Gerehabiliteerd


Citaat uit een brief die ik van de week ontving: 
Het zal je maar gebeuren dat je zo uit je eenheid wordt gerukt, uit je groep, van je post, weg van de jongens waarmee je samen het avontuur in was gestapt.
Dat gevoel hadden velen van ons ook bij terugkeer op Schiphol toen de eenheid ontbonden werd en iedereen naar huis gestuurd onder het motto “einde oefening, we hebben u niet meer nodig”. Dat viel menigeen op dat moment al zwaar, maar stel je eens voor dat je ook nog eens onterecht voortijdig uit je eenheid gerukt wordt.

 

Medialle_set_4ddd396953bcf

De laatste twee regels brengen zowiezo al veel emoties naar boven, onder “die velen” viel ik ook. (Zelf tijdens het schrijven geeft dat moment op Schiphol een enorme brok in mijn keel).

Een oud dienstmaatje mocht dat moment destijds niet meemaken, hij werd vroegtijdig huiswaarts gestuurd. Je hoeft maar over een klein beetje verbeeldingskracht te beschikken, om te beseffen dat dit deze jongeman een verschrikkelijke klap heeft bezorgd. Ook niet geheel onlogisch dat deze militair daar, tot op heden, psychisch onder heeft geleden. Hij werd terug gezonden om redenen die niet terecht waren. Nu, 35 jaar later, (terugzending gebeurde op 04-08-1982!!) word hij gerehabiliteerd en krijgt hij alsnog de Nederlandse Herinneringsmedaille VN operaties met gesp Libanon 1979 en het draaginsigne Nobelprijs. Na verluid krijgt hij deze persoonlijk uitgereikt en opgespeld door een hoog geplaatst persoon binnen defensie.

img_1892Voor dit feestelijk gebeuren ontving ik een uitnodiging, met een r.s.v.p., waar ik ook gelijk aan voldeed. De 7e oktober ben ik er bij, om hem, hopelijk met velen andere, persoonlijk te kunnen feliciteren.

Dit alles is mogelijk gemaakt door onze CC destijds, onze Compagnies Commandant. Hij schrijft dat dit onrecht altijd bij hem is blijven wringen, dat ondanks zijn inzet, de repatriëring naar Nederland niet door hem kon worden tegen gehouden. Ik ken hem zo wel, dat is hem ten voeten uit. Een man die niet alleen zei dat hij voor zijn manschappen vocht, maar één die het ook deed. Dat heb ik in de jaren na de uitzending wel meerdere keren meegekregen en gezien. Nu heeft hij opnieuw geknokt voor één van zij manschappen, tezamen met zijn voormalige plaatsvervanger in Libanon. Chapeau!!

Heb ik altijd zo tegen hem opgekeken? Nou nee, niet echt. En dan is dat niet op de persoon, bij mij veel meer op de rang en bijbehorende functie. Ik was niet anti officier, maar keek wel, op een ongezonde manier, tegen die functie op. Er waren er zoveel meer met die rang, of hoger, maar die beklede niet die functie. Dan denk ik even tussen neus en lippen aan een aalmoezenier en een legerarts. Totaal niet te vergelijken met onze CC, maar wel dezelfde rang. Onze CC moest een hoop, toch wel rebellerende jongeren, in het gareel brengen. Houden en gezond en wel mee terug nemen naar Nederland. Pppfff, achteraf gezien best wel heel erg veel verantwoording. Dat beloofde hij onze ouders en geliefden, daar heeft hij woord bij gehouden. (Niet te vergeten dat wij ook nog eens de lichting waren die daadwerkelijk een invasie en bezetting hebben meegemaakt). Met een ongezonde manier van tegenop kijken bedoel ik het niet kunnen peilen. Ik had bij hem altijd dubbele gevoelens. Moest ik hem nu uitbundig bedanken voor alles door hem om de nek te vliegen, een ferme handdruk geven met een simpel overkomende “bedankt” of er met een grote boog omheen lopen. Ik mag hem en heb heel veel respect voor hem, ergens hoop ik maar dat hij dat weet, hoe ik ook op hem reageer. Maar een man die ook nu nog, en waarschijnlijk de rest van zijn leven, voor en achter zijn manschappen staat. Een man die onderdeel is geweest van mijn ontwikkeling en plaats in de maatschappij.

Een van die toch wel heel erg rebellerende jongeren was ondergetekende. Ik denk dat de beste man nog steeds wel moet zuchten als hij mij bijvoorbeeld voorbij zag komen in het veteranenblad “Checkpoint” of wellicht op de beeldbuis. Eens een rare, altijd een rare. De laatste keer dat ik hem sprak, tijdens een reunie, vond hij mij aan de dikke kant. (Zachtjes uitgedrukt!!). Hij vertelde toen, dat als ik niet zou afvallen, ik een “rondje” zou moeten geven. Ben benieuwd of hij dit nog weet, want dat gaat hem nu geld kosten :).

Citaat van zijn reactie op mijn aanwezigheid bij de aankomende ceremonie:
Hallo Rianne,
thxs en tot de 7e oktober,
groet Cor.
Kijk, dat noem ik nu niet te peilen officieren.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

2 gedachtes over “Gerehabiliteerd

  1. Hoi rianne

    Ik wil je namens Eric bedanken dat je er was vandaag. Het was voor ons een hele bijzonder gebeurtenis en ik denk voor jou ook zo tussen de mannen.
    Nogmaals mede dankzij jou en de andere “maten” is het voor eric een onvergetelijke dag geworden
    Groetjes anna-marie smits-veul

    Like

    • Hallo Anna-Marie,

      Het was een ongelooflijk mooie dag en zo fijn dat Eric zijn welverdiende beloning heeft gekregen. Ik ben blij dat ik dit heb mogen meemaken er van deel heb mogen uitmaken. (Ik heb overigens net een vervolg op “gerehabiliteerd” geplaatst).

      Groetjes,
      Rianne

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s