Het leven na de SRS, week 39


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 04 augustus 2017, dag 267

De laatste dagen best veel leuke en opmerkelijke dingen meegemaakt. Wat ik alleen niet leuk vind is de negatieve uitslag van de pijnpoli. Voor mij dan negatief omdat ik er veel meer van verwacht had, naast misschien wel een luisterend oor ook het gevoel dat ik serieus word genomen en er tenminste naar mij gekeken werd. Niets van dat alles, er werd verwezen naar een uitgebreid en deugdelijk onderzoek door onze neuroloog in het LangeLand Ziekenhuis. De man die zeker één hele minuut mijn benen onderzocht met een kaasprikkertje en een stemvork!!! Nu snap ik wel dat er heel veel mensen uitgerangeerd thuis zitten. Kan mij nog herinneren dat artsen juist mensen weer terug de maatschappij in wilde helpen. Nu is dat schijnbaar andersom………..

Maar goed, ik heb gelukkig ook een paar leuke dingen meegemaakt en ben ik super de super trots op Sophie. Ze heeft hem eindelijk binnen, haar zelf verdiende nieuwe scooter. En zij had vandaag extreem mazzel. De leverancier had per ongeluk de "luxe" versie afgeleverd. Een veel duurder exemplaar, maar Sophie kreeg hem gewoon mee!!! Dat is nog eens een beloning voor haar harde werken.
Als ik in de tuin aan het ravotten ben, of gewoon een beetje in huis aan het klussen ben, dan ben ik redelijk incognito. Incognito wat vrouw betreft. In mijn oude werkkloffie en mijn haar veilig onder een mutsje verborgen. In het begin had ik er echt heel veel moeite mee om in die hoedanigheid buiten het zicht van mijn voordeur de komen.  Nu heb ik mij er maar aan overgegeven dat het maar zo moet zijn, weten jullie nog? Niet mijn gebrek, maar hun gebrek.  Maar door zo gekleed de deur uit te gaan, hebben nieuwkomers in mijn leven niet echt door dat zij met een vrouw te maken hebben. Zo kan het dus verkeren dat je door iemand word aangesproken, die jou eigenlijk voor het eerst spreekt, in haar of zijn ogen, als man. Dan kan je er op wachten dat die persoon even flink op het verkeerde been word gezet als je haar later "opentopvrouw" aanspreekt. Zo'n ontmoeting had ik dus van de week, niets aan de hand toch, gewoon gezellig en een geaccepteerd gevoel. Maar nu werd ik een dagje later ook zelf op het verkeerde been gezet. De bijbehorende partner was op de hoogte gebracht en zocht mij ook maar eens op. "Goh, zo'n transitie had ik even niet zien aankomen, maar mijn broer is nu mijn zus'. Huh, hoorde ik het nu goed? En ik hoorde het goed, een lang en leuk gesprek volgde.

Dan is het nog maar 4 nachtjes slapen voordat ik naar het verre oosten afreis. Helemaal naar de prachtige vakantievilla van Marion. Daar heb ik zo'n zin in. Ga het ook op zeker doen maar zie toch wel op tegen die reis van 5 uur. Als de zenuwpijn ergens wel snel van opkomt, is het wel ongemakkelijk zitten. (Ik zit dus ongemakkelijk is ons Koreaanse vehikel. Het ligt overigens niet aan het vehikel zelf, maar gewoon aan mij en het zou wel heel erg ondankbaar overkomen).

Zaterdag 05 augustus 2017, dag 268

09:30 uur      Baal ik? Ja ik baal! Balen dat ik door die verdomde pijn niet goed heb kunnen slapen, niet uitgerust ben en ook Saskia uit haar slaap heb gehouden. Ik baal van die klote pijn omdat ik daardoor niet naar de "Gay" Pride kan. Dat ik niet mee kon lopen met de 'trots mars' afgelopen week. Ik baal dat ik zo als oud vuil word opgegeven. Maar ik baal meestal maar kort, dat is balen! (Voor sommige dan). Want ik laat mij echt niet kennen. In mij huist nog steeds de leus: "als je denkt dat je dood gaat, kan je nog 25 kilometer!" Al besef ik reuze goed dat mijn "kistjes" nooit meer vervangen hoeven te worden door bijvoorbeeld versleten zolen. Hooguit door kapot geschopte stalen neuzen. Kapot geschopt tegen de gevestigde orde die denkt dat ze mij in een hoek kunnen drukken. (Waarvan akte).

