Oud nieuws



Ongemerkt ben ik oud nieuws geworden. In positieve zin. Zo’n tweeëneenhalf jaar geleden kwam ik (opnieuw) “uit de kast”. Na een korte periode van voorzichtigheid ging ik helemaal los. Eerst had ik, redelijk rustig aan, mijn naasten, familie en vrienden ingelicht. Toen dat soepel verliep, was de buitenwereld aan de beurt. Ik ging dus los, iedereen mocht het weten en dan liefst zo snel mogelijk. In die periode moest ik door mijn werk nog steeds switchen tussen het mannelijke en vrouwelijke bestaan, waardoor de transitie nog meer opviel, naast dat het natuurlijk ook het nieuwtje van de dag was.

Als ik terug kijk op die tijd, voel ik mij er nu ongemakkelijk bij. Het had iets weg van puberachtig gedrag. Iedereen moest en zou het weten. Ik was ongeremd en met een shovel probeerde ik mijn pad te plaveien. Ik ging zelfs letterlijk langs de deuren. Als je in die fase van transitie zit, wil je ook niet ergens anders over praten. Het had iets weg van zwanger zijn.

Het ontbrak mij niet aan aandacht, het soort dat zwanger zijn geeft, ook de geboorte en het eerste jaar met zo’n heerlijk klein wezentje kom je hieraan niets te kort. Zo verging het mij ook met de transitie, de operatie en het herstel hiervan. En nu, bijna 9 maanden na de operatie, lijkt het leven weer een beetje gewoon te worden. Staat niet alles meer in het teken van de transitie. (Helaas wel de zenuwpijn). Iedereen is het wel gewend nu. Er zijn er nog maar enkelen die soms terug blikken op hoe ik “toen” was. Ik hoor eigenlijk alleen mijn zus nog af en toe mijn oude naam zeggen, verder is er niemand meer. Ook het ge-hij en ge-hem is grotendeels verdwenen. In mijn bijzijn dan.

Ja, voor de buitenwereld is het nieuws er wel een beetje af. Die zijn nu aan Rianne gewend en vinden het wel best zo. En als die enkeling naar mijn welzijn, gericht op de transitie, vraagt, dan zal ik de laatste zijn die daar niet vriendelijk op zou reageren. Het is stiekem nog steeds leuk om het er over te hebben. Maar thuis is dat anders, met mijn naasten heb ik immers dagelijks lief en leed gedeeld, ben ik echtgenoot en pappa geweest, een man en vader. Dat verleden wis je niet zomaar even met een vlakgom weg. Ik zou dat niet eens meer willen, al was dat een periode misschien wel zo. Te veel dingen blijken niet te zijn veranderd, hoeven achteraf ook niet te veranderen. Terwijl er aan de andere kant wel veel is veranderd, waar wel de nodige veranderingen tijd en energie vragen. Het is nog steeds lastig om voor al die veranderingen een balans te vinden. Manoeuvreren, vindingrijk zijn, slikken, accepteren, luisteren, relativeren, empatisch zijn, verdedigen, liefkozen, huilen, lachen, zwijgen, of juist praten, praten, praten. Allemaal sleutelwoorden om een transitie binnen een gezin in goede banen te leiden. Het gebeurt achter gesloten deuren, onzichtbaar voor de buitenwereld, mits je blogt natuurlijk :). Daardoor ben ik toch een beetje geen oud nieuws. Blijf ik in leven.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

4 gedachtes over “Oud nieuws

  1. En weer zo herkenbaar. Die shovel, ja je moet er even op gewezen worden, maar is nu ik dit van jou lees wel waar. Dus ja, tot aan de operatie herken ik mezelf en qua het vader, pappa zijn nu ook. Ja dit wis je niet zomaar weg. En ja, al zou je dat wel eens gewild hebben, je blijft er voor hen.
    En ja het bloggen, nou ja je leest ze.
    Ik hoop binnenkort weer op het goede VU-spoor te komen.
    Blijf inmiddels weer hopen en ga door, in elk geval nog 25km.
    En een nieuwtje voor je in PB.

    Kus (en tot de bloemen)
    Inge.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s