Het leven na de SRS, week 40


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 11 augustus 2017, dag 274

Het zit er helaas weer op, we zijn weer thuis. 3 Nachtjes en twee hele dagen vertoeft in het prachtige “Harz” in Duitsland. Tot in de topjes verzorgd door Marion en flink wat gezien van haar leven aldaar. We hebben genoten. De reis er naar toe ging nog wel, maar de terugreis duurde rond de zesenhalf uur, pppff. Fijn geregeld al die werkzaamheden aan de weg. (Een extra tramadolletje zorgde er voor dat het vol te houden was). Nog twee weekjes en dan is de vakantie weer voorbij. Gaan we weer over tot de orde van de dag. Er staan nog aardig wat afspraakjes in de agenda, zo ook weer snel naar Kanhai, ben zo benieuwd of alles in orde is. En ja, het is nu exact 9 maanden geleden dat ik geopereerd ben en er even niets over te vertellen heb. Het gaat goed, houden zo.

23:00 uur   Net nog even op YouTube gekeken, 14 dagen terug naar “Goslar” het stadje wat wij gisteren bezochten. Waar nog sporen te zien waren van een overstroming. Het en der nog zandzakken en verzameld huisraad, wat verloren was gegaan. Dat het heel erg was kun je HIER zien. Knap hoe zij dit zo snel hadden hersteld!!!

Zaterdag 12 augustus 2017, dag 275

08:00 uur    De dag begint met een rouwrand, Jackie, onze trouwe vogel is niet meer. Ik vond hem vanochtend vroeg……….. dood………….. Gisteren was hij nog zo blij om ons te zien en week niet van onze zijde. De eerste uren nog geen vuiltje aan de lucht, tot gisteravond laat. Hij kroop helemaal in mijn wollen vest en vond hem ineens erg slapjes worden. Toen ik hem naar zijn nachtverblijf bracht ging hij niet direct op zijn favoriete slaapplek zitten, hij keek een beetje sip, alsof hij wilde zeggen: ‘niet weggaan, ik voel mij niet zo lekker’. Om hem een beetje te pamperen had ik een dekentje onderin zijn kooi gelegd, daar nestelde hij zich lekker in en ging slapen. Voor eeuwig blijkt nu. Rest mij zo de taak dit aan Sebastiaan te vertellen. Dit zal hard bij hem aankomen, want die twee waren onafscheidelijk, arme jochie.
12:00 uur    Dikke tranen rolden over zijn wangen. Heel even leek het erop dat hij erin zou blijven. We gaan hem zo begraven, heel macaber, maar het liefst wil hij, in al zijn verdriet, later het kopje opgraven om als skelet te bewaren. (Duik maar even in Google om te zien of dat wel haalbaar is). En kleine Daniël, die snapt nog niet wat “dood” zijn is. Volgens hem slaapt Jackie nu, maar wel voor altijd. Daar heeft hij vrede mee.

Zondag 13 augustus 2017, dag 276

Het hakte er meer is dan wij dachten. Saskia kreeg het er gisteravond heel erg zwaar mee. Het is ook wel door Daniël dat het extra zeer doet. Hij begrijpt echt nog niet wat “dood” is. Hij vraagt vaak naar Jackie, waar hij is en wanneer hij weer thuis komt. Pppfff……. niet makkelijk. We gaan straks een sterretje uitzoeken en geven het de naam Jackie.
Zeg niet tegen mij dat iets niet lukt of bijna onmogelijk is. Zeker niet op het gebied van hout. Een paar weken geleden kreeg ik een stuk hout in handen, waar op het eerste oog beter brandhout van kon worden gemaakt en niet te zien was dat het een onderdeel was van een mooie balustrade. Na een paar uurtjes te hebben gehobbyd kreeg ik het jaren oude deel bijna weer in nieuwstaat. Nu alleen nog wat butsen en beschadigingen aanpakken met een speciale ‘Repair-Care” techniek en dan is het voor de volle 100% weer, voor de komende 50 jaar, een pronkstukje. Weer even een klein beetje genieten van hetgeen ik toch met mijn handjes kan. Misschien toch wel handig om dit up-to-date te gaan houden. Eerst maar omscholen tot “meesterschilder”, een vak wat ik versta en waarvoor ze mij niet hoeven af te keuren. Want zover zijn we nu, door de zenuwpijn vinden ze dat de beste oplossing. Dacht het niet!!!

Dinsdag 15 augustus 2017, dag 278

Zo dan!! Wij kregen zojuist toch een mooi cadeau. Wauw, zijn er helemaal confuus van…… Volgens mij had ik er afgelopen week over gesproken, dat ik even, dit keer voor een goed doel, mocht inbreken. Voor mij een eitje, maar wel zo kunstig dat er nagenoeg geen schade was. Ik versta mijn vak hoor!! :). Als beloning kregen wij 4 toegangskaarten voor “Drievliet”, echt helemaal te gek. We komen er aan Drievliet!!

