Het leven na de SRS, week 33


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 23 juni 2017, dag 225

Het word moeilijker, moeilijker om iets te vinden waar geen negatieve lading aan zit. Ik schreef al eerder dat het de verkeerde kant op gaat. Het gaat niet goed omdat alles, werkelijk alles overschaduwd word door pijn. Gebeurd er iets leuks, iets fijns, dan word het steevast overruled door pijn. Pijn die nu overal doorheen gaat. Daarnaast holt mijn gezondheid achteruit. Geen nacht gaat voorbij zonder hevige buikkrampen en braken. Vermoeidheid speelt op, een algeheel gevoel van miserere.  Sorry voor dit, maar het is even niet anders. Zachtjesaan verlies ik ook het vertrouwen in de specialisten. De eerste knauw kwam van de neuroloog, die mij zonder enige schaamde in een risicogroep pleurde, daarna de andere nono’s die alleen maar een conclusie trekken op basis van mijn zijn en nergens anders naar kijken. Geloof het of niet, maar een keuringsarts keek mij niet eens aan, vroeg helemaal niets, onderzocht mij niet, maar trok bij het zien van mij direct zijn conclusie, 100% afgekeurd!!! En van de week; ‘slijtage in uw handen’. Verder niets, ik moest het er dus maar mee doen. Hallo, ik wil helemaal niet thuis zitten, ik wil werken. Vrijwilligerswerk? Ook helemaal geen moeite mee, maar dan wel graag dat het gerespecteerd word en niet langs de zijlijn te horen krijgen dat ze bang zijn voor hun reputatie als daar een transseksueel rond hobbelt.

En morgen mag de vlag uit, dan is het Veteranendag, hoera. Instapkaartjes voor het defilé in Zoetermeer reeds in huis en de OV kaarten voor het Malieveld opgewaardeerd. Maar waar haal ik de energie vandaan? Een van de twee moet toch op zeker wel lukken, want ik doe dit niet voor mijzelf maar voor Sebastiaan. Die kijkt hier zo erg naar uit. En weet je, als ik hem dan zo zie glunderen en trots als een pauw naast mij zie staan, ja, daar doe ik het voor. Dat zijn die momentjes dat je alles om je heen even kan vergeten. Net als afgelopen week, die schaarse momentjes met Daniël in de speeltuin. Als hij in zo’n schommel-ding ligt en ik oneindig kan duwen door zijn uitbundig gelach en intense blijheid. Ja, de Pride Walk zou ik zo weer doen en ben blij dat ik dit heb mogen meemaken. Daar had ik die twee dagen van niets meer kunnen doen echt voor over. Kijk, er zijn nog blije dingen gebeurd, of staan te gebeuren. Alleen staat die pijn in de weg, een pijn die toeneemt en vooraf af al gaat bepalen dat iedere stap moeilijker word.

Ik heb het beloofd, belofte maakt schuld, dus volgend week breng ik een bezoekje aan de “Zwaluwhoeve”. Een cadeautje van “Douglas”, voor moederdag.  Laten we hopen dat dit een beetje verlichting gaat geven.

Zaterdag 24 juni, Veteranendag

Op de valreep toch maar gegaan en ik moet eerlijk bekennen dat dit wel de minst leuke dag was van alle veteranen dagen. En dag lag niet aan de organisatie of het totale plaatje van deze geweldige eer die veteranen krijgen. Een topper was wel dat ik een lang uit het oog verloren maatje, vriend en Libanonganger na 37 jaar weer terug zag. Jammer dat zoiets niets niet stiekem gefilmd was, want dit weerzien was voor beiden heel emotioneel. We hadden elkaar al eerder gevonden via Facebook maar elkaar life ontmoeten was er niet bij. Toen ik een foto van Sebastiaan met Mark Rutte online gooide, reageerde hij direct. Of ik nog op het Malieveld was, natuurlijk was ik dat en een heel emotioneel weerzien volgde. Dit was zo geweldig.
En ook Sophie kon gelukkig, op weg naar haar werk, nog heel even langswippen. En wat zij op een spandoek schreef……………., geen woorden voor, zo mooi!!! 

img_2991

Gelukkig is het morgen weer zondag, over tot de orde van de dag. Niet filosoferen over wat, maar over hoe. Toedeloe……….

