Het leven na de SRS, week 41


 

abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 18 augustus 2017, dag 281
“Zeilen met pillen”

YES, YES, YES. Vandaag een klein succesje bij de reumatoloog. 1000% zelfverzekerd ging ik naar het consult en was vastberaden om spijkers met koppen te slaan. Met als resutaat dat ik weer terug mag naar mijn oude dosis Humira!! (De dosis Humira was kort voor de operatie, om financiele redenen, verminderd. Mijn inziens is de daarna teruggekomen psoriasisvolledig te danken aan de mindering van de dosis). Omdat deze arts destijds ook de Tramadol voorschreef, is deze, op mijn verzoek, ook verhoogd. 3 Doseringen per dag is niet meer voldoende, dus op naar de 4!. Het klinkt als “JOEPIE, misschien is dat voor mij ook wel zo. Want tot op heden luisterde er geen enkele specialist naar mij, dat verhaal kennen jullie al. Natuurlijk zou ik wel helemaal van de medicijnen af willen, maar dat is een utopie. Ga daar ook niet voor, ik ga voor genezing of het beheersbaar maken van de pijn. Dan kan ik weer een beetje leven, weer genieten , weer genieten van dingen. Dat zal een feestje worden, een dag zonder pijn! YES, YES, YES.

 

En ik ben eindelijk weer aan het hobby-en, heel gedoseerd kan ik mijn ei kwijt in mijn passie, het restaureren van houten bouwelementen. Zo kreeg ik van de week een partijtje Merbau, waaronder een kleine trap, in onze tuin gekwakt, met de vraag of daar nog iets van te maken viel. Dat moet je natuurlijk niet tegen mij zeggen. Inmiddels heb ik al een gedeelte weer als nieuw kunnen krijgen, dat geeft zo’n goed gevoel. Ik weet ook wel dat ik niet de snelste meer ben, dat het alleen kan als ik voldoende rust inbouw en er op let niet over mijn grenzen te gaan. Dat kan ik dus niet, daar heb ik Saskia gelukkig voor, of geestverruimende medicijnen die mij vleugels geven.
Amerigo VespucciOver hobby-en gesproken, Sebastiaan vroeg gemakshalve vandaag of ik weer verder ga met het bouwen van het grote zeilschip. Hij vindt het zo fascinerend en dat is het ook. Een machtige 3 master, alles er op en eraan. Jaren geleden ben ik, na voltooiing van de romp, gestopt. Gestopt door de reuma, maar ook daar zet ik mij overheen. Al is het alleen maar om die blikken van Sebastiaan niet te missen. En ik heb nog wat in petto, ook zo’n meer jaren plan. Een oude hobby…..

Zaterdag 19 augustus 2017, dag 282
“Holle Bolle Gijs”

09:00 uur     Dat ik niet met een enorme kater ben wakker geworden is een wonder, want ik ging stomdronken naar bed. Stomdronken zonder alcohol dan. Hoe kan dat nou? Het kan niet anders dan dat het de nieuwe medicatie was, dit in combinatie met vermoeidheid. Na het eten jeukten mijn handen zo erg, dat ik nog een paar uurtjes aan het houtbewerken ging. Niet echt verstandig, maar dat ben ik nog nooit geweest, goed excuus dus. Ik heb Saskia gevraagd om het even te verwoorden wat zij met mij, gisteravond, heeft meegemaakt. Ben benieuwd of zij straks iets op papier kan zetten.

Over alcohol gesproken, van de week ging ik toch even de fout in. Nu sta ik al zo verschrikkelijk lang droog en toch won het monster weer even van mij. Tijdens het etentje dronk alleen Saskia een wijntje, ik zat aan de sapjes. (Dat terwijl ik Saskia nog nooit had zien drinken, maar dat had een goede reden). Door de gezelligheid bij het natafelen, kregen wij van een flirtende ober twee glaasjes Limoncello. Ondanks hevige protesten schonk hij ze toch in :). Dat flirten was overigens niet naar mij. Met als resultaat dat ik bij thuiskomst de fles wijn van Sophie tot op de bodem leegdronk…….. En dat blijft dus een paar dagen doorwerken. Niet die wijn, want één fles is voor mij net als Holle Bolle Gijs een broodkruimel geven, maar meer de smaak naar meer. Geen handige zet van mij. Misschien ben ik daarom wel zo hieperdepiep, ben ik mijn zinnen aan het verzetten.

Gisteren ben ik op Facebook ook lid geworden van een besloten groep voor “roze” ouders. Want hoe je het ook keert, wij zijn het nu wel. Naast een hartelijk welkom door velen schreef ook een jonge vrouw een stukje aan ons. Zij leeft zo’n beetje in dezelfde situatie als wij. Ook een gezin met jonge kinderen, waarvan de pappa een mamma is geworden. Er zijn niet veel gezinnen in deze situatie, dus heel erg leuk om zo iets te mogen ervaren. (Ik ken overigens wel een lange tijd een gezin waarvan één van de moeders vader is geworden, dat bestaat ook hoor!! Die doen het ook geweldig samen. En hij moet het echt tegen je zeggen dat zijn lichamelijk leven vroeger anders is geweest, anders zou je er nooit achter komen. Toen ik hem ontmoette ook niet, het kwam meer door een gezamelijke vriend, lees maar Een mythologische ontmoeting).

