Hartelijke groeten

images (11)

“Met de hartelijke groeten”. Van wie dan? Of wat dan:  De chirurg, de huisarts, de neuroloog, de reumatoloog, de pijnbestrijdingsarts, de verzekeraar? Of wat dan: de SRS operatie, een sluimerende aandoening, het ongeval, de massage-schoenen? Ik weet het niet, niemand weet het. Het enigste wat ik inmiddels wel weet is dat ik het meer dan zat ben. Zat van het geëxperimenteer met medicijnen, met mij! Wat doen ze met mij, wat blijft er nog over van mij?

Niet iedereen in het opgesomde lijstje is slecht. De huisarts vecht voor mij, maar is gebonden aan regeltjes, de reumatoloog doet zijn best, de chirurg is super, maar kan er niets mee, de rest kan niets met mij. Ze vinden mij raar, vinden mij schijnbaar een psychiatrisch patiënt, zo gaan zij tenslotte met mij om. Zijn zien geen mens, zij zien een transseksueel, geen mens. Gek dat ik zoiets zeg? Zoiets denk? Voor de een wel, voor de ander herkenbaar en voor de mensen die mij kennen, helemaal niet gek. Ik vind sommige mensen ook “gek”, dus kan mij ook inleven dat mensen dat van mij vinden. Maar ook al ben ik gek………….. moet ik dan maar niet meer serieus worden genomen? Het staat nog in mijn geheugen gegrift, het ongeluk met de zaagtafel afgelopen jaar. Ik was toen ook al Rianne, ook al een transformerend mens. Geen enkele arts, traumachirurg of wie mij dan ook behandelde in die maanden, toonde geen enkele vorm van dis-respect. Voor hun was ik een mens, een mens met zichtbaar letsel. Is dat het dan, zichtbaar letsel en niet aankomen met onzichtbare pijn. De aanvaring met de zaagtafel deed pijn, maar de zenuwpijn is vele malen erger en continu. Maar dat zie je niet, nee, ze zien alleen maar een transseksueel. En nu ben ik ruimdenkend genoeg dat ook de niet-transseksueel, de “normale mens” ook tegen die muren aanloopt. Alleen is dit nu mijn beleving, een beleving waar ik niet anders kan concluderen dat ze met mij geen kant op kunnen.

Ja, ze kunnen met mij maar één kant op. die van afschrijven maar. Volproppen met medicijnen en verder je bek dichthouden. Van de hoogt mogelijke dosering paracetamol, naar Tramadol, naar Pregabaline En dan niet van het één naar het ander, nee, allemaal tegelijk. Toe maar! En die laatste, de Pregabaline, maakt mij ziek. Misselijk, duizelig, vermoeid, gewoon k, met een grote K. Het maakt mij ook moedeloos, futloos en heb ook even het gevoel het allemaal niet meer te trekken. En dat ben ik van mijzelf niet gewend. Ik moet nu zo diep in mijn brein graven om een stukje positiviteit, vechtlust, naar boven te halen. Gelukkig gebeuren er naast de lichamelijke ongemakken ook hele mooie dingen. Dat houd mij nog op de been.

Er mee leren leven, dat is reeds al over de lippen gekomen van behandelaars. En dan niet alleen over de pijn, ook over de terugkerende psoriasis. Doe dat er ook maar even bij. En ik zou er mee kunnen leven……….. Misschien, als ik wist wat de oorzaak zou zijn. Nu moet ik het maar doen met een flut onderzoek van een paar minuten. Geen uitslag, geen enkele verwijzing naar een mogelijke oorzaak. Iedere keer ging de deur naar de wachtkamer binnen no-time weer open. Tot ziens, tot de volgende keer, nog net geen “met de hartelijke groeten”. Meer een: Doei “gek”, zoek het maar uit.  Zoek het maar uit met je gezin, die hebben immers toch al niet genoeg voor hun kiezen gehad.

He, lekker, lekker even kunnen spuien, dat lucht op. (Je zou bijna denken dat de Pregabaline mij nog gekker maakt dan ik al ben).

4 Comments on “Hartelijke groeten

  1. Ik heb het een beetje, die zenuwpijn. Je zou toch denken dat het iets te maken heeft met hormonen oid. Ik vind het echt zo superrot voor je. Het nieuwe leven, de pijn, het harde werken. Je bent sterk. Wij zijn sterk, en nog wat kracht er bij.
    Liefs.

    • Hoi Sandra,

      Ik zou ook wel willen weten of meerdere van “ons” dit soort van pijn ervaring hebben. Ik overweeg om binnen een van de forums die vraag neer te leggen. Ook ga ik volgende maand dr. Kanhai wat indringender om hulp vragen. In ieder geval laat ik het er niet bij zitten.

      Liefs,
      Rianne

  2. Hoi Inge,
    En toch houd “onze” spreuk stand. Ik leef wel een beetje zo. Mijn koppie zeg steeds maar “nog 25 km”, dat houd mij nog op de been. Ik verdom het om thuis op de bank weg te kwijnen….

    Bedankt voor je lieve woorden!!
    Rianne

Vergeet niet om het bericht te waarderen of te liken, dat stel ik heel erg op prijs!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: