Intimiteit 3


Het volgende blog is niet bedoeld om te choqueren, een blik in onze slaapkamer te geven of enigszins een verwijzing naar erotisch getinte bedoelingen. Wij willen graag vooroordelen en bedreigingen wegnemen. Dit hele blog is opgezet om het leven van een trans-vrouw en haar naasten te delen, voor onszelf, geïnteresseerden en vooral zij die ook in deze situatie zitten of gaan belanden. We proberen zorgvuldig met emoties en gevoelens van ons en lezers om te gaan. WE LIJKEN WEL MENSEN.

images (5)

“Haal mij nu maar uit die wachtkamer”, dacht Saskia bij zichzelf. Zij heeft daar heel lang gezeten, die denkbeeldige wachtkamer in het ziekenhuis van Alkmaar. Het is even terug, dat de chirurg “ons” vertelde maar snel op onderzoek te gaan naar mijn gevoelens. Juist, mijn gevoelens! En waar waren de gevoelens van Saskia dan. Uh, even vergeten. Daar was even geen protocol voor, ook geen dummie handboek, dus hebben we het daar maar niet over. Ik stond (lag) al met mijn oren te klapperen toen dat werd verteld, laat staan Saskia. We hebben het er toen, op de reis terug naar huis, wel over gehad en het zal vast en zeker nog wel een keertje in de wandelgangen zijn genoemd, maar het is nooit echt besproken. Vandaar dat Saskia, bij het moment dat het ons werd verteld, in de wachtkamer is gaan zitten, blijven zitten. Niet alleen uit veiligheid, ook uit pure onmacht. Want nogmaals, er is nergens maar iets van een handvat te vinden over dit onderwerp. Daar komt ook nog eens bij dat Saskia het operatiegebied in deplorabele staat heeft gezien. De weken daarna mocht ze het ook nog eens verzorgen en op mijn verzoek kijken of de wildgroei plekken al een beetje aan het genezen waren. Elk weldenkend mens kan zich wel voorstellen dat dit soort beelden inbranden op je netvlies en nou niet echt uitnodigend zijn om maar iets van intieme gevoelens op te wekken.  De veiligheid van de wachtkamer was vele malen aantrekkelijker.

Maar we zijn er nog niet, op lange na niet. Wij moeten het zelf gaan ontdekken. “Wij”, niet alleen ikke, maar wij. Wil het gaan lukken tussen ons, dan kan het niet anders. En ik moet mij meer, veel meer, gaan focussen op de gevoelens van Saskia naar mij toe. Naar mij toe op het vlak van intimiteit. Het is nogal wat dat het vertrouwde lijf naast je, zo verschrikkelijk is veranderd. En het is echt niet zo dat het nu van een hij, een zij is geworden. Dat is een illusie. ook al ging de hele transitie best in een rap tempo, mijn lijf is nog steeds mijn lijf. Wat Saskia het meest opvalt is de zachtheid van de huid, de borsten en uiteraard het verwijderde aanhangsel.  Makkelijk geschreven? Te makkelijk! Het vergt tijd, tijd om te wennen aan die zachtere huid, die twee bulten en het gewijzigde object tussen mijn benen.

Niet monddood (ook al zou dat best wel eens mogen), nee, anders. Ik zou het meer gevoelsdood willen noemen. Gevoelsdood door alles wat er gepasseerd is na de operatie. Zo sterk dat zij twijfelde of zij het überhaupt nog zou willen. Zij heeft echt met die gedachten gelopen, nachtenlang gepiekerd en verloren door het bos der transseksuelen gelopen. Die twijfels hadden overigens geen betrekking op ons huwelijk. Zij zegt zelf dat zij daar geen moment aan heeft getwijfeld. (Daar was ik zelf veel minder van overtuigd, ik was door privé omstandigheden even helemaal klaar met de huwelijkse beloften. Wat ook niet bijdroeg aan een vlotte omgang tussen de lakens). Op die momenten botste onze gevoelens en emoties enorm. Hoe wij ook zochten, we vonden niets en raakten alleen maar meer en meer van elkaar verwijderd. Op de een of andere manier zocht ieder haar weg, een weg naar niets als je niet weet wat je eigenlijk zoekt. Rust, regelmaat en intimiteit, zo moeilijk is dat toch niet? Wel dus…………. Het zal mij een worst zijn wat anderen denken, maar voor ons, hoe moeilijk de tijden ook waren, intimiteit stond vroeger altijd hoog in het vaandel, daar was altijd tijd voor.

“Verloren in het bos der transseksuelen?” Zeker weten, de afgelopen twee jaar ging het nergens anders over. Zij kon daar niet van vluchten, geen andere afleiding, altijd ging het daar over. Goedschiks of kwaadschiks, waarbij de laatste wel heel erg de overhand nam. Daar is enkele maanden geleden, beetje bij beetje, een ommekeer in gekomen. Niet dat daar ineens niet meer over word gesproken. Nee, zij is langzaamaan weer in de positieve kant van mijn wereldje beland. en is het zowat “ons” wereldje aan het worden. Zij kreeg meer vertrouwen en kon ook veel herkenning vinden bij de juiste mensen. Het zijn juist die mensen, waar zij een tijdje met een boog omheen liep, die haar begrepen en haar niet eenzijdig in een hoek drukte. In een hoek waar zij emotioneel helemaal niet wilde zitten. Zij wilde het liefst haar man terug, zag alleen een transseksueel en niet meer de mens. Tussen de LHBT-ers ontdekte zij weer de mens(en) achter het hokje en kon ik haar helpen uit de “wachtkamer” te stappen.

Voor een kleine bijdragen aan mijn nieuwe haarwerk, klik dan HIER, u doet ons dan een groot plezier.

3 gedachtes over “Intimiteit 3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s