Zondag 25 juni 2017, dag 227
“Geen haartje pijn meer in de tuin”

Nog heel even terug naar gisteren, omdat ik zojuist een foto van internet plukte….. “Binnenkomst op het marktplein”. Dat zag er toch wel heel leuk uit. (Kijk Sebastiaan een glunderen!!).
veteranen-202

En vandaag weer eens lekker over al mijn grenzen gegaan!! Het moest echt gebeuren, de achtertuin……. Vandaag 50% van het kunststoffen terras verwijderd om de onderliggende constructie te repareren. Ondanks al de voorzorgsmaatregelen en gebruik van tropisch hardhout waren er toch  diverse liggers gaan rotten. Het kostte mij maar een nagel, mijn pinknagel wel te verstaan. Die scheurde zo ver af dat het bloed er uit stroomde, joepie! Toen dat klaar was kon ik het niet laten om ook maar de, met klimop overwoekerde, schutting aan te pakken. Het klusje was goed voor een kub of tig aan tuinafval.

En het lekkerste was de afterparty in ons privé bad. Na een klein uurtje was ik weer brandschoon en waren alle ongewenste lichaamshaartjes door het afvoerputje gespoeld. Over haartjes gesproken, dat gaat echt de goede kant op. Door de hormonen groeit een groot deel echt minder hard. In plaats van wekelijks hoeft het buikje, borst(en) en oksels nog maar een maal in de drie weken een beurtje met het scheermes. Mijn benen en armen doe ik met de “Epilady” en dat bezorgt mij twee weken een mooi, super glad, oppervlak. (De bikinilijn doe ik uit voorzorg met een ontharingscrème,  want het gevoel is daar nog steeds niet optimaal en wil niet nog meer wegsnijden :). En zeg nou zelf, een dagje “Zwaluwhoeve” kan je toch alleen haar-vrij doen?

Maandag 26 juni 2017, dag 228
“Happy swallow-day”

Hé hé, eindelijk eens een dagje zonder zorgen. Dat meen ik. Dankzij “Douglas” en een natura gift is het dagje “Zwaluwhoeve” een groot succes geweest. We vertrokken wat aan aan de late kant en reisde daarom pas laat terug. (We zijn net pas thuis, 22:00). Dit keer geen buikloop die de dag kon verpesten en dankzij wat engeltjes daarboven, ook stralend weer. Deze keer heb ik enkele sauna’s bezocht, niet lang, korte cessies vielen wat beter en had daardoor ook geen last van oplossende lijmlagen van mijn haarwerk. Een paar keer gedobberd in het zoutbad en lekker baantjes getrokken in het buitenzwembad. Een masserend bubbelbad sloeg ik niet over en ook een kruidenbad was verrukkelijk. Het was ook daar, in de kruidenbad, dat wij voor het eerst weer tegen elkaar aan kropen en beiden zowat in slaap vielen. En Saskia zou Saskia niet zijn als er weer eens iets niet als gepland ging. Al wandelend over de zonneweiden ontdekte zij dat haar badjas, niet haar badjas was. Ja, hij was ook wit, maar de inhoud van de zakken was iets anders dan van de badjas die zij daarvoor aanhad. Ze was ineens een dure zonnebril van Voque rijker en een vreemd merk pakje shag……  en nog wat kleine spulletjes. Gelukkig kwam de badjas weer bij de rechtmatige eigenaar terecht en kreeg zij haar eigen vod weer terug. Jammer hoor :).

