Mijn “vergeten” held


images (9)

'Rianne, heb jij een idee hoe het komt dat de wachtlijsten bij het VUmc zo lang zijn?' Nou, die vraag kon ik simpel beantwoorden, kat in het bakkie! Maar in plaats van het meest voor de hand liggende koos in voor "social media". 'Omdat het zoveel in de media verschijnt is de bereikbaarheid makkelijk om uit de kast te komen'. Was zo'n beetje het antwoord op de vraag. (Die overigens niet in de uitzending is gekomen). Nu had ik verdorie de kans, de kans om te zeggen dat vrijwel alleen het VUmc, als genderteam, voor de meeste transvrouwen met een transitiewens, beschikbaar is. Er in er nog wel een ander genderteam, maar dan in Groningen. Terwijl het VUmc voor alle Nederlandse transgenders toegankelijk is, hanteert deze een streng deur-beleid. Alleen als je Gronings, Drenth's of het Fries beheerst, kan je daar terecht. (Ook de import noorderling hoor, zolang je daar maar staat ingeschreven). Verder is er niets. (Je zal trouwens maar in het uiterste zuiden van Nederland * wonen, die mensen moeten haast aan de Airbnb en Uber om op tijd op hun afspraak te zijn. Tenzij je er een dagje Amsterdam aanplakt is het wat minder erg). En dan als laatste, mijn eigen chirurg, mijn eigen chirurg, dr. Kanhai, die deze operatie om uiteenlopende redenen niet meer mag uitvoeren. Een beslissing van het bestuur van het Alkmaarse ziekenhuis. Tsja, waar komen die wachtlijsten nu vandaan?? Feit blijft dat ik niet het verdwijnen van mijn "held" heb genoemd, dat neem ik mijzelf erg kwalijk……

'Rianne, toen jij de eerste keer in transitie ging, in het midden van de negentiger jaren, hoe was jouw ervaring toen bij het VUmc?' Het antwoord kennen jullie al. Ik kreeg hier best wel opmerkingen over, want het gaf een dubbele verwarring. Enerzijds van de wachtende in de wachtrij, want het komt over als toch niet zo lang geleden geopereerd te zijn en dan toch zo snel te zijn geholpen. Wat was er dan zo anders aan mij dat ik niet hoefde te wachten? Simpel, het betrof mijn eerste transitiepoging in 1994-1995. Anderzijds dachten heleboel mensen dat ik daadwerkelijk in het VUmc ben geopereerd, terwijl dat absoluut niet het geval is. (Zelf vermoed ik dat dit zo uitgezonden is omdat de actualiteit nu eenmaal VUmc gericht was).

Ik snap heel goed dat de wachtlijst enorm frustrerend zijn voor transvrouwen die verder willen. Het liefst gisteren en als het echt niet anders kan, dan maar vandaag. Ze zijn immers "uit de kast" gekomen. Een zware last valt van hun af en dan wil je uitbreken, dan wil je er voor gaan! Op het: 'Hep ie ff', daar zit je dan echt niet op te wachten. Dat " heeft u even" uit de losse pols, is zomaar een heel jaar!! Mijn lievelingsneef zou gezegd hebben: 'gaat je bek niet verder open'. Ik besef heel goed dat dat een groot gevoel aan machteloosheid geeft, daar moet snel een oplossing voor worden gevonden!!

Het spijt mij oprecht te moeten zeggen dat de wachtlijst nog langer word, want ook ik ben nu voor verdere behandelingen aangewezen op het VUmc………..

En we hebben het in het interview gehad over de genderdiversiteit. Genderdiversiteit? Ja, genderdiversiteit, wat de laatste weken al aardig wat is besproken, waar we op zeker nog niet klaar mee zijn, ik ook niet, maar nu even niet. (al hoewel, ben benieuwd hoe ik nu in het domein der transen word aangesproken, word ik in de wachtkamer van het VUmc nu binnen geroepen met; 'mevrouw Volkering, 'komt u verder', neem u maar plaats', of zoals ik als militair en patiënt van de neuroloog in het Lange Land Ziekenhuis gewend ben, met alleen 'Volkering', 'binnen', 'zit!').
Het interview werd ook opgepikt door "Linda". Ik heb nog geprobeerd te rectificeren, hun open vragen te beantwoorden, maar helaas kreeg ik geen respons… Vakantie- of komkommertijd, wie zal het zeggen.

* Een van mijn lezeressen, Marlies, wees mij (jullie) op Gent. Zij komt uit het Zuiden des Lands en wees op de alleraardigste en professionele zorg aldaar. Zij week dus, heel slim, uit naar onze Zuiderburen.

Voor een kleine bijdragen aan mijn haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

 

4 gedachtes over “Mijn “vergeten” held

  1. Hoi Rianne
    Gelukkig woon ik in het zuiden en met met heel die VUmc in Amsterdam niets te maken. Ik prijs mij gelukkig dat ik mijn volledig traject in Gent doorlopen heb waar je nog als mens behandelt wordt en niet als nummer.
    En als je in Limburg woont dan ga je lekker naar Duitsland.
    Kortom die machtswellustelingen in Amsterdam geef ik het nakijken.

    Liked by 1 persoon

  2. Hoi Rianne,

    Ja hoe komt het dat de wachtlijsten zo lang zijn?
    Nou onder ander door de blunders.
    Zoals je weet zit ik bijna aan het eind van het RLF jaar. Nu al 9 maanden gesprek met psychologe gehad en Endo in sept. Nu kreeg ik de oproep voor een start Diagnostische fase op 12 september.
    Euhh pardon? Dus weer in de telefoon geklommen en antwoord; “Ja laat u maar gewoon staan en overleg op 4 september maar even met de Endo-arts, want aan het eind van het jaar kan al niets meer gepland worden. Alles zit propvol”.
    Ineens lijkt alles heel ver weg. En net wat je zegt, Ik wil verder liefst gisteren. Niet ergens midden of eind volgend jaar.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s