Bijltjes-dag


Ik weet nog goed hoe ik eerst behandeld werd, ervaar nu hoe anders het is geworden. Ik weet hoe ik mijzelf zie, in ieder geval niet zoals anderen mij soms zien. Het is moeilijker geworden om voor je rechten op te komen, nog serieus te worden genomen. Grenzen werden gemaakt en bijgesteld, niet alleen door mijzelf, ook door diegene waar ik mee te maken heb. Nu zijn mijn grenzen met grote schreden platgetrapt. Een onverwachtse pech kwam na de operatie om de hoek kijken. Pijn, een sterk toenemende pijn. Die nu zijn grens heeft bereikt en mij bijna tot waanzin drijft. Echt hoor, om gek van te worden.

images

De stap die genomen is, is een bewuste geweest. Een noodzakelijke stap, om verder te gaan. Iets anders was niet mogelijk, echt niet! Meerdere wegen zijn verkend en slecht die ene, voor mij geplaveide weg, bleef over. Als je zou spreken over een keuze, dan is die keuze slechts gestoeld op bestaansrecht en geluk. Nu die ‘keuze’ een voldongen feit is rest enkel nog de zoektocht naar geluk en het bestaansrecht. Ja, ik besta, ja ik ben gelukkig met de gemaakte keuze. Maar helaas, of misschien wel gelukkig, heb je dingen ook niet allemaal in de hand. Zijn er factoren in je leven die je overkomen, die los staan van je zoektocht, los staan van hetgeen je bent geworden. Al geruime tijd loop ik dus tegen bergen op die los staan van de transitie, maar 110% in die hoek worden gedruk. Zodanig, dat het moeite kost om in je eigen bestaansrecht te blijven geloven. Ik zie mijzelf, een transseksueel mens, van vlees en bloed, met dezelfde emoties als ieder ander. En okee, transseksualiteit valt nu eenmaal onder een psychische aandoening, maar maakt dat mij als mens onwaardig?

En waar vraag ik nu eigenlijk om? Is het nu zoveel gevraagd om mij van de pijn af te helpen?

Wellicht val ik in herhaling, maar vele jaren geleden werd een klein ongemak een groot ongemak. Kleine psoriasis plekjes gingen zich uitbreiden over mijn hele lichaam. Eerst volgende jaren van smeren met allerlei cremetjes en daarna lange cessies lichttherapie. Niets hielp en last but not least kreeg ik de diagnose artritis psoriatica. Op zich valt daar goed mee te leven, mits je de goeie medicatie krijgt. Het heeft heel wat jaartjes experimenteren met medicijnen gekost, eer de juiste dosering was gevonden. Na jaren van geklooi en testen werd de reuma onderdrukt en gaf het medicijn ook nog het voordeel dat de psoriasis verdween, mooier kon ik het niet hebben. Jaren volgde zonder reumatische klachten en een psoriasisvrij huidje. Maar toen volgde een beslissing van de verzekeraar. afgelopen jaar, net voor mijn grote operatie, besloot deze dat de dosering wel omlaag zou kunnen. Dus niet te behandelde specialist nam de beslissing, nee de verzekeraar. “Voor de operatie moest ik sowieso stoppen met alle medicatie, dus ook die voor de reuma, dus dat nam ik voor lief, ik wist immers waar ik aan begonnen was”. So far so good. Medio januari startte ik de reuma medicatie, in overleg met de specialist, weer op. Uiteraard in de nieuw gestelde hoeveelheid. Wanneer precies weet ik niet, maar de psoriasis kwam terug en voelde aan mijn lichaam dat er iets niet klopte. Het leken wel reumatische klachten. Zodoende werden er afgelopen week röntgenfoto’s gemaakt en bleek er slijtage in mijn handen te zitten. En de psoriasis dan. Oh, daar moest ik maar voor naar een dermatoloog. Ook die bezocht ik eergisteren. En wat denk je, eerst 6 maanden aan de cremetjes, dan eventueel lichttherapie en als dat niet helpt, ja, dan zien we wel verder!! Maar waarom word er alleen door mij gerept over de verlaagde dosering? Nou, de bevindingen van de specialisten waren overduidelijk. De ondergane operatie zal wel zoveel stres hebben gegeven dat de ongemakken weer net zo hard zijn terug gekomen. En voordat ik het vergeet: ‘mevrouw Volkering, die verlaagde medicatie is eigenlijk voor de reuma en niet voor de psoriasis!’ Enne, die genoemde slijtage aan de handen dan? Oh, ook maar voor lief nemen, gelukkig is mijn job mijn passie niet!!!!

Eigenlijk hoorde ik alleen maar een stemmetje dat zei: ‘u bent te duur, u wilde dit toch allemaal lekker zelf’.

Zou het nu ook zo gaan bij de pijnpoli! Weten jullie nog, de alsmaar toenemende zenuwpijn. (Waar ik nu zover mee ben dat de zware dosis pijnbestrijding ook niet meer voldoende is!) Lukt het daarom niet om maar geen afspraak te kunnen maken. Tsja, dat ik, na meerdere telefoontjes, eindelijk gisteren de “aanmeldingsformulieren” kreeg, lag een beetje aan het computersysteem. Daar bleek nog dhr. te staan in plaats van mw. En ja, dan gaat er ergens iets fout, pppffff.

En nu, zoeken naar een oplossing? Mijn brein hergroeperen om toch nog ergens de energie voor iets positiefs weg te halen. Want, oh girl, oh girl, dit is niet lang vol te houden!

2 gedachtes over “Bijltjes-dag

  1. Het doet me verdriet te lezen over jouw pijn. Als ik het zo lees moeten ze zo langzamerhand wel hels zijn.
    Veel sterkte meis.

    Liefs Inge.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s