Het leven na de SRS, week 30


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex ReassignmentSurgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Vrijdag 02 juni 2017, dag 204
“Als een vis op het droge”

Mijn dagboek heeft zomaar een sprongetje van 22 dagen gemaakt. Is er dan niets gebeurd om over te schrijven? Zeker weten wel, er is de afgelopen tijd veel gebeurd en op het gebied van de transwereld heb ik ook het nodige beleefd. Ik heb alleen heel veel moeite om ook maar iets op papier te krijgen. Laat ik er eerlijkheidshalve maar voor uit komen dat het met mij even helemaal niet lekker gaat. Er zijn externe factoren die alle rust en vrede in mijn koppie verstoren. Dusdanig verstoren dat ik mij niet kan focussen op dingen, zoals mijn blog maar ook mijn eigen ikke. Mijn waarneming is vertroebeld en bij ieder ‘woord’ gaan er andere dingen door mijn hoofd dan die ik op papier kwijt wil. Dat is vermoeiend. Naast die ‘geestelijke’ vermoeidheid speelt ook de lichamelijke afbraak. Want zo noem ik het echt. Een echte afbraak van mijn lichaam, want die zenuwpijnen zijn inmiddels wel hels te noemen. Ik heb redelijk geleerd om het te verbloemen en deels met zware pijnmedicatie te verzachten, maar het is er continue, ondanks die fist full of medicine. Daarnaast speelt ook de reuma op, er is serieus iets mis met de dosis medicatie. (Waar de ziektekostenverzekeraar 100% debet aan is). En eerlijk is eerlijk, de droom van de vrouwelijke hormonen neemt ook een loopje met mij. Emoties vliegen mij om de oren, vaak onherkenbare, maar ook die mij niet ongewoon zijn. Alleen dan wel buiten proportioneel, of juist zo op de achtergrond dat ik ze bijna zou zijn vergeten.

Ik had er veel sneller meer uit willen halen, uit mijn transitie. Het is net alsof ik tot mijn enkels in de “Pokon” sta, maar groeien ho maar. Ja, in de verkeerde proporties :). Die verrekte bloemknop wil alleen niet open. Open, om alle warme in volle glorie op te nemen en te stralen van hier tot Tokio.

Niet alles ik kommer en kwel hoor, gelukkig niet zeg. Mijn verstandhouding met Sophie gaat met reuzensprongen vooruit en met de regelmaat van de klok hebben we samen quality time. Zo zijn wij samen naar Den Haag gegaan om een heerlijke haring te verorberen. Daar hadden wij elkaar al een poosje gek mee gemaakt, dus toen het woordje “haring” nog een keer viel, droop het kwijl uit onze mondhoeken. Beiden waren niet meer te houden. Daarna nog een kopje koffie op een terrasje en onze dag kon niet meer stuk. Ook betrekt zij mij weer in haar leven, vraagt regelmatig om advies en deelt diverse persoonlijke zaken. Kortom, de band is aan de herstellende hand. En Justin is nog steeds Justin, lekker relaxed en neemt mij voor wie ik ben. Ook kan ik hem gewoon een vette knuffel geven, een knuffel die net zo hard word beantwoord. En dan voel ik mij ineens een klein vrouwtje, wat is hij lang geworden zeg. Ook hij neemt nu zijn vrienden gewoon mee naar huis, hij nodigde zelfs zijn schoonouders uit voor een kopje koffie!!

Zondag 04 juni 2017, dag 206
“Smaken verschillen”