Ik ga zo weer lekker verder schuren.

21:00 uur    Het is inderdaad een lekker schuur dagje geworden. Slechts een klein beetje high van de medicijnen ging het verder prima. De trap gaat een pronkstukje worden. Het stukje hout op de (eerder geplaatste) foto heb ik bewerkt tot een staaltje. Een stukje oud, stukje geschuurd, stukje 1x in de lak, stukje 2x in de lak en één stukje afgelakt. De beschadigde stukken heb ik op een speciale manier bewerkt met RepairCare. Het blijft zichtbaar, het is tenslotte niet dekkend gelakt. maar de plekken zijn niet echt storend. De glansgraad is ook perfect. Ben echt blij met het resultaat.

 

 

Oh, en Daniël vindt dat ik vandaag aan het “schminken” was. Hopelijk blijft hij met zijn tengels van de lak af!!

Maandag 21 augustus 2017, dag 284
“Hieperdepiep op sokken”

Mensen, ik ben helemaal hieperdepiep van de medicijnen. De, in de bijsluiter, genoemde bijwerkingen zijn gelukkig niet zo erg. Er staat alleen niets in over hieperdepiep worden. Maar ik ben het wel……. inmiddels word iedereen in hui gek van mij en komen de buurtjes even over de schutting kijken. Want in de tuin staat nu een partytent, waaronder ik de hele dag aan het timmeren en schuren ben. Alleen als ik het bewerkte hout aan het lakken ben, dan is het even stil. Ook als ik heel even bij moet tanken. Ik heb er dan ook heel veel schik in wat er allemaal voor moois onder al die lagen plamuur en lakken tevoorschijn komt. Maar goed, aan alles komt een eind, zo ook aan dit mooie hout. Het is nu op, over en uit, of toch niet. Nee hoor, er liggen al maanden twee prachtige lamellen-luiken in de tuin, Die zijn zo’n 129 jaar oud en in de afgelopen 20 jaar heel slecht behandeld. Die moeten in zijn geheel worden gerestaureerd. Een hele leuke uitdaging dus. (foto’s volgen, het is nu te donker en ik mag van de wijkagent vast niet meer zo laat schuren :)). Maar het trapje staat nu twee keer in de lak, klaar op geplaatst te worden en dan nog één strakke afwerklaag. (De sleuven het ik erin gemaakt zodat je op je sokken niet ineens snel beneden bent. De treden zijn spiegelglad). Oh, en Daniël wilde zo graag op de trap klimmen! Vooruit dan maar, na de twee laklagen kon dat op sokken geen kwaad.

 

Woensdag 23 augustus 2017, dag 286

De afgelopen dagen heb ik eigenlijk alleen maar met hout gespeeld. Niets bijzonders, alleen dat ik nu geconfronteerd word met mijn kunnen, mijn grenzen. En die zijn heel beperkt. Helaas blijkt, na slechts een kleine 2 a 3 uur, dat het bijna niet te doen is en dan al ver over mijn grenzen ben gegaan. Belachelijk snel al. Het resultaat van dat over mijn grenzen gaan is dan ook dat geen medicijn meer helpt en de pijn ‘s-avonds ondragelijk is. Kan wel van het dak springen, zo erg is het!!! Ik heb kids, een gezin, dus we gaan door tot aan het gaatje. (En daar voorbij natuurlijk!!).
Trouwens, wel heel leuk dat Sophie bijna niet op haar scooter rijd. Ik hoef niet te vertellen wie dat nu wel doet!! Kan ik mij tenminste nog verplaatsen want, dat heb ik nog niet niet eerder verteld, maar ik mag, vanwege de medicijnen, even geen auto rijden……

22:30 uur   Ik heb het er nog niet eerder over gehad, maar mijn gender-psychologe sinds aflopen maand naar Curacao geëmigreerd omdat haar echtgenote een goede baan aangeboden kreeg. Ik heb het aan mijn verzekeraar gevraagd, maar helaas zit een maandelijks consult in Curacao er niet in :). Derhalve gaat de behandeling nu via Skype en om de zoveel maanden live in Nederland. Zojuist heb ik mijn eerste sessie via het medium gehad en ik moet zeggen dat dat prima ging. Ook op deze manier klets je zo een uur weg. Zij had ook wat tips aangaande de pijnbestrijding, waaronder de St. Maartenskliniek. Pppf, net even gekeken, de wachttijden zijn zowat gelijk aan die van het VUmc. Ik moet rekening houden met ruim een half jaar!! Vooruit dan maar, snel een verwijsbrief halen bij de huisarts.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s