Maar even iets heel anders, heeft de “Zwaluwhoeve” misschien een samenwerkingsverband met Psy-Q? Of ligt het aan de locatie dat de bezoekers zo ander zijn dan bij ons in het westen? We hebben ons echt verbaasd over de hoeveelheid mensen die een uitstraling hadden alsof zij daar verplicht aanwezig waren. Een gezellig babbeltje zat er bijna niet in, alsof je een besmettelijke ziekte had en dan die blikken, pppfff. Zelf een “eet smakelijk” werd gewoon genegeerd. Het is een streng gereformeerde omgeving, kijken waarschijnlijk alleen stiekem televisie, nooit verdiept in het bestaan van een transseksueel, laat staan een in het echt zien. Maar wij hebben inmiddels voor veel hetere vuren gestaan, dus onze dag heeft het op zeker niet beïnvloed! En zeg nou zelf, zo’n mooie locatie, het weer, de heerlijke maaltijd, die laat je je toch niet afpakken door een stelletje chagrijnen. Het was een dagje terug in de tijd, even weer een dagje R&S. Het leuke is wel dat dit ook weerslag heeft op de kids. Het is inmiddels bijna 23:00 uur, alles is nog wakker en het is een groot feest……….

Woensdag 28 juni 2017, dag 230
“Springend verhuizen”

prod-bucyrus-4250-1Het advies van Daniëls gespecialiseerde fysiotherapeute was een trampoline. Toe maar! Ik zag mijzelf al zo’n grote “dragline” besturen en een immens gat in de tuin graven. Na wat onderzoek te hebben gedaan bleek ik niet over de nodige vergunningen te beschikken om zo’n dingetje te huren en ook werkte de gemeente Zoetermeer niet mee. Om die machine de straat in te krijgen hoefde er maar 86 bomen gerooid, twee huizenblokken gesloopt te worden en het vliegverkeer van Schiphol een uurtje te worden stilgelegd, dat mocht niet, flauw hoor, zal ze nog eens een keer wat vragen! Dus was ik noodgedwongen op zoek gegaan naar iets van een andere orde in grootte. Marktplaats bood helaas niets geschiktst dus zocht in mijn heil maar ergens anders. Uiteindelijk vond ik het juiste exemplaar bij Coolbleu, een aanbieding die ik niet voorbij kon laten gaan.
En die werd dus gisteravond, ver na 21:00 uur, bezorgd. Ga dan maar eens aan een wakkere stuiterbal vertellen dat je de trampoline wel van de week in elkaar gaat zetten, niet dus. Om klokslag 23:00 uur stond de nieuwe trampoline te stralen in de woonkamer. Daniël sprong alsof zijn leven er vanaf hing en sliep binnen 15 minuten!!! Helemaal geen hint als je kids hebt met slaapproblemen :). (Hebben ze zo’n ding ook niet voor stuiterende huisgenoten…..). Het enigste waar ik tegenaan liep was het verlies aan kracht, want daar heb ik heel veel op ingeleverd. Die veren waren waren slopend en heb ik ook samen moeten doen.

Ook een hoogtepuntje van de dag was dat een hele lieve vriendin eindelijk een huisje in de buurt heeft gevonden. Dit heeft zij zo erg verdiend. Soms komen er mensen in je leven die je werkelijk alles gunt, niet alleen omdat het een hele lieve vrouw is, maar ook omdat zij zoveel meer verdiend dan zij het afgelopen jaar op haar bordje kreeg. Ik denk zelf dat ik het met haar druk ga krijgen :). Voor haar is het zo belangrijk om veel sociale contacten te leggen in het LHBT circuit. En dat kan je hier natuurlijk volop. (Zij woonde tot nu een lange periode in Duitsland, waar je beste en liefste buren je, na vele jaren, nog steeds met mevrouw aanspreken. Hier is het zo opener, gezelliger en vooral…… veel meer gelijkgestemde mensen!!) Ik ga alvast maar wat dagen inplannen, voor hulp bij het opknappen van haar huisje, bezoekjes aan het COC en Queer aan zee en niet te vergeten de gastvrije restaurants in de omgeving :). Qua gezondheid zal een verhuizing er wel inhakken maar aan de andere kant heb ik een schat van een mens in de nabijheid. By the way……. Ik ben eindelijk een stukje verder bij de pijnpoli, de vragenlijst is binnen.

Een gedachte over “Het leven na de SRS, week 33

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s