Het leven na de SRS, week 34


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Zondag 02 juli 2017, dag 234
“Tijd voor tante Til”

Het leven staat een beetje stil. Best wel balen, of niet? Er gebeurt veel, maar toch ook weer niet. Er is gelukkig zicht op een consult bij de pijnpoli, na al die maanden wachten is er eindelijk een concrete opening en ligt de, door mij ingevulde, uitgebreide vragenlijst inmiddels bij de specialist in zijn postvakje. Goeie vriendin Marion kreeg eindelijk haar eigen optrekje in Rotterdam en woont dus vanaf volgende week op 22 minuutjes van mij vandaan. Voor haar ben ik zo blij dat zij niet meer een weektaak heeft om voor haar transitie te reizen. (Zij woonde tot voor kort diep in het Duitse en moest voor bijvoorbeeld een afspraakje bij de endocrinoloog, zowat twee dagen reizen). Morgen krijgt zij de sleutel en gaan wij aan de slag. Het glasweefsel ligt al klaar. Had ik mijzelf niet beloofd om dat nooit meer te plakken, ach, na al die duizenden vierkante meters die ik al gedaan heb kan die 60 m2 er ook nog wel bij :).

Over behang gesproken, het leverde mij in ieder geval een bloemetje op. Nee, geen bloemetjesbehang, zo oud ben ik nou ook weer niet (ook al denken sommigen daar anders over). Nee, ik haalde het glasweefselbehang voor Marion op bij de plaatselijke Praxis. Aldaar liep ik tegen een paar mooie tray’s petunia’s op. Kon ik eindelijk wat in de lege bakken bij de entree stoppen. En dat zijn dingen die mij echt blij maken, kan daar zo van genieten! Beetje bij beetje word het aan de voorkant weer gezellig en netjes. Gelukkig kon ik Daniël er van overtuigen dat dit toch echt een klusje voor mij was, want hij en natte tuinaarde gaan niet goed samen……… Hij zag de tuinaarde ook aan voor speelzand, gelukkig was de schilderstrap voor hem een nieuwe ontdekking en heeft hij zich daarmee en daarop prima vermaakt. Ja, een schilderstrap, want de hoogte bloembak hangt toch zeker op zo’n 250 centimeter.

Het was van de week toch echt wel een koude douche dat er werd voorgesteld om mij maar 100% af te keuren. Waarom? Oké, ik ben nu eventjes fysiek niets waard, maar dat is hopelijk toch niet voor eeuwig. Buiten dat, ben ik nog nooit zo lang offline geweest en ligt het ook helemaal niet in mijn aard om niet een steentje bij te dragen. De uitdaging die ik nu ben aangegaan en de onvoorziene omstandigheden daaromheen zie ik als een gevecht om te overwinnen. Dit keer niet echt makkelijk, maar zeker niet onhaalbaar. Mits de gezondheid het toestaat en anders vinden we daar ook wel weer een weg in.

Wat ik op dit moment zeker te weten echt vervelend vind is het summiere contact buiten de deur. De medische toestand maakt mij zo verschrikkelijk moe dat ik vriendschappen een beetje laat versloffen. Ik wil graag iedereen bezoeken, bellen, mee klessebessen en wat dan ook. De zin is er, alleen de energie ontbreekt. Temeer omdat afspreken zo moeilijk is als je niet weet hoe je je de volgende dag voelt. Ook voelt het bezwarend, want je wilt ook eens iets anders te melden hebben dan over je huidige status en de dingen waar je tegenaan loopt, ja toch? En dan mag ik op papier wel een flapuit zijn, in de praktijk is dit stukken minder, dan ben ik eerder geneigd om mij terug te trekken, zeggen dat het wel wel gaat, maar ondertussen……. Stilstand is achteruitgang, ik weet het. Misschien verstandig om ergens een blikje energie vandaan te halen om mij over die onzichtbare streep te trekken. Het was zo leuk, die persoonlijke groei, de ontwikkelingen in mijn leven. En dan opeens zo moe van alles, terwijl er nog zo verschrikkelijk veel moois in het verschiet ligt, kunst alleen om het weer op te pakken. Tijd om die zwarte deur rood te schilderen!

