Het leven na de SRS, week 31


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex ReassignmentSurgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Zaterdag 10 juni 2017, dag 212
“Goed gelukte transgender”

Vandaag hebben wij met de 1e Haagse Pride Walk meegelopen. Een dag om nooit meer te vergeten. Sebastiaan maakte al heel snel contact met de kersverse burgemeester van Den Haag, mevrouw Pauline Krikke. Gedurende een groot deel van de mars liep ook zij mee en Sebastiaan week niet van haar zijde. Als je niet beter wist zou je denken dat het moeder en zoon waren, ze waren samen zo leuk!! (Volgende keer toch maar VVD stemmen 🙂 ).

19106024_1322371814547128_2449724246711289313_n
Het weer was schitterend, de sfeer was geweldig, de deelnemers over de top super en de route liep van de “Koekamp”, via het Vredespaleis, naar de Grote Markt, alwaar een heus podium was gebouwd ter ere van de roze viering. Er waren veel bekenden, onder andere trof ik ook vriendin Sandra, een mede blogster en stiekem toch wel mijn grote voorbeeld! Maar ook Mario (Orpheus), Hilde (Queer aan Zee), neef Martin (neef) en nieuwkomer Kees (gewoon kees) waren van de partij. De gehele tour liep ik ook in de nabijheid van een prachtige trans-vrouw. Die had me daar een strak en mooi lijf. Al die tijd liep zij op naaldhakken en danste honderduit. Die energie zou ik ook nog wel willen hebben. Trouwens, om toch nog een klein beetje te piepen, de tocht was veel langer dan de mij voorgeschotelde 1500 meter. Vermenigvuldig het maar met 3 tot 4 maal. De leus uit mijn diensttijd kwam weer goed van pas: “als je denkt dood te gaan, dan kan je nog 25 kilometer”. Maar ik heb het overleefd. Ik was trouwens niet de enigste die pijn leed. Naast mij liep er een, waarvan ik af en toe de onderrug moest masseren, al lopend :). Maar nogmaals, ik had dit echt voor geen goud willen missen. Tot volgend jaar maar weer!!

‘Dat is nog eens een goed gelukte Transgender!!’ 
Dat zei mijn schoonmoeder toen zij op een filmpje van de Pride Walk, haar dochter voorbij zag lopen. Naast een hele leuke opmerking, een stuk acceptatie van heb ik jouw daar!!

Maandag 12 juni 2017, dag 214
“Gevederde regenboog”

Gisteren was het op de kop af 7 maanden na mijn operatie. En er is geen minuut geweest dat ik daar aan gedacht heb. Goed, ik tel de dagen, ik telde tot voor kort ook de maanden, maar deze dag is compleet langs mij heengegaan. Zo moet het eigenlijk ook zijn, het moet uiteindelijk gewoon worden. De Pride Walk van afgelopen zaterdag heeft een beetje rust in de tent gebracht. De massa vrolijke, blije en gemotiveerde mensen hebben er echt toe bijgedragen dat er weer een zonnetje in mijn hart verscheen.

En gisteren kreeg ik er zomaar een vriendje bij. “s-Middags bezochten wij, met Daniël, een park. Op de parkeerplaats zag ik toen een jonge kraai zitten, die heel aandachtig naar mij zat te kijken. Het fascineerde mij en toen ik naar hem toe liep, kwam hij mij tegemoet, fladderde op mijn arm en is niet meer weggegaan. Hij bleef zitten waar hij zat. Thuis aangekomen bleef hij maar gezellig bij mij zitten. Als ik hem ergens neer wilde zetten, ook zelfs bij de open schuifdeur naar de tuin toe, dan wist hij niet hoe snel hij weer bij mij moest komen. Bij nader onderzoek bleken zijn beide vleugels heel erg lelijk te zijn gekortwiekt, meer dan lelijk zelfs 😡. Hij mag even blijven, ondanks dat Sophie er niets van wil hebben. Je zet toch geen beestje buiten de deur dat zich nog niet goed kan redden. Met al die katten hier zal hij dan niet lang leven.

