Illusie


Gebiologeerd kijk je naar die knappe, charismatige persoon, die je totaal inpakt in de wereld die je krijgt voorgespiegeld. Je vergeet even alles om je heen en valt van de ene verbazing in de ander. Door de enorme aantrekkingskracht van al hetgeen je krijgt, neig je zelfs jezelf compleet te verliezen en wil je het liefst applaudisseren tot je er bij neervalt. Op dat moment word je op dusdanige wijze ingepakt dat je absoluut geen oog meer hebt voor de werkelijkheid, je geloofd alles wat je ziet en hoort.

reactrouter1

Het is onvoorstelbaar knap wat een illusionist voor elkaar krijgt. Het is verbazing wekkend hoe zo’n persoon alle aandacht, alle ogen, op zich gericht weet te houden en het brein zo kan bespelen dat het alles geloofd wat het krijgt voorgeschoteld. Jaar in jaar uit weet zo iemand mensen volledig te bespelen en zelf als zij de trucjes door beginnen te krijgen, dan nog worden er genoeg dingen uit de kast gehaald dat ze er toch weer voor gaan. Want al kennen ze inmiddels de wijze van handelen wel, dan nog blijven ze gebiologeerd door de wijze waarop het gedaan word. Sterker nog, ze blijven kijken omdat ze nog steeds fragmentjes euforie krijgen van hoe ze het ooit voor de volle 100% beleefde. Want ook dat is de sterke gave van een illusionist, het keer op keer verzinnen van een truc of illusie, waardoor het publiek, de argeloze zielen, opnieuw verstrikt raken.

Al zouden ze in staat zijn om al die trucjes te doorzien, de kunst van de voorgespiegelde illusie eindelijk te kunnen doorgronden, dan nog zouden zij niet begrijpen hoe het daadwerkelijk in elkaar zit. Het zal ze nooit lukken om dezelfde truc uit te voeren, laat staan het over te dragen aan een ander. Trouwens, dat is ook verre van netjes, dat doe je niet. En al zou iemand het doen, wie zou dat geloven? Niemand denk ik, want wat is er niet mooier dan zelf de illusie krijgen in het middelpunt te staan. Dat die mooi, charismatige persoon dat allemaal voor jou deelt. Je zou gek zijn, want in ruil voor jouw aandacht krijg je ook veel moois terug, een illusie weliswaar, maar daar ben je op dat moment blind voor. En zeg nou zelf: “dat stukje plezier laat je je toch ontgaan”.

Maar het blijft knap hoe die artiest alle ogen op zich gericht weet te houden en ondertussen de assistente dingen laat doen die niemand opvalt. De assistent bereid, gepassioneerd en vol overgave, de volgende illusie voor, zodat de volgende act tot in de puntjes kan worden uitgevoerd. Of soms juist wel, moet juist wel de assistent op een voetstuk worden gezet. Als het geheim van de truc te groot is, kan de illusionist alle aandacht op de assistent laten richten, waardoor een onverwachts klapstuk de kijker volledig van slag kan brengen. Die weet dan niet meer of het spektakel door de assistent of door de illusionist is gedaan. Natuurlijk besef je achteraf wel dat het de illusionist moet zijn geweest. Dat besef komt altijd achteraf, of als je de show nog een paar keer hebt gezien en het kwartje uiteindelijk valt.

De waarheid kan dus een illusie zijn en een illusie de waarheid? Zeg het maar! Ik weet inmiddels wel, dat mijn transitie geen illusie is. Ik weet inmiddels wel, dat door mijn transitie de illusie een waarheid is. Ik weet inmiddels wel, dat ik door mijn transitie de illusie de illusie kan laten. Ik weet inmiddels wel, dat mijn transitie er voor zorg draagt dat ik de illusie kan verbannen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s