Voor vandaag hoop ik voldoende energie te hebben om even een stukje tuin te maaien, want het onkruid staat daar zo hoog dat Sophie gisteren haar scooter bijna niet meer kon vinden. Het voertuig dat ons bij Marion moet brengen mag ook wel even een was beurtje en zo zijn er nog wel meer dingetjes die moeten gebeuren. Wel even opletten Rianne, want te veel is ook weer niet goed. Weet je, overdag gaat het wel, onder een roes van verdovende medicijnen kan ik best wel het een en ander aan. Maar de terugslag komt altijd 's-avonds en dan moet ik er ook zijn. Zijn voor Saskia, die verdient ook aandacht. Dat doseren zit er nog niet zo goed in. Daar heb ik wel vaker last van gehad. Ook met de opkomende reuma was dat het geval. Overdag was er weinig aan mij te merken, alleen de mensen die dagelijks met mij omgingen wisten het, daarbuiten niemand. Maar ook toen moest mijn gezin het 's-avonds ontgelden. Weliswaar door mijn buien en het verstoppen in alcoholische versnaperingen. Dat is er gelukkig niet meer, geen druppel meer en voordat ik het vergeet, het huis staat ook niet meer blauw. Al enige tijd lukt het mij weer om van die "stinkstokken" af te blijven. Ik duik zo weer in mijn werkkloffie en ga aan de slag.

19:45 uur    Het maaien werd uiteindelijk verlengt met "steken en scheppen". Waarna ik op een gewiekste manier weer even een kraak gezet. Midden op de dag en geen enkele hond zegt wat.
Maar is begon met het maaien van onze parkeerplaats. Ja,…….. dat kan, met speciale honingraad platen kan je een maai-bare parkeerplaats maken. Dat had ik bij de eerste aanleg niet goed gedaan. Er lag te veel aarde, waardoor ik de grasmat alsnog snel kapot reed. Ik zag er als een bult tegenop, maar toen ik begon te maaien dacht ik nu of nooit. Binnen 90 minuten was 1m3 aarde en graszoden afgestoken en gedumpt. Nu even laten rusten en misschien is het wel leuk om wat bollen te planten. Dat gaat natuurlijk perfect met die honingraad platen.

Vanochtend werd ik al vroeg uit een Grieks oord gebeld. De beste man vertelde mij dat zijn dochter zich buiten had gesloten. Of ik bereid was om, net als afgelopen jaar, met weinig schade, even de boel open te breken. Binnen no-time was ik (geruisloos) binnen en wederom weinig beschadigd. Ik snap nooit zo goed waarom echte "profs" en zo'n rommel van maken. Het belangrijkste was dat hun dochter weer naar binnen kon.

Zondag 06 augustus 2017, dag 269

09:00 uur    Na de computer misère van afgelopen jaar, het besmet te zijn geraakt met ransom-ware, was ik jaren aan foto's kwijt. Dat deed zo'n zeer dat ik daarna geen enkele foto meer met de spiegel-reflex camera heb gemaakt. Niet echt slim, want I-phone foto's zijn alleen maar leuk in je telefoon, verder heb je er niets aan. Ze lenen zich niet echt om er een album van de maken. En erger nog, wie slaat zijn gemaakte foto's echt op. Ja, ik nu wel, maar voorheen ook niet. Door het virus ben ik wel anders naar het opslaan van foto's gaan kijken. Foto's heb ik altijd ontzettend belangrijk gevonden om een terugblik te maken in je leven, en dat van overige gezinsleden / familie. Dankzij goede vriend Paul (Microhelp)  zal het nu niet zo snel gebeuren dat ik iets kwijt raak. Ik heb er geen verstand van, maar mijn foto's en documenten worden nu automatisch ook elders opgeslagen, waardoor ze niet meer verloren kunnen gaan. Door ons aankomende reisje naar Marion en de aldaar prachtige omgeving, ga ik de camera uit het stof halen en de accu weer opladen. Daar heb ik echt weer zin in. Ik hoop dat ik binnenkort weer wat leuke plaatjes kan delen.

20706431_1380148595436116_636320393_n

 

Over Marion gesproken, ik zat laatst in de wachtkamer in een magazine te bladeren, toen ik een foto zag waarbij ik even tien keer met mijn ogen moest knipperen. Na het schoonmaken van mijn bril bleek mijn blik toch echt niet vertroebelt. Hé, Marion. Nee, zij was het niet, maar de eerste opslag leek zo sprekend.

 

 

23:15 uur    Ok, net terug van een avontuur wat de eerste keer en gelijk ook de laatste keer was. Iets waar ik zo naar uit keek werd een klein drama. Ik heb op de scooter Sophie in Scheveningen opgehaald. Ik had het haar beloofd om de route Zoetermeer – Scheveningen één keer te laten zien. Dat heb ik geweten. Rond 21:00 uur ging ik van huis weg en ben net, 23:00 uur, pas weer terug. Om 21:00 uur was het nog licht en ging de temperatuur nog weg. Maar toen de zon verdween, verdween ook langzaam het gevoel in handen en benen. (Gelukkig was ik wel zo verstandig geweest om een lang vest aan te doen, alleen de blote benen waren wat minder geslaagd), En dan die snelheid, veel  te langzaam voor al die eindeloos lange stukken die je op de reis tegen komt. Sophie is reuze blij met haar scooter, maar ook zij had ook zo iets wat ik had. Snel maar even een klein beetje op laten voeren :). Ook zij vond het maar niks, de lange donkere stukken door en langs parken, tunnels en verlaten gebieden. Niks voor een meisje alleen. Wel jammer, want het had haar geld en tijd uitgespaard.