Dat was het leuke nieuw, want zelf ben ik zo misselijk, duizelig en slaperig als het maar zijn kan. Ik moet het een kans geven, al zegt Saskia dat ik er niet aan moet beginnen. Ik heb het over het medicijn Pregabaline. Ik geef het nu een kans omdat mij niets anders word aangeboden tegen de pijn. Inmiddels heeft de Tramadol ook niet meer zo’n lange werking. Ik red het niet met 3 doseringen per dag. Stiekem gebruik ik vaak 4 doseringen en dan nog is het niet weg. Ik moet het nu hebben van de eerste 3 tot 4 uurtjes na inname, daarna is het weer bagger. Dat is dus de reden dat mensen mij het ene moment vrolijk en fier rond zien stappen en het andere moment met moeite vooruit zien komen. En weet je, IK BEN HET SPUUGZAT!!!! Zo had ik mijn “nieuwe” leven niet ingepland. Niet voor mijzelf en zeker niet voor mijn gezin. Die hebben al genoeg met mij moeten doorstaan en dan nu dit weer!! Maar goed, ik heb een goede daad verricht, ben er rijkelijk voor beloond en kan mijn gezin een dagje blij maken.
Verder heb ik vandaag ook de stoute schoenen aangedaan. Ik had nog wat goed te maken bij een oude klant. (Na mijn ongeval afgelopen jaar kon ik het werk helaas niet afronden). Het enigste wat zij nog zo graag wilde, was een hand-geschilderd huisnummer op hun fraaie deurkozijn, voorzien van een uitholling en lijstwerk. Een uitdaging dus. Maar ik was nog in het bezit van speciale penselen, dus vandaag een paar mooie cijfers kunnen zetten. Ook iets om trots op te zijn.

Donderdag 17 augustus 2017, dag 280
“Over Mick, Bowie en calzone”

images (12)

Als klap op de vuurpijl kregen wij een etentje aangeboden. Dat was niet zomaar, het was ons toestopt om dat het al een tijdje zo goed gaat binnen het gezin. Dat maakte iemand zo blij dat wij tweeën weg konden. Daar hebben wij dankbaar gebruik van gemaakt. We zijn Italiaans gaan eten in onze favoriet restaurant en gingen als laatste klant weg! Nou kan ik mij niet herinneren dat ik ooit als laatste klant een restaurant heb verlaten. Dat kwam ook een beetje omdat er aan een tafeltje, op het tuinterras, ook nog 4 dames zaten, waar wij in een heel leuk gesprek mee geraakte. Het waren vier gezellige schatten hoor, maar met één had ik een “dingetje” :). Zij is twee jaar jonger dan ik en komt uit dezelfde omgeving. Beiden zijn op een paar honderd meter van elkaar opgegroeid. We hadden zelfs gemeenschappelijke jeugdvrienden en vriendinnen. Zo bleek mijn grote jeugdliefde bij haar in de klas te hebben gezeten, was een van de ‘mooiboys” uit Loosduinen ook een vriend van haar en ga zo maar door. En een groot fan van Mick Jagger, net als ik. En dat was geen toeval dat wij over Mick begonnen. Dat had weer te maken met mijn transitie, ja, mijn transitie. Wat heeft Mick nou met mijn transitie te maken? Nou, weet je, het ging op een gegeven moment over kerels, what else, met 6 vrouwen in een restaurant en allemaal een wijntje op. (Behalve de BOB). Ik kon het natuurlijk niet laten om te zeggen dat kerels mij niet interesseerde, ik voor altijd, in die zin, maagd zou blijven. Maar daar kwam ik op terug, als het toch moest gebeuren dan wel door Mick en zelfs Bowie had mijn eer mogen schenden. Omdat het toch nooit zou gebeuren, of gebeurd zijn, want Bowie is er helaas niet mee, kon ik dat wel zeggen. En Mick, die stond in 1998 voor het laatst, op slechts 50 centimeter, van mij vandaag. Toen viel ik, door deze ontmoeting al bijna flauw, laat staan nog dichterbij :). (En ik weet bijna wel zeker, als het puntje echt bij het gaatje “zou” komen, ik alsnog hard zou zijn weggerend). Het kon ook niet anders of mijn oude naam, mijn oude ikke besproken werd. Want hoe zou zij anders in de tijd terug moeten duiken om er überhaupt achter te komen wie ik was. Ze gaat in mijn blog “Zij houden Nederland in Leven” terugkijken, want daar zie je wat oude foto’s van mij.

Naast  die gezellige afsluiting met de dames hadden Saskia ook alle ruimte en tijd om te praten. Eigenlijk ging het maar over één ding, intimiteit. Heel erg open, emotioneel en eerlijk. Ik merk nu, na een nachtje slapen, dat die eerlijkheid mij wel van slag maakt en ik even niet zo goed weet hoe daar mee om te gaan. Het zou zomaar kunnen dat “Intimiteit 8” er snel gaat komen, al zal dat wat stof op doen waaien.

 

 

 

 

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

2 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 40

  1. wat een mooi verhaal, dag 280. het is zo mooi als je samen oud mag en kan worden. vele compromissen en offers zullen daar aan ten gronslag liggen. mij is het (triest) niet gelukt maar gun jullie veel liefde en wijsheid.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s