Het leven na de SRS, week 35


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 07 juli 2017, dag 239
“Stuur die bacteriën maar met pensioen”

Het is vandaag op de kop af 32 jaar geleden dat mijn oudste dochter is geboren. Dus ook via deze weg: van harte gefeliciteerd!!
Vandaag kreeg ik ook de afspraak bevestiging binnen voor de pijnpoli, 3x hoera, er gaat eindelijk wat gebeuren. En vanochtend belde de huisarts, de uitslagen van de bloedmonsters en ontlasting waren binnen. Er blijken twee verschillende bacteriën in mijn lijf te kamperen die er niet thuis horen. De een moet a la minuut aangepakt worden. Het is een variant die hoogstwaarschijnlijk door de “Humira” niet vanzelf door het lichaam word uitgeroeid. Vandaag dat ik dus al maanden met buikloop kamp. De andere variant, die in mijn maag aan het shoppen is, daar moet nog even over gebrainstormd worden. Dit vanwege de overige medicijnen die ik nuttig. Ik ben blij dat er iets gevonden is en nog blijer dat er progressie is.

Ook zat er nog meer interessante post in de brievenbus. In mijn jonge jaren heb ik wat jaartjes bij een beveiligingsbedrijfje rond gehobbeld en daar destijds een pensioen opgebouwd. Ik denk dat dit pensioenfonds mij nu, via “MijnOverheid”, heeft gevonden. Tot mijn grote schrik zag ik op het uitkeringspercentage, ‘na overlijden’, een mega bedrag staan, een bedrag dat aan de (2) weduwen zal worden uitgekeerd. Ik moet dus echt op mijn tellen gaan passen dat, als het zover is, ik niet op de een of andere manier om zeep word geholpen. Schrik niet, maar de weduwe krijgt, tot aan haar dood, euro 0,01 per jaar uitgekeerd!!!

Zaterdag 08 juli 2017, dag 240
“Dag vogels, geen bloemen”

Na vele verspreide uurtjes is de tuin eindelijk klaar voor de zomer. Ik besef mij dat ik voor het laatst in 2016 in de tuin iets gedaan heb. En dan ik het voorjaar van 2016, voordat ik het ongeluk met mijn had kreeg. Ja, ik hield het een beetje bij, meer niet. En de zin ontbrak, ik zou niet eens weten waar de zin dan wel was, in ieder geval niet bij de tuin. Terwijl ik al sinds jaar en dag met veel plezier in de tuin hobby. Maar goed, een paar weken geleden ging het weer jeuken, heel erg jeuken. Ondanks alle lichamelijke ongemakken ben ik eerst met de entree begonnen en zette de laatste twee weken alles op alles om het achter weer op orde te krijgen. Ik mis alleen de bloemen nog, dat word sparen en anders komt dat volgend jaar wel. Nu het opgeruimd is lijkt alles weer veel groter en nodigt het echt uit om weer vele uurtjes op het terras door te brengen. Ik kan niet wachten op de lange zwoele avonden. lekker met een plaid over mij heen, vuurblok in de haard en een gekoeld drankje op tafel. Oh, en niet te vergeten, blokjes oude kaas met Vietnamese sambal…..

Maandag 10 juli 2017, dag 242
“Voorlopig maar even niet maaien”

Op een heel klein ongelukje na is het proefdraaien van de BBQ geslaagd. De tuin eindelijk weer op orde en dag schreeuwde om gezelligheid. Na één uurtje nijverheid was de BBQ weer in prima staat, alleen het rooster, waarde kolen op horen te liggen, was door corrosie vergaan. Dus slimme ikke had van die aluminium  BBQ onderin gelegd en daar de kolen overheen gelegd. So far so good. Tot dat Marion naar binnen kwam en droogjes zei: ‘je hebt een probleem’. Wat bleek, de bakjes waren niet tegen de hitte bestand. Gat er in en de gloeiende kolen waren in de voet van de BBQ gevallen. Op zich ook niet zo’n ramp, mits je BBQ niet op kunstgras staat……………
Had ik nu maar naar mijn gevoel geluisterd, ik wilde van te voren al een stalen rooster creëren van tools die ik nog in de berging had. Maar na alle inspanningen was de rek er uit en dacht het slim en snel met de aluminium bakjes opgelost te hebben, niet dus.

Na enige tijd brandweertje te hebben gespeeld, alsnog een rooster van staal gemaakt en kon de BBQ opnieuw gevuld worden. We hebben genoten, echt en met de grasmat komt het wel goed. (Had nog een stukje liggen, dus met wat secondelijm en een schaar is de schade snel hersteld). Marion woont sinds kort in de buurt en is druk met haar huisje bezig. Het leek ons wel verstandig om haar even uit de klus modes te trekken en wat afleiding te bezorgen.  

Dinsdag 11 juli 2017, dag 243

Vandaag zo’n lap tekst geschreven dat ik het maar om heb gezet tot een losstaand blog. Genaamd: “Omslag”. Voor de rest was het een rustig dagje. De kids allemaal thuis en mijn schoonmoeder en schoonzus aten gezellig mee. En het lekkerste was dat mijn schoonmoeder kookte. Vanzelfsprekend een van de lievelingsgerechten van de kids, ‘tonijnschotel’.

Woensdag 12 juli 2017, dag 244
“Kijk eens naar het vogeltje”

In gedachte draai ik mij om en loop weer naar buiten, in de laatste blik die ik met hem kruis krijg ik het nog net voor elkaar om een grijns op mijn gezicht te krijgen. Beheerst open ik de kofferbak van mijn Ford Mustang, met mijn rug naar de opening van de deur, zodat de beste man niet kan zien wat ik doe. Geroutineerd laad ik het dubbelloops jachtgeweer met afgezaagde loop. Zachtjes sluit ik de kofferbak, neem een hap lucht en kijk nog even naar de strakke blauwe lucht. Na enkele passen achteruit te hebben gelopen, draai ik mij om. Voor hem te laat om te reageren. “Ik hoef niets meer, je krijgt wat van mij” zeg ik koeltjes en haal de trekker over……
Dat was alleen maar in gedachte hoor, want ik reageerde eigenlijk totaal anders. Ik liet het maar gebeuren, weer gebeuren, dat ik tot op het bot werd vernederd. Vroeger was ik zo adrem! Ik zag er, in mijn ogen, netjes en verzorgd uit, niets geks of zo. Ik was beleefd, groette netjes en kreeg vervolgens een hele vriendelijke reactie terug: ‘wat kan ik voor u doen ‘meneer’? Het was weer eens zo’n dag dat ik het even niet trok, eigenlijk trek ik het steeds minder. Zou dat iets met de hormoonhuishouding te maken hebben? In de Real Life Fase kon ik daar veel beter mee omgaan. Toen was ik aan het ontdekken, ontplooien, alles was nieuw, dus ook negatieve reacties. Daar was ik op voorbereid en dat is steeds minder geworden. Misschien ook wel een positeif iets, dat niet voorbereid zijn. Ik ben ik, ze nemen mij maar zoals ik ben, maar ik ben geen meneer!

 

Een gedachte over “Het leven na de SRS, week 35

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s