooiste vond ik achteraf dat het een gesprek was zonder maar een spoortje gender avonturen of iets wat er op leek. Helemaal niets, ook geen andere blikken, gewoon een heerlijk en blij gesprek. Wauw, mijn avond kan niet meer stuk.

Alleen Sophie geniet nog van de vakantie, die is nog volop aan het werk in de standtent, de rest gaat al weer naar school of creche. Eindelijk weer een beetje regelmaat in de tent. Al moet ik zeggen dat de vakantie heel gemoedelijk is verlopen. Terwijl wij de jaren ervoor niet konden wachten totdat de school weer begon, hadden wij dit keer zo iets van: ‘er mogen nog wel wat weekjes bij’. Sebastiaan is nog niet aan het schoolritme gewend en is daardoor snel op zijn teentjes getrapt. Justin is begonnen aan zijn ICT opleiding. Hij moet erg wennen aan de structuur en de lange dagen. Dit is echt andere koek voor hem. Elke dag van 08:30 tot 16:00 uur, exclusief ruim 90 minuten reistijd.
Daarnaast heeft Justin ook nog een relatie probleempje met zijn school. In zijn klas blijkt een meisje te zitten waar zijn vriendin niet mee door de bocht kan!! Zijn vriendin?? Ja, zijn vriendin heeft iets tegen een meisje in Justins klas. So what, zou je zeggen, maar het loopt even anders. Justin moet van zijn vriendin maar naar een andere klas. Ik zou zeggen: DOEI!! Maar daar is hij te lief voor, dus zo gezegd, zo gedaan, beloofd is beloofd, en Justin ging dus gisteren naar een nieuwe klas…………. En toen, je kan het geloven of niet, maar het bewuste meisje zat ineens ook in deze andere klas. Zij bleek, om een andere reden, ook overplaatsing te hebben gevraagd. HIHI, boontje komt om zijn loontje. En nu mag en kan er niet meer geruild worden. Ik heb nog steeds een smile van oor tot oor.

Zelf heb ik kleine dingetjes onderhanden. Oude, soms opgegeven, houten dingen opknappen. Dat geeft tenminste wat afleiding en houd mijn vaardigheden up to date. Ik doe het in mijn tuin en gelukkig heeft Saskia daar wel begrip voor. Die is al lang blij dat ik nu happy ben door iets te kunnen doen. (Het levert alleen de nodige stof en houtkrullen op in huis en over de tuin zelf maar niet spreken, zeker nu het al een tijdje niet regent).

We zijn verslaafd geraak aan “Game of Thrones”, dus we hebben wat afleveringen voor de boeg. Ga nu even kijken, doei doei.

Zaterdag 26 augustus 2017, dag 289

Terwijl ik met de Zaterdag bezig was in dit dagboek, werd het verhaal alsmaar langer en langer en mijn inziens te mooi om er geen zelfstandig blog van te maken. Dat overkomt mij wel vaker, dat een stukje dagboek een blog word. Na aanleiding van vandaag werd “Ontdooide Batwoman” geschreven.

Zondag 27 augustus 2017, dag 290

img_3274Meer voor de grap had ik deze foto op facebook geplaatst. Om een beetje te laten zien hoe belachelijk veel medicijnen ik afgelopen week kreeg. Je zal maar suïcidaal zijn! En het is nog niet eens alles, ik was de cremetjes en foliumzuur vergeten. Ik bagatelliseer het wel, maar eigenlijk is het belachelijk wat ik dagelijks naar binnen moet werken en op mijn huid moet smeren. De laatste lichting bevatte ook die fijne pergabaline. Waarvan de bijwerkingen zich nu pas echt laten gelden. Ik merk, zeker als ik mij die dag (te) druk heb gemaakt, ik ‘s-avonds door het huis zwalk en af en toe, uit het niets, duizelig ben en mij evenwicht verlies. Daarnaast vallen zomaar mijn ogen dicht. Het lijkt er een beetje op als je te diep in het glaasje hebt gekeken, in combinatie met een ritje in een kleefton. Gelukkig is de misselijkheid en de diaree weggebleven, of komt dat nog als toetje? Om die reden rij ik al twee weken geen auto, dat lijkt mij veel te gevaarlijk. De scooter van Sophie, dat gaat nog wel. De wind in mijn gezicht houd mij allert en wat kan er nou gebeuren als je niet harder kan dan 25 kilometer per uur. Toen ik gisteren met Daniël zijn Batman outfit ging halen, werden wij door iedereen en alles ingehaald, zelfs door een omaatje van 99 met een elektrische rollator.  Wat dat betreft ben ik nog van de oude garde, ik wil sneller, veel sneller, net als vroeger op een brommer. Door de geluidsbarrière gaan en iedereen achter mij laten. Niet dat het waarschijnlijk gaat lukken, maar ze hadden, in de zaak waar Sophie haar scooter kocht, replica’s staan van oude motoren. Bijna net zo groot en met een motorinhoud van een brommer. Dus toegankelijk voor mij. Ik zal het dan netjes houden en niet opvoeren. Ik zei al tegen Saskia, als die zenuwpijn mij immobiel zou maken, dan never ever een scootmobiel. Dan word het op zeker een brommert. Ik zie mij al helemaal gaan…….

Over die zenuwpijn gesproken, het kruip omhoog, eerst waren het mijn voeten, daarna mijn onderbenen erbij en nu ook mijn knieen. Dus toch maar aan de Puch Maxi? Maar dan wel Dark-Red met chroom.

Donderdag 31 augustus 2017, dag 294

Pppfff, een paar dagen in mijn cocoon gekropen om mijn zinnen te kunnen zetten op mijn nieuwe projectje, het  restaureren van twee prachtige luiken. Die dingen zijn nog ouder dan 2x mijn leeftijd, wauw. Ze staan zelfs nog in de olieverf, de onderste lagen dan, de rest is er overheen gesmeerde troep, veel plamuur en twee componenten smeersels. Die twee componenten smeersels maskeerde veel onderliggende problemen. Mijn inziens hadden ze die voorgaande schilder (Let op; eentje met alle papieren op zak) een ongelooflijke schop voor zijn kont moeten geven. Ik ben er aan begonnen en maak het ook af, ook al is het een hondenbaan. De 2 luiken bestaan uit uit 24 lamellen elk, dus reken maar uit! Voor mij zijn elke dag een stuk of 6 lamellen haalbaar om kaal te branden, lekker ouderwets bezig zijn. Daarna gaat het licht uit. Na het eten op de bank, genieten van “Game of Thrones”.

Vanochtend ben ik naar de huisarts geweest voor de verwijzing naar de St. Maartenskliniek. Het begin is er, denk ook wel dat het hard nodig is, want de huidige medicatie doet nog steeds haar werk niet, helaas.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s