Dinsdag 04 juli 2017, dag 236

Eindelijk een goed gesprek gehad met de huisarts. Want gisteren ging even het licht uit. Na zoveel weken diarree aanvallen en braken wilde mijn lijf en geest niet meer. Het bezoekje aan de huisarts werd een bezoek van ruim een half uur, waarbij zij alle dingetjes op een rij ging zetten en concludeerde dat er serieus iets niet in orde is. Hé hé, eindelijk weer het gevoel gehad dat er iemand luistert naar de mens en niet naar een persoon waar op voorhand al vreemd tegenaan word gekeken. Morgen een rondje ziekenhuis om wat eerste onderzoekjes te doen en het medicijnenarsenaal ook iets aangepast.
Ik hoop zo dat ik aan het einde van de middag even niet in de buurt van een toilet hoef te zijn en mee kan naar de diploma-uitreiking van Justin. Want YES, hij is geslaagd! Hij is zo zenuwachtig, de jongeman die eigenlijk altijd zo rustig en relaxed is. Soms iets te relaxed naar mijn zin. Zojuist heeft hij mij ook gevraagd om zijn baard netjes te trimmen en wat nek-haartjes te verwijderen. Het was best wel een vader-zoon dingetje, maar helemaal te gek dat hij mij zo toelaat. Ik heb het al vaker gezegd, maar de vader-zoon verhouding is er nog steeds en is totaal niet ongemakkelijk. Ik heb mij daar best wel eens ongerust over gemaakt, want ik was zijn grote voorbeeld. En dat voorbeeld blijkt toch te zijn gebleven, ondanks dat ik nu vrouw ben. En Justin heeft er ook geen enkele moeite mee, zo lijkt het in ieder geval. Hij vraagt de dingen aan mij alsof er niets gebeurd is. Zo blij met deze situatie, zo trots op hem!

19:15   Het examenfeest was geweldig. Goh, wat is Justin een kerel geworden! Ik ben zo trots op hem! Morgen naar zijn nieuwe school, het ROC, te Delft. Daar start hij eind volgende maand met zijn ICT opleiding, die komt er wel. En ondertussen ligt Sophie te bakken in de zon. Die bezoekt haar harts-vriendin in Italië. Die vriendin loopt daar stage op een camping aan het Gardameer. Sophie is ook zo’n heerlijke levensgenieter.

Woensdag 05 juli 2017, dag 237

08:30 uur.   (Vandaag is een van mijn kids jarig, ik feliciteer stilletjes via dit medium, maar zeker niet ongemeend 🙂 ).
Eindelijk een goed nachtje achter de rug. Even geen diarree en tot nu toe nog een ge-braak en zo. Ik voel mij ook een stukje beter, houden zo. Gisteren heb ik mijzelf noodgedwongen aan een heel streng dieet gehouden. Slecht een klein beetje soep en een salade bij de Mac. De Mac was een traktatie van mij schoonmoeder voor het slagen van Justin en ik was blij dat het mij lukte om er bij te zijn. Naast het weinige voedsel ook even geen sloten koffie, slechts 2,5 kopjes koffie, voor mijn doen een unicum. En misschien wel het beste van alles, even geen paracetamol. Volgens Saskia heb ik daar jaren geleden ook zo’n last van gehad. De huisarts onderstreepte dit overigens ook, dat je van dat spul ook heel veel last kunt krijgen. Dus als ik op dit moment tussen twee kwade moest kiezen, dan is het wel de pijn waar ik voor kies. Echt veel beter dan dat andere. Trouwens, Saskia heeft gisteren ook de pijnpoli gebeld en de situatie voorgelegd, daarbij onderstreept dat er niet te lang meer gewacht kan worden. De assistente beloofde haar dat ik sneller behandeld zou worden! Soms toch wel handig zo’n Saskia…….

