Intimiteit 8


Het volgende blog is niet bedoeld om te choqueren, een blik in onze slaapkamer te geven of enigszins een verwijzing naar erotisch getinte bedoelingen. Wij willen graag vooroordelen en bedreigingen wegnemen. Dit hele blog is opgezet om het leven van een trans-vrouw en haar naasten te delen, voor onszelf, geïnteresseerden en vooral zij die ook in deze situatie zitten of gaan belanden. We proberen zorgvuldig met emoties en gevoelens van ons en lezers om te gaan. WE LIJKEN WEL MENSEN.

250px-Samenwaage

 

Als je ons libido op een bascule zou leggen, dan zou er geen enkele sprake van een balans zijn. Zou mijn libido op een van de schalen worden gelegd, dan zou de “naald” amper in beweging komen. Doe je die van Saskia op de andere schaal, dan zou het disbalans goed zichtbaar zijn.  

 

Dat is altijd al zo geweest, die balans is er nooit geweest, vanaf dag 1 niet. Dat heeft in het verleden ook voor frictie gezorgd, voor veel verdriet en spanningen. Vraag mij niet hoe, maar op een gegeven moment is daar een vorm van berusting ontstaan. We konden daar redelijk goed een weg in vinden, ook al ging dat af en toe flink mis. Het was een kwestie van afwegingen en doorgaan. Doorgaan om dat je beseft niet zonder elkaar te kunnen en liefde uiteindelijk overwon.
Het is die disbalans in libido dat er dingen zijn gebeurd die een doorsnee relatie niet zouden hebben overleefd. Wij wel, wij hebben het doorstaan en een plekje kunnen geven. Zoals ik hierboven schreef, kwam er op een gegeven moment een soort van berusting, een gelatenheid, een “leven en laten leven” gevoel naar elkaar toe. Het was goed zo, of toch ook weer niet! Hoe omschrijf ik dit nu netjes en duidelijk? Het is de energie die om Saskia heen blijft draaien. Zij heeft, door haar zijn, een aantrekkingskracht op mannen, anders kan ik het niet noemen. En ik word daar gek van…….

Saskia word regelmatig aangesproken op intimiteit. Keer op keer krijgt zij die vraag voorgeschoteld; ‘of zij nu niets te kort komt?’ Dat is nou niet echt bevorderlijk voor ons, het zet haar toch iedere keer aan het denken, zet haar op het verkeerde been en lijkt het wel of het leven daar om draait. (Ik zou het never nooit in mijn hoofd halen om mensen überhaupt naar hun seksleven te vragen. Hooguit als daar aanleiding voor zijn zijn, aanleiding in een goed gesprek, waarin je diepe emoties of zo zou delen. En dan nog……). Ik vind het anders maar heel erg ongemakkelijk, van die gesprekken, ga ze liever uit de weg.

Dat is ook een dingetje, als Transvrouw, transgerelateerd stel, zijn wij best wel vooruitstrevend en staan voor veel dingen open. Zo krijgen wij best ook leuke vragen, over borstgroei en overbeharing bijvoorbeeld. Gewone menselijke dingen waar ook de doorsnee mens te maken mee kan krijgen. “Rianne weet raad”, krijg je dan. Maar zo open als wij zijn, wij zitten niet te wachten op gesprekken die maar naar één ding toegaan, namelijk naar sex gerelateerde onderwerpen. Als trans, als partner van een trans, hebben wij aan elkaar genoeg, daar hoeft geen derde persoon bij en het houdt ook niet automatisch in dat wij voor alles in zijn.

Maar nu weer even terug, het hoge woord kwam er bij Saskia eindelijk uit: ze mist mijn oude onderdeel. Huh, maar zij schrijft in haar blog dat………. Daar staat zij ook achter, dat klopt ook. Maar tijdens al die ontwikkelingen, haar ontdekkingen, mijn hele transitie, hadden wij het op intiem gebied fijn samen. En om het maar botweg te zeggen, mijn oude onderdeel was er toen nog, dat was vertrouwd, ook al was de functionaliteit al heel lang op een laag pitje. Dat was ons eigen stukje, het hoe en wat laat ik voor wat het was, maar het was er wel. Een soort van hekkensluiter, een toetje zeg maar. En dat mist zij. Het verraste mij enigszins, had het niet zien aankomen. Saskia, die nooit drinkt, dronk voor het eerst twee glazen wijn, dit terwijl wij gezellig op een buitenterras zaten. Onder het genot van pasta gerecht kwam het hoge woord er uit. We waren nog niet uitgepraat, maar moesten ons gesprek afbreken door het tijdstip, want als allerlaatste klanten voelden wij ons bezwaard naar het personeel. Maar ik begrijp haar, snap het, voel het, wil er wat aan doen. Maar wat, maar hoe dan………. Een nieuw dilemma? Nou nee, Saskia begrijpt mij ook. We zullen hier samen een modes voor moeten vinden, dat doen wij ook wel.

Het lijkt misschien wel alsof bepaalde mensen een wig tussen ons willen drijven, maar aan de andere kant zijn er juist veel meer mensen die onze fijne energie omarmen, die blij van ons worden en ons juist bij elkaar willen houden. Net als die “Drievliet” kaartjes, het gekregen verrassingsetentje, de uitnodiging van organisaties, de televisie, de reacties van lezers, onze nieuwe vrienden en ga zo maar door.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

 

 

Een gedachte over “Intimiteit 8

  1. lieve Rianne en lieve Saskia. ik hoop dat jullie, jullie eigen balans terug kunnen vinden. De naald van de bascule hoeft daarvoor niet, zoals je schrijft op “0” te staan om in evenwicht te zijn. het gaat jullie lukken, weet ik zeker. liefs Marion

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s