Maandag 07 augustus 2017, dag 270

Vandaag stond het grootste deel in teken van de reis naar Marion. Heerlijk, een paar dagen naar een prachtig gebied in Duitsland. Gisteren ontvingen wij al een uitgebreide omschrijving hoe wij de dagen door gaan komen. Het bezoeken van prachtige stadjes, rijden in een stoomtrein, een kabelbaan en speciaal voor Sebastiaan een bezoek aan een immense rodelbaan. Ben zo benieuwd hoe mijn lichaam zich gaat houden op deze reis. toch een hele zit, ruim 6 uur.
Het thuisfront zal zich ook best wel vermaken, het huis alleen, zonder ouders. (Gelukkig houd mijn schoonmoeder een oogje in het zeil!!). En voor de zekerheid ook maar de spanningskabel van de versterker in de koffer gestopt. Houden wij ook de buren te vriend.

Dinsdag 08 augustus 2017, dag 271

Na een toch wel slopende reis zijn wij bij Marion aangekomen. Een ontvangst met alcoholvrije bubbels en wat later koffie met een Duitse lekkernij. Jammie! Best wel laat gingen wij in de heerlijke serre aan tafel, waar een uitgebreid gourmet op ons wachtte. En nu, nu uitbuiken op het terras. Ik hoop toch echt dat er snel een oplossing komt voor die constante pijn, want de medicatie helpt niet echt bij zo'n lange rit. Ik probeer mij groot te houden en mee te doen. Het kost alleen zo verschrikkelijk veel moeite. Genoeg gezeurd weer, op naar een paar leuke dagen in Duitsland. We gaan een "Unesco" stadje bezoeken en voor Sebastiaan gaan we een hoge berg, met een stoeltjeslift, bestijgen. Sebastiaan roetsjt dan razendsnel naar beneden met een rodelbaan en wij, wij pakken wel weer de stoeltjeslift.

 Woensdag 09 augustus 2017, dag 272

 09:00 uur Een pikdonkere slaapkamer en muisstil. De ideale ingrediënten voor een perfecte nachtrust. Tezamen met een lekker bed, heerlijk geslapen dus. Ook voor Saskia, die absoluut niet kan slapen met maar één lumen en een actieve krekel Aan krekels trouwens geen gebrek hier. Ik had, een klein weekje geleden, Marion ingelicht over het slaap-eisen-pakket van Saskia. Dus de lieve schat was achter de naaimachine geklommen om de nodige gordijnen van een verduisterende laag te voorzien. Zelfs ontbrak een gordijntje voor het glas in de deur niet.

20:55 uur Marion had gelijk. Ze kijken hier geen aapjes. Duitsers zijn veel beleefder, gereserveerder. De hele dag hebben wij ons tussen de mensen begeven en werkelijk, niet één blik, geen enkele verkeerde blik of mensen die elkaar aanstoten.
Vanmiddag stond een bezoek aan de "Bocksberg" in de agenda. Eigenlijk helemaal voor Sebastiaan. Voor kids en jonge sportievelingen een walhalla. (Achteraf ook voor ikke!). Sebastiaan zag het bij aankomst niet zitten om met een stoeltjeslift naar boven te gaan, vond hij echt te eng. Dus bleef alleen een kabelbaan met kooitjes over. Zo kwamen wij ook boven. Na wat speeltoestellen te hebben ontdekt werd het tijd voor actie. Hij wilde zo graag in de enorm gave rodelbaan, maar niet alleen. Ik keek wel om mij heen voor gegadigde, maar ik kon blijven kijken tot ik één ons woog, er kwam geen respons. Zodoende ben ik met hem meegegaan. Heerlijk charmant hoor, met een jurkje in zo'n bobslee stappen.


Donderdag 10 augustus 2017, dag 273

Wat een indrukwekkende dag! We begonnen vandaag met een bezoek aan "Unesco" stad "Goslar". Prachtige oude stad met veel bezienswaardigheden. Daarna een pittoresk dorpje, waar nog stoomtreinen rijden. Ik het niet laten, ik moest en zou daar een braadworst eten. Jammie, dat ging er wel in. Ook omdat ik na het ontbijt niets meer had genuttigd. Daarna volgde een lange toer door de "Hetz". Een prachtig gebergte met watervallen, stuwmeer, rotspartijen en wel het meest indrukwekkende, de voormalige Oost-Duitse grens. Een betonbaan dwars door het prachtige boslandschap. Met, hoe kan het ook anders, bij ieder bereikbaar punt, een gedenkteken. Ik heb het alleen maar uit de geschiedenisboeken, van overlevering, maar als je daar dan staat, dan krijg je het even koud. De foto die daar tentoongesteld zijn laten een hele andere werkelijkheid zien. Een werkelijkheid die ook niet vergeten mag worden. Ook al ben ik van een generatie die nou niet veel vredelievends meekreeg wat Duitsers aanging. Die betonbaan, het monument, het zijn toch onderdelen van een afschuwelijke oorlog.

 

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

3 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 39

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s