Dodelijke knuffelbeer


Groot, zo zou ik hem omschrijven, Ja, groot, indrukwekkend, zeg maar gerust angst opwekkend. Enorme kuiten droegen een imposant lichaam, een lichaam waarvan elk zichtbaar deel was voorzien van de nodige tatoeages. Iets wat totaal niet ongepast was bij zo’n kolos van een man. Niet eens kaal, een bos haar, verstopt in een hele lange vlecht, waar menig vrouw jaloers op zou zijn. Daar moet je geen ruzie mee krijgen, dacht ik vanuit mijn luxe hoekbank, voorzien van heerlijk zachte kussens. Waarin ik mij dacht te kunnen verstoppen, mocht deze reus mij misschien spotten en in elkaar zou willen beuken. Ik keek echt gefascineerd naar deze verschijning en toen ik heel even een blik in zijn ogen kon werpen zag ik toch een sprankje zachtheid, of vergiste ik mij nu? Nee, mijn radertjes vertelde mij dat een confrontatie niet goed voor mij zou aflopen, dat was nou eens een echte kerel, eentje die niets moest hebben van transgenders.

Dochter Sophie heeft haar strandtent baantje weer opgepakt en toen zij aan het werk was, was ik toevalligerwijs, met Saskia, in Den Haag. (Een avondje Queer aan Zee). Ik was dus al min of meer al als taxichauffeuse geronseld. Met van die droepie ogen had zij gevraagd haar “even” op te pikken, want ach, ik was toch in de buurt. Zo kon het dus gebeuren dat wij, even voor zonsondergang, op een Schevenings terras zaten. In afwachting van de vrijlating van dochterlief. En al genietend van een lekker bakkie keek ik naar de kunsten van Sophie, daarbij ruw uit mijn observatie gerukt door die “grote, woeste man”. 

‘Herken jij iemand op deze foto??’………….. Hoe kon dit gebeuren, ik die altijd zo alert is, op haar hoede is, zeg maar. Hoe kon het gebeuren dat deze robuuste man mij nu ongezien had benaderd en op de rand van mij relaxte hoekbank was neergevlijd. Nota bene op een afstand dat ik iedere getatoeëerde vezel van zijn huid kon waarnemen. Hij was daar ineens, zomaar, zomaar van achteren aan komen sluipen.
Hij had een foto op de riante leuning van de hoekbank neergelegd, een oude foto, dat zag ik vanuit één ooghoek, want de andere hoeken hielden hem goed in de gaten. Hij wees nogmaals op de foto en vroeg voor de tweede keer: ‘herken jij iemand op deze foto??’ “Nou niet echt’ zei ik….. bibber de bibber. ‘Kijk nog eens goed dan!’ Oke, nu maar eens goed kijken. Verrek, dat leek ik wel, alleen dan 50 jaar jonger. Het heeft zeker 15 minuten geduurd voordat ik eindelijk doorhad wie “hij” was en waar wij op dat moment waren. Het was immers een tijdje terug. Eerlijk gezegd koste het mij immens veel geestelijke inspanning om zover terug in de tijd te reizen. Maar het lukte mij uiteindelijk toch. Waarna er tijd was om een flinke dosis jeugd herinneringen op te halen. (Volgens hem had ik altijd de mooiste meisje en haalde hij mijn eerste, lange, liefde naar voren. Hij was schijnbaar nog steeds jaloers 🙂 ).

Ik was volgens hem berucht en nog steeds weet iedereen wie ik ben, wat ik nu ben. Hij had trouwens de link van Sophie haar achternaam aan mij vastgepind en daarom de foto reeds in de strandtent opgeslagen. Voor het geval ik ineens zou verschijnen. Dat gebeurde dus. En voor mij zei de foto helemaal niets, echt niet. Ik kon mij niets herinneren, geen enkel gezicht, geen enige persoon, niet eens de omgeving. Niets. Was ik het eigenlijk wel? Ja, dat was ik wel.
In het oprakelen van onze herinnering kwam ook de ontbering van mijn jonge jeugdjaren ter spraken, De tijd dat ik dagelijks in elkaar werd geslagen. In elkaar werd geslagen omdat ik anders was. En ik kan het ook niet met zekerheid zeggen, zeggen dat hij ook een van dat groepjes was. Ik weet het niet, wil het ook niet weten. Want met de “leiders” van die groep heb ik al vele jaren geleden afgerekend. Afgerekend en met zelfs enkele een vriendschappelijke band kunnen opbouwen. En wie of wat daar aan aanhang bij hing, het zal mij een worst wezen. Feit is, dat deze dodelijk ogende man een hart van goud heeft en werkelijk oprechte pijn had van hetgeen er in mijn jeugd gebeurde. Ik voelde mij nu veilig en zelfs geborgen. Weer een maatje die mij door dik en dun zou verdedigen. Wauw, wat een mooi gevoel, wat een mooi mens.

18788229_1306978796086430_32372082_n
“Hij”in het blauw, “ik” rechts in het wit.

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s