Opzij, opzij, opzij


Saskia is soms echt een rare hoor. Want wat zij heerlijk vindt is in een groot ballenbad te liggen. Die kans krijgt zij natuurlijk niet zo vaak, maar als het haar lukt, door bijvoorbeeld Daniël even te vergezellen, dan kan zij heerlijk ontspannen en wegdromen. Ik heb dat met de zee, toen ik leerde te drijven. Toen ik in de wolwinkel van vrienden was, had ik ook een soort van neiging om alle schappen leeg te maken en in die berg wollen bolletjes te gaan liggen. Het soort van balletjes syndroom maar dan anders.

images (8)

Even lekker wegdromen, weg van alles en dan op mijn gemak eens alle dingen de revue laten passeren. Overdenken wat er nu allemaal is gebeurd, waar ik nu eigenlijk sta en wat ik verder wil met mijn leven. Waar sta ik nu, als transvrouw, in de maatschappij? Ben ik mijn visie over het leven aan het bijstellen? Denk ik nu anders over de rolverdeling man-vrouw?

Het was ergens in de zeventiger jaren dat mijn vader veel stof deed opwaaien binnen de groeiende groep feministes. Zo erg, dat er bijna een protestactie op poten werd gezet. Woest waren de dames. Wat was namelijk het geval, een kunstenares had een schilderij van twee fietsen gemaakt. Een damesfiets en een herenfiets. De damesfiets was afgeladen afgebeeld, een kinderzitje achterop, een kinderzitje voorop, en helemaal afgeladen met boodschappentassen. De fiets er naast, de herenfiets, had alleen een klein lunchpakketje achterop. De kunstenares beoogde hiermee duidelijk te maken dat de vrouw het verschrikkelijk veel zwaarder had dan de man.
Mijn vader maakte hier destijds korte metten mee. Beroepsmatig, hij was een bekend kunstcriticus, had hij een flink stuk gewijd aan dit schilderij. Hij schreef dat de herenfiets licht beladen was om naar zwaar fysiek werk te gaan, acht tot 10 uur per dag. (De man verrichtte toen nog, grotendeels, het werk buitenshuis). Dat terwijl, de damesfiets slechts een uurtje per dag zwaar beladen was. Verder omschreef hij het dusdanig dat door de regels heen te lezen was dat feministen het toch echt bij het verkeerde eind hadden, dat het leven van een huisvrouw echt veel minder zwaar was. Destijds iets wat je maar beter niet had kunnen doen. De tuinbroeken werden en masse uit de kast getrokken en barricades werden opgeworpen.

*Ik heb de bovengenoemde tekst uit overlevering van mijn vader, het daadwerkelijke krantenartikel heb ik volgens mij niet echt gelezen. Al hoewel in mij het kunstwerk nog vaag kan herinneren. Als ik het bewuste artikel ooit nog mocht vinden, want ik heb veel van zijn krantenknipsels en geschreven artikelen nog, dan kan ik er nog altijd op terugkomen. Desnoods rectificeren! (Veder hoop ik ook niet dat er binnenkort een “tuinbroekenparade” voor de deur staat).

Die ingeprente visie heb ik best lang vastgehouden. Ergens kan ik mij er nog steeds wel een beetje in vinden wat mijn vader in die bewogen jaren schreef. Lang niet iedereen vond het geweldig wat de “Dolle Mina’s” destijds de wereld in slingerden. Achteraf besef je pas dat zij wel degelijk voor veel omslagpunten hebben gezorgd. Maar ik, ik die best wel mag zeggen zware beroepen te hebben uitgeoefend, dan wel hele lange werkdagen had, kon mij er wel in vinden dat een huisvrouw het makkelijker had dan ik. Dat is, in de loop der jaren, heel veel minder geworden. Mede omdat ik later heel goed in het huishouden bleek te zijn. het zelfs heel leuk vond om te doen. En eerlijkheidshalve besefte ik mij, met het opgroeiende pubergeweld in mijn huis, hoe ik al van jongs af aan eigenlijk een huisvrouw had moeten zijn. Als puber was ik een van de weinige boys die alles strak en schoon in zijn kast had liggen. Waar geen vlokje stof rond dwarrelde en het altijd opgeruimd was. Er was geen moeder die dat deed, dat deed ik.

Het overdenken waard, wat ga ik nu met mijn nieuwe toekomt doen? Ga ik doen waar ik (ook) goed in ben, wat ik leuk vind, het (anders) verzorgen van mijn gezin of hou ik vast aan het vertrouwde stramien van kostwinner. Tenslotte is mijn werk ook mijn passie. Misschien ga ik wel voor allebei! Een soort van deeltijdbaan, van allebei een beetje. Alleen, kan ik mij wel “half” op iets storten? Dat zou ik dan moeten leren, dat is iets wat ik echt niet van mijzelf mag, het moet juist voor de volle 100% of anders niet. Altijd tot het uiterste en er overheen. Dat rijmt niet met een eventuele verdeelsleutel. Dat zou beter uitkomen als ik het net zo doe als in de reeks “intimiteit”. Het toverwoord is dan “samen”. Allebei de helft van iets.

Voor een kleine bijdragen aan mijn nieuwe haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s