En heel langzaam dringt door dat zaterdag voor mij overweldigender is geweest dan ik dacht. Het was al heel veel, te veel om te noemen. Ik was ook zo gefocust op Sebastiaan, die zo’n mooie klik met de burgemeester had en daarna danste alsof zijn leven er vanaf hing. De liefde tussen al die mensen, waarmee ik heb gesproken, heb gelachen, geknuffeld en hand in hand mee heb gelopen. Wat voelde het onwijs fijn om deel te mogen uitmaken van deze fantastische groep mensen!! Heel aftastend zocht ik al een tijdje naar een plekje, een plekje waar ik iets zou vinden waar ik naar zocht, al wist ik niet precies naar waar ik op zoek was. Zaterdag heb ik bevestigd gekregen dat deze zoektocht haar plekje heeft gevonden. De dingen die ik reeds ondernam waren zonder meer al fijn en herkenbaar, maar dit………. wauw! Dit was thuiskomen!

Woensdag 14 juni 2017, dag 216
“Mmmm, broodje hamster”

Hoe had ik zo stom kunnen zijn. Ik had het kunnen weten! Jaren lang heb ik een heel streng anti huisdieren beleid gevoerd. Er zou, op geen enkele wijze, nooit meer een huisdier, of wat er ook maar op leek, in huis komen. (Vandaag dat er zoveel knuffels in huis zijn. Daniël bijvoorbeeld een pluche hond, Sebastiaan een opwindbaren Nemo voor in bad en eega heeft een verzameling Hello Kitty’s). Lees nou niet dat huisdieren mij niet aan het hart gaan, nee hoor. Vroeger had ik tamme ratten, poezen en katers, vogels, een fred, hamsters en natuurlijk diverse honden. Maar goed, eega was niet dier-proef dus jaren was er geen huisdier te bekennen. Tot dat, jaren geleden, Sophie aan kwam wandelen met twee jonge konijntjes…….. Toen begon de ellende. Een joekel van een konijnenhok werd in allerijl van Marktplaats geplukt en ingericht. Sophie heeft de twee levende knuffels zeker wel 2 keer eten gegeven en de kooi meer dan 0x schoongemaakt. Uiteindelijk konden wij er een neefje blij mee maken. Daarna volgde Justin met een hamster, die zegge en schrijven, binnen één dag aan onze zorg werd overgedragen. Daarna volgde “Dopy” onze prachtige kater. Een prachtig mooi beest, die helaas een verkeerde aanvaring kreeg met de hondjes van onze buren. Daarna is hij nooit meer de oude geworden en viel regelmatig de kids aan. Hij kwam triest aan zijn einde, door zich letterlijk op dun ijs te begeven.

En nu kom ik ineens thuis met een kraai!! Dom, dom, dom. De (1e) hamsterkooi is alweer aangeschaft en ieder gezinslid heeft het ineens over zijn of haar gewenste huisdier, help….. Gisteren deed ik met Sophie even een klein winkelcentrum aan om ons te oriënteren in kraaienvoer. (Wat er dus niet is. Hij krijgt niets te kort hoor!). In de plaatselijke dierenwinkel zag Sophie een tros schattige hamsters en was gelijk verkocht. Even na het verlaten van de winkel kwam de te verwachte vraag: ‘Papa, mag ik een hanster?’. Probeer dat maar eens te weerstaan, twee van die mooie ogen, die je vol liefde aankijken. Natuurlijk zwichtte ik gelijk en zij keihard, “NEE”, natuurlijk wel :).  Dus weer terug de winkel in en even wat hamsters bewonderd en info vergaard. Resultaat was dat ik vanochtend vroeg met Sophie op pad ging om een hamsterkooitje (weer van Marktplaats) op te halen.