De afgelopen weken heb ik uitzonderlijk veel met T-vrouwen geluncht en gedineerd, wel 3 keer zelfs. En dat smaakte fortreffelijk! Naar meer zelfs! Eten met een gelijkgestemde is veel lekkerder, hihi, gekheid hoor. Wel is de gespreksstof anders, anders omdat je nog midden in veel nieuws zit en dat nou eenmaal makkelijker deelt. Dat geld overigens ook tijdens een lekkere hap met anderen die onder de LHBTQIA vlag vallen. Zo zaten Saskia en ik, afgelopen weekeind, bij Queer aan Zee met een gemeleerd gezelschap aan tafel. Onder het genot van een overheerlijke saté schotel had ik een fijn gesprek met Kees. Naast dat je veel herkenning van emoties hebt kan je ook veel gelijkgestemde humor delen. Dat hoeft niet perse schunnig te zijn, helemaal niet zelf, maar het maakt het wel makkelijker om eens even iets te zeggen wat je tussen de hetero’s niet kunt. Niet kunt omdat ze je niet snappen. Daarom geniet ik zo van de uitjes met homoseksuele vrienden, die kunnen zo lekker los gaan.
Een kleine twee weken geleden genoot ik samen met een T-vrouw van een heerlijke lunch in het gezellige Schoonhoven. Op een vol terras, in het gewone volk opgaan en lief en leed kunnen delen, heerlijk. Daarna hebben wij nog zeker twee uur gekeuveld door het stadje, winkels bezocht en genoten van een heerlijk ijsje. (In een vintage zaakje scoorde ik zelfs nog een thermometer, van maar liefst 100 centimeter hoog, niet voor inwendig gebruik dus. Hij pronkt nu in de tuin!).

Het is natuurlijk de gewoonste zaak van de wereld als Saskia een afspraak zou maken met iemand om te dineren. Ja toch? Maar toch vind ik het bijzonder dat zij een afspraak maakte met een, ook weer bij Queer aan Zee ontmoette, T-vrouw. Een bijzondere vrouw en Saskia heeft best wel een klik met haar. (Ik schreef ook al eerder over haar. Zij was een Israëlische militair). Afgelopen week maakte Saskia een spontane afspraak en nog diezelfde dag reisden wij helemaal naar Schiedam, om daar een overheerlijke maaltijd voorgeschoteld te krijgen. Heb ik nou voor het eerst in mijn leven koosjer gegeten? Ik ben het vergeten te vragen! Deze vrouw mag je best “bijzonder” noemen. “Bijzonder” op een prettige manier, een manier die Saskia wel behaagd. Ook getekend door het leven. Aan tafel werden dingen besproken die ik nog nooit eerder had gehoord en al hoewel ik veel gewend ben, klapperde ik af en toe met mijn oren. Echt een dingetje voor Saskia!

Voor de aankomende weken staan er weer veel dingen gepland. Waar ik/wij aan deel gaan nemen. Ondanks de vervelende beperkingen ga ik er wel aan deelnemen, al dan niet gedoseerd. Helaas valt het defilé voor onze Koning in de water, zelfs dat kleine stukje lopen zal niet gaan. Wel het kleine tochtje voor de 1e pride walk in Den Haag, want dat zal in een rustiger tempo gaan dan lopen tussen andere veteranen. Waar ik nu ook wel iets over los kan laten; door vriend Mario, van Orpheus, zijn wij geïntroduceerd bij de KRO/NCRV. Omdat de gesprekken goed verlopen maken wij een reële kans om in een nieuwe documentaire te verschijnen. Wij hopen hiermee weer wat stigma’s te kunnen wegnemen en gezinnen, in dezelfde situatie, te kunnen helpen.

Dinsdag 06 juni 2017, dag 208
“Voetjes in het zand”

Het is op de kop af ruim twee jaar geleden dat ik mij nog op het strand durfde te begeven. Twee jaar geleden kon ik dat nog topless doen, dat lukte mij afgelopen zomer echt niet meer :). Vorig jaar heb ik, zeker één keer, het zand onder mijn voetjes gevoeld. Ik durfde eigenlijk niet echt. En gisteren was het eindelijk zover, samen met schoonmoeders, Saskia en de kleintjes, bezochten wij Sophie op haar werk. Het was ook uitgesproken mooi weer en na Sophie even te hebben begroet, zochten wij de vloedlijn op, om de kids een duik te laten nemen. Nou ja, duik, Daniël tot aan zijn knietjes en alleen Sebastiaan ging een flink stuk dieper. En ondank dat wij allemaal aan de kust zijn opgegroeid, blijft het toch oppassen geblazen als je kroost de Noordzee gaat verkennen. Het is en blijft een gevaarlijk zwembadje. Gelukkig had Sebastiaan dat snel door, het verbaasde hem dat hij zo snel richting de pier afdreef. Na ruim anderhalf uur speel- en spettergenot deden we opnieuw Sophie aan. Wat een heerlijke dag!!
Oh, en ik? Ik zat prinses heerlijk aan de vloedlijn in het zand, het nog net droge zand. Mijn jurkje net kuis genoeg opgetrokken om mijn benen zo veel mogelijk te bruinen. Alleen maar genoten van het zand onder mij, het geluid van de golven en de onmiskenbare zeelucht. Af en toe droomde ik weg naar een stukje verleden, toen ik nog langs het strand kon rennen en vliegen. Salto’s maakte en zwom in de meeste woeste omstandigheden. Dat zwemmen komt nog wel, die salto’s laten wij maar achter in het verleden. Misschien zit een radslag er nog wel eens in. Nu was het nog in een jurkje, volgende keer doe ik mijn nieuwe badpak aan. Na gisteren durf ik dat wel aan.

