Omslag


Mag ik van mijzelf over een omslag praten. Jazeker, er is best wel een plotselinge “onverwachte grote verandering”. Een verandering die ik niet zag aankomen. Het leek er ook sterk op dat ik een beetje het zicht op de toekomst aan het kwijtraken was. Het maakte mij neerslachtig en soms bracht het mij bijna tot een depressie. De verwachtingen die ik had leken wel onbereikbaar geworden. Kijk, ik wist waar ik aan begon, op papier dan. Je leest je in op diverse blogs en forums. Zelf live contact met ervaringsdeskundige sloeg ik niet af. Hierbij had ik wel opgemaakt dat geen enkele casus hetzelfde was/is. Iedere trans-vrouw beleefd het anders. Ik zelf heb veel baat gehad aan het blog van ‘Sandra’, waarin ik veel overeenkomsten zie.

Daarnaast ging het op privévlak erg slecht. Door een mengeling van gebeurtenissen, die doorgaans een mens met moeite zou kunnen dragen, explodeerde alles.  Het privé stuk laat ik even voor wat het is. Waar ik wel meer over kwijt wil is wat een transitie met je omgeving doet. Saskia vertelde mij dat zij zich aardig had verkeken. Zij had de verhalen wel gehoord, over de struikelblokken gelezen en ging in zekere zin best wel onvoorbereid het traject in. Zij was er van overtuigd dat de clichés aan haar voorbij zouden gaan, zij had zich voorgenomen dat haar dat niet zou gebeuren. Zij zou het anders gaan doen, anders gaan beleven en de wereld even laten zien dat zij als een “power vrouw” de transitie zou begeleiden en ondersteunen. Voor emoties had zij zich gericht op mij, familie en vrienden. Dat pakte anders uit, want hoe ga je over je frustraties, pijn en emoties praten met de persoon die je “dat” heeft aangedaan. En eerlijk gezegd had ik dat niet aan zien komen. Op dat vlak schoten wij als twee vuurpijlen ieder een kant op en spatte wij totaal los van elkaar uiteen. (Wat voor aardig wat vuurwerk zorgde). Voor familie en vrienden was het ook geen makkelijke situatie, mede omdat er naast de transitie ook privé dingen speelden. Het is dan verdomde moeilijk om er helemaal voor iemand te zijn. Ze deden hun best, op zeker hebben zij er een steentje aan bijgedragen dat ons gezin nog steeds compleet is.

download

Het is vandaag 11 juli 2017, precies 8 maanden na de operatie. Nu kijk ik wel even terug, heb daar ook zin in, want ook dat soort data deed mij even geen ‘biet’ meer. Het, “het zal wel” syndroom. De omslag is nog vers van de pers, slechts een paar prille weken. Koffiedik kijken, maar dan wel weer door een zacht roze bril. We lopen inmiddels niet meer op eieren en krijgen weer wat vaste grond onder onze voeten. Dat zie je ook terug bij de kids. De (van zichzelf al) terug getrokken Justin krabbelt zichtbaar op. Niet alleen naar ons toe, maar ook naar zichzelf. Er zit veel meer pit in en voor ons langzaamaan niet een kind waar je je dagelijks zorgen over maakt. Dan Sophie, de gangmaakster en feestbeest in ons midden. Zij is inmiddels weer helemaal ‘terug’. Staat achter ons en heeft ons beiden flink op de vingers getikt, ons wakker geschud. Sebastiaan, ja, die begint een beetje te pre-puberen en waait, zo vrolijk, begripvol en liefdevol met ons mee. Hij trekt op geen enkele wijze partij en wil juist helen wat er te helen valt. En Daniël, ach, dat mannetje groeit op alle vlakken. Sinds de sensorische integratie gaat hij met sprongen vooruit, het is en blijft een vrolijke stuiterbal die wat extra aandacht nodig heeft.

Over mijn lichamelijke ongemakken heb ik al uitgebreid geschreven. Die zijn niet weg, sterker nog, de meesten verergeren zelf. Alleen sta ik er anders in. De gecreëerde rust draagt er aan bij dat ik weer vol goede moet met witte jassen aan tafel ga zitten en pas op sta als ik een tevreden gevoel heb. Maar de operatie dan? Om wat specifieker te zijn, het operatie gebied? Dat gaat goed! Volgens mij ben ik er nog niet, want de huid staat redelijk strak en af en toe voelt het gebied zwaar aan. Daarnaast zoekt af en toe een zenuw zijn of haar weg en dat geeft een luttele seconde een venijnige steek. Voor de rest is het echt precies zo al ik had gehoopt. Het ziet er 100% natuurlijk uit en is er geen litteken te zien. Zelfs de huidskleur is eigen, waardoor het geheel al helemaal niet opvalt. Qua verzorging daar is het nog steeds een opgave om elke dag trouw Apollo 3 uit de hoge hoed te toveren. Ik zal daar wel nooit aan wennen denk ik. Ook al is het maar een half uurtje per dag, ik verveel mij te pletter. (En na af en toe een paar daagjes smokkelen is er geen vuiltje in de lucht). Verder neemt de groeisnelheid van lichaamsbeharing af. Behalve in mijn gezicht dan, daar zullen nog heel wat cessies met de laser voor nodig zijn. Tja, en dan de spierkracht. Nou was ik al geen krachtpatser, maar nu merk ik echt wat een kracht ik heb ingeleverd. Het zal vast niet alleen door de hormonen komen. De narcose en het ruim een jaar buiten bedrijf zijn zullen ook vast en zeker debet zijn. Je komt alleen nergens als het tussen je oren niet goed zit! Volgens mij ga ik dus overal komen!

6 gedachtes over “Omslag

  1. Lieve Rianne,
    Fijn om dit te lezen. Blij dat het met jullie allemaal goed gaat/komt.
    Jouw blog’s zijn een steun in de rug.
    En ik ben je dankbaar voor je “hart onder de riem” dat je me gaf.

    Liefs,
    Inge.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s