Aftermath


red-front-door

Heel langzaam tikten de dagen voorbij, daarna werden het maanden. Nog maar een paar daagjes te gaan en dan is het alweer 8 maanden na de operatie. Waarom tel ik eigenlijk de tijd na de operatie? Het hele proces van “in transitie” gaan speelt al veel langer en de operatie is daar slechts een onderdeel van. Als ik alles tegen het licht hou, is de grootste klap in het nieuwe bestaan pas na de operatie geweest. Een privé klap. Alleen heeft de operatie voor ons allen een ongekende ommekeer veroorzaakt. Een, in eerste instantie, omkeerbaar gegeven werd door de operatie een onomkeerbaar feit. De kids verloren definitief hun fysieke vader, Saskia verloor haar man en ik moest mijzelf aan hun bewijzen dat het de juiste stap was. Hoe je het ook wend of keert, mijn stap, niet die van hun.

Ga het maar verwerken, hoe dan? De goede voornemens van mij, naar mijn naasten toe zijn grotendeels in het water gevallen, in het water gevallen omdat de nasleep veel erger uitpakt dan wij in de verste verte hadden voorzien. Daarnaast ook nog eens dealen met aan het licht komende privézaken zijn eigenlijk funest om maar te denken dat het allemaal op z’n pootjes terecht gaat komen. Een kleine acht maanden geleden stapten wij ergens in waarvan wij dachten dit even te fiksen. Wij, die dachten alles aan te kunnen en te doen wat ons goed leek, kwamen van een koude kermis thuis. En de mens Rianne en Saskia zijn nu eenmaal ingesteld om zaken door een roze bril te bekijken. Overigens helemaal geen slechte eigenschap, alleen kan dat nog eens een terugslag geven. Zoals nu gebeurd, zoals het al maanden gebeurd. Een transitie is gewoon een heel erg zwaar iets, iets waar je je bijna niet voor kan wapenen en iets waar, ondanks alle informatie, geen geschreven draaiboek voor is. Daarnaast is het voor een naaste al moeilijk om een transseksueel af te remmen, laat staan een buitenstaander. En dat afremmen lijkt pas te gebeuren na zo’n operatie, net of je dan pas realiseert wat er echt gebeurd is, een soort van bezinning. Sorry even voor het taalgebruik, maar het WTF moment kwam toch echt. En dan moet je verder.

Verder gaan, dat moet van jezelf, dat wilden wij samen, maar hoe dan? Nogmaals, dat draaiboek moet nog geschreven worden. De meesten redden het voortraject al niet en als ze toch een stapje verder komen is dat echt een hele grote uitzondering. Even los van de privé problemen, het was een serieuze doelstelling om nu wel tot een draaiboek te komen. Een draaiboek voor onszelf en wellicht voor mensen in dezelfde situatie. Niet van zo moet het, niet van zo kan het, nee, meer om handvatten te kunnen geven op basis van herkenning en ervaring. En misschien ook wel informatief voor “dummies”, die er werkelijk geen snars van begrijpen dat een leven met en als transseksueel samen kunnen gaan. Maar daar moet je wel samen door die fase heen komen. De fase dat het kind beseft een ouder te hebben ‘verloren’, de partner verder moet met een persoon waarvoor niet gekozen is. Hoe makkelijk is het niet om de krenten uit de pap te pikken, schrijven over de leuke dingen die gebeuren, de mooie momenten. Hoe zwaar is het om aan de andere kant juist dat te schrijven wat anderen eigenlijk min of meer wel hadden verwacht. Niet uit bezorgdheid uitspraken of dat achter gesloten deuren bespraken. Hoe moeilijk is dat? Heel moeilijk! Hoe moeilijk is het om ongezouten kritiek te filteren op gemeenheid of meedogendheid. Ook naar jezelf toe, naar je gezin toe en last but not least, naar je naasten toe. En als wel te noemen het zwaarste, de kritiek onderling!

Nogmaals, de dagen tikken voorbij. De dagen worden maanden. De nasleep is enorm, niet te overzien en zoals nu wel blijkt, een proces van jaren. Het is niet even wat hormoontjes erin kiepen, wat snij en plakwerk, wat je leven als trans-vrouw echte waarde geeft. Het is een totaal plaatje met heel veel downs, downs die gaan leiden tot een menswaardig bestaan. Zoals iemand mij van de week zei: ‘jij moet echt keihard knokken om gelukkig te worden’. ik maak er wij van. Want tot nu toe is het nog een “wij”.

“Aftermath”, niet alleen de Engelse vertaling van “nasleep”. Ook de naam van een lp uit 1966, waarop het geweldige nummer “Paint it, Black”. Tijd om wat zwarte deurtjes van kleur te voorzien. Zoals ik de toekomst zag, kleurrijk en voorspoedig. Terug naar het oorspronkelijk doel van ‘samen’, of meer naar het realistische ‘alleen’. Beide een keuze van twee individuele mensen, beide een beslissing binnen een gezin. Hoe dan ook, back off met ongewenste adviezen of ongevraagde inmenging.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s