Woensdag 07 juni 2017, dag 209
“Plakken, vegen of pletten”

Sensorische integratie. ‘Wat is dat nu weer?’ Ik zou zeggen: zoek het even op met Google. Daniël heeft aan de ene kant te veel, en aan de andere kant teveel prikkels. Op de eerste plaats natuurlijk het meest vervelends voor hem zelf. Op de tweede plaats ook een beetje voor ons. Ik geef toe, de rollen behang liggen al een tijdje kaar, maar tot nu heb ik mij nog net op tijd kunnen beheersen. (En dan nog past hij eigenlijk beter onder een vloerkleedje :)). Vandaag kreeg hij zijn tweede cessie en dat deed hij echt heel leuk. Tijdens zo’n speltherapie kun je echt zien waar de prikkels van hem heen vliegen. Uiteindelijk doet hij wat er van hem gevraagd word, waarbij ik wel denk dat vreemde ogen en een dosis vakkennis wonderen doen. Vanmiddag waren wij er bij aanwezig, zonder onszelf in te spannen, dat was afgelopen week wel anders. Ik was toen met hem alleen voor de intake, waarvoor het gemak maar gelijk een dubbele afspraak was ingepland. Om hem toen een beetje op zijn gemak te doen voelen, en hem van zijn stoel af te krijgen, werd ik ook bij het spel en diverse activiteiten betrokken. Ik heb daar toen heel erg van genoten en was ook trots als Daniël heel gedreven opdrachtjes vervulde. Ook was het een fijne ervaring om ongeforceerd wat handvatten te krijgen. Want onder begeleiding en gerichte spelvormen word je wel heel erg geconfronteerd met de grappen grollen van Daniël. Dan is zijn slimmigheid om dingen te omzeilen wel heel erg aanwezig. Buiten het oost-Indisch doof zijn deed hij heel erg zijn best om juist niet te doen wat je van hem vroeg. En om dat dan toch, zonder strijd, te bereiken was echt een verademing.

Oke, en vandaag heb ik ook mijn eerste borstonderzoek gehad. Het begon al goed met het fraaie weer. Ik had ons voertuig bij de verkeerde onderzoekswagen gestald, waardoor ik tegen een beaufortjes of 8 moest opboksen en de engeltjes mij ook nog eens trakteerden op kuub hemelwater. Niet geheel ongeschonden bereikte ik de juist wagen en melde mij netjes, op tijd, bij de receptie. Na wat te hebben geklessebest met overige cliënten was ik vrij snel aan de beurt. Ik moet zeggen dat het mij reuze mee viel. Het was heel even vervelend en ongemakkelijk, maar het was voorbij voordat ik het doorhad. Op naar volgend jaar. Ik ben echt blij dat dit soort onderzoeken er zijn en heel erg serieus worden uitgevoerd. Het is niet voor niets, deze ziekte heeft al zoveel slachtoffers geëist en minstens zoveel levensvreugde ontnomen. Daar moet alles voor worden ondernomen om het een halt toe te kunnen roepen.

4 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 30

  1. Je verhaal is zo herkenbaar. Ik sta te trappelen voor iets en ik weet niet eens wat en ik ervaar zoveel tegenwind. Gek hé? Komt denk ik toch door de hormonen. Zo puberig op het moment. Maar jouw pijn is gewoon super rot. Kost ook zoveel energie en frustratie. Sterkte 🌻 en plezier ook 🌹

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s