Vandaag houd ik zo veel mogelijk rust. Alleen een bezoekje aan het ziekenhuis om bloed te prikken en wat ontlasting te doneren. Verder staat een verplicht bezoekje aan de nieuwe school van Justin op de agenda. Hij zou dat prima alleen kunnen, alleen wil hij per se dat ik ik met hem mee ga. Hoe kan ik dit nu weigeren!

En wat valt er verder nog te melden? Inmiddels is onze kraai enorm opgeknapt. Kan hij bijna goed vliegen en is stukken gegroeid. De buitenwereld verkend hij iedere dag, maar ons thuis is ook zijn thuis geworden. Hij wandelt door de tuin, zit wat op een tak en baddert er lustig op los in de vijver. Omdat hij nog niet echt goed kan vliegen houden wij wel een oogje in het zeil, want het wemelt bij ons van de katten. Hij is ook erg aan Sebastiaan gehecht. Het zijn twee vriendjes geworden en samen trekken zij er iedere dag op uit. Sebastiaan leert hem om zelfstandig voedsel te zoeken. Niet dat hij daar informatie voor heeft opgezocht, hij laat hem lekker scharrelen op het grasveld en daar vind hij van alles. En wist je dat het ook een prima mieren verdelger is. Al jaren hebben wij overlast van die kleine zoetekauwen en nu zien wij er geen een meer. En ach, de hamster van Sophie. Ik wist het op voorhand al, na één dag was ze het al weer zat! Dus Sebastiaan heeft zich over het beestje ontfermd. Hij blijkt een goede dierenvriend te zijn en heeft weinig inmenging nodig voor de verzorging. Elke dag zie ik hoe goed hij voor zijn dierenvriendjes zorgt, met veel passie en liefde.

Donderdag 06 juli 2017, dag 238

Vandaag de knoop doorgehakt. Ik heb besloten om een stukje verder te gaan met de transitie. Onder andere is er een verwijsbriefje gemaakt voor een chirurg van het VU, om te kijken of er aan mijn gezicht het een en ander veranderd kan worden. Ik ga daar heel open in, ben gewoon nieuwsgierig naar de mogelijkheden en uiteraard zou ik het wel heel erg fijn vinden als ik daardoor ietsje minder zal worden aangestaard. Daarnaast hebben we het thuis besproken en is iedereen er wel mee aan toe dat ik wat met mijn stem ga doen. (Het is voor het thuisfront geweest dat ik dit destijds heb afgebroken, zij waren hier nog niet klaar voor). De logopedie weer opstarten en als het niet het gewenste resultaat geeft, dan ga ik een stemband-operatie overwegen. Na de periode van al die “witte jassen” was ik het even helemaal zat, kon echt geen arts meer zien. Maar nu ik weer allerlei molens in moet, wat ik absoluut niet leuk vind, ga ik daarnaast op zoek naar positief gesleutel aan mijn lichaam.

Ik voel mij trouwens al stukken beter. Ik zou haast gaan geloven dat de paracetamol de boosdoener was. Vandaag een buikloop en sinds maanden niet gebraakt!! YES. Ook is mijn buik veel minder opgeblazen als daarvoor. Die buik was echt beschamend. Niet dat het nu helemaal joepie is, maar het is wel stukken minder. (Op Veteranendag zij een maatje tegen mij: ‘meid, wat zie jij er goed uit, en wat leuk dat je zwanger bent!’ Bedankt hé Frank….). Nu even een avondje met de kids, iedereen is weer thuis.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

2 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 34

  1. Dat mooie in het verschiet komt er echt wel hoor. Je krijgt de tijd die ervoor staat voordat je dit toevalt. Maar dat dit er al grotendeels is en dat er nog meer aankomt, is een ding dat zeker is.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s