Toch wel lief van haar dat zij meedenkt over het eten voor onze kraai, die schijnen hamsters voor ontbijt ontbijt aan te zien, maar dat vertel ik haar later wel.

Donderdag 15 juni 2017, dag 217
“Zet er definitief een streep onder”

19206256_1327631730687803_2075068413_nIk heb er echt als een berg tegenop gezien om de entree van de woning een beetje op orde te krijgen. De viooltjes die ik, een maand geleden, bij de Lidl had gescoord, waren door het warme weer getransformeerd in een dorre zooi. Ook de rest er omheen zag er niet uit, overal waar je keek groeide onkruid. Maar gisteravond had ik ineens de spirit om de boel eens grondig aan te pakken. Zodoende hees ik mij vanochtend in mijn oude werkkloffie en zocht de nodige tools om het werk te klaren. Na ruim twee uur was alle onkruid weg, de bloembakken weer uitgeruimd en de aarde omgewoeld. Nu even wachten op de juiste bloemen verkoop bij de Lidl of Aldi en dan gaan we weer genieten. Het gaat vast weer lukken om het er weer net zo uit te laten zien als de afgelopen jaren. (Weten jullie het nog? Al die mooie bloemen die ik afgelopen jaar van buurvrouw Ina kreeg!). Na de toch wel intensieve uurtjes even lekker gefietst met eega en Daniël, waarbij een heerlijk ijsje niet ontbrak. (Een van onze ijssalons bleek, volgens het AD, het beste ijs van Zuid-Holland te verkopen). Voordat ik met het eten begon dook ik ook nog even met Daniël de speeltuin in.

In de speeltuin had Daniël het druk met al zijn vriendjes en zocht ik verkoeling onder een boom. Heerlijk in de schaduw en het briesje maakte het compleet. Op een gegeven moment kwam een van zijn vriendje naast mij zitten, strak tegen mij aan. Eerst bekeek hij mij van top tot teen en toen onze blikken elkaar kruisten, keken zijn ogen mij heel indringend aan. ‘Jij word een meisje hé?’ zei hij zonder omwegen en met zo’n lief stemmetje. ‘Ja’ zei ik en er volgde een korte pauze. Vervolgens zei ik; ‘maar dat ben ik nu al hoor, een meisje’. Zijn ogen sperden wagenwijd open en heel langzaam viel zijn mond open, om vervolgens te vragen; ‘heb jij dan nu ook een streep en is jou piemel er af?’ Ik heb de streep bevestigd en ben niet op het verdwijnen van de piemel ingegaan. Na een ‘oke’ dook hij weer tussen de rest van de spelende kinderen. Heerlijk, die onschuld en ik heb ook weer een synoniem geleerd. In de jaren dat ik op deze wereldbol loop had ik deze nog nooit gehoord. Voortaan gebruik ik dit woord ook maar en zet definitief een streep door alle lelijke worden die het moois teniet doen. Dank je wel kleine boef!!

 

 

4 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 31

    • Het was zeker een hele toffe dag, een voor herhaling vatbaar. Fijn om jou weer even gezien te hebben. Ja, Sebastiaan is een bijzonder kereltje, hij heeft ook intens genoten.

      Like

  1. Ik was la zenuwachtig voor komende 5 augustus, nu ik van jou gelezen heb wat voor invloed/indruk de Pride Walk op jouw heeft gemaakt wordt dat gebibber alleen maar erger 🙂
    Nu denk je natuurlijk, Waar heeft ze het over?
    Men (een vriend en overste)heeft mij weten over te halen om op de defensieboot te staan tijdens de Canal Parade. Dat is mijn clffhanger op Facebook 🙂

    Like

    • Wat ontzettend gaaf!!! Maar ook heel moedig van jou, wauw. Ik weet zeker dat jij het geweldig gaat vinden, echt. Ik zou er geen seconden over na hoeven te denken, gelijk in die roeiboot springen 😃

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s