Het leven na de SRS, week 32


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex Reassignment Surgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Zaterdag 17 juni 2017, dag 219
“doe kraai-gste hieën van”

Jackie, onze huiskraai doet het goed, meer dan goed. Hij gaat de hele dag met ons mee en geniet van de vrije natuur. Ik ben heel erg benieuwd wanneer zijn vleugels weer zijn hersteld en hij kies voor de vrijheid. Inmiddels is hij beste maatjes met Sebastiaan geworden en samen worden zij regelmatig buiten gespot.

Zo ook vandaag, Sebastiaan liep samen met Jackie op straat, toen hij door een verontrustende vrouw werd aangesproken. ( Een moeder van een van zijn schoolgenootjes). Sebastiaan kreeg een hele golf van kritiek over zich heen, want deze vogel moest zo snel mogelijk naar de gespecialiseerde opvang. + Een heleboel andere bla bla.
Tring, tring, tring, tring………. ‘Met Rianne’, hé hoi, jou heb ik al jaren niet gesproken!’ Daarna kreeg ik hetzelfde relaas als Sebastiaan over zich heen kreeg. Ik zal jullie de gehele tekst besparen, maar een ding stond in haar relaas centraal, het welzijn van Jackie kwam ernstig in gevaar als hij bij ons bleef. Ik begrijp achteraf niet waardoor ik mij nog steeds zo laat overrulen.

Het is al heel wat jaartjes geleden dat ik een bouw-maatje bezocht in zijn loods. Naast alle steiger- en bouwmaterialen bevond zich ook een tamme uil. Een tamme uil die zich lekker zat vol te vreten met verse kuikentjes. Ik vond het eerlijk gezegd wel gaaf, zo’n tamme uil. Daarnaast was dit bouw-maatje gek van wapens. Trots toonde hij zijn arsenaal, en ik als ex-militair, vond het meer dan geweldig. Met een van zijn extreem zware en geavanceerde luchtbuksen stapten wij naar buiten en zonder blikken of blozen, vanuit de vrije arm, schoot hij, op ruim honderd meter, met één schot, een duif naar de eeuwige jachtvelden. Ik kan mijn emoties hierbij niet goed meer herinneren, de zijne ook niet, maar één ding weet ik nog wel, dit was niet de eerste en zeker niet de laatste. Dit schoot mij vanavond zomaar te binnen, te binnen omdat hij getrouwd is met een moeder van een schoolgenootje van Sebastiaan, uh, oeps………….

Oke, verder geen gezeur meer. Eergisteren de entree en dan nu de achtertuin. Deze is echt aan een grondig onderhoud toe. Diverse vlonders moeten vervangen worden en wat bouwsels waren dusdanig aan het verzakken dat ze verwijderd konden worden. Ik had er echt zin in en na een paar uurtjes zweten was de eerste stap gezet. Het zweten was dusdanig erg dat ik opnieuw onder de douche mocht en mijn haar opnieuw kon wassen, zelf de lijmlaag van mijn haarwerk was geheel opgelost….. En toch kon ik het niet laten, bij het krieken van de avond haalde ik met Sebastiaan nog een grote berg groen uit de vijver. Zo met het zonnetje er op groeide deze in een razend tempo dicht. Nu kunnen wij de vissen, kikkers, salamanders en rivierkreeftjes tenminste weer zien. Het is nog even een paar avondjes aanpoten, maar het resultaat zal weer top zijn. Klaar voor de zomer, het examenfeest voor Justin en de familie/vrienden BBQ op Sebastiaan zijn verjaardag.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s