Het leven na de SRS, week 26


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex ReassignmentSurgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Donderdag 11 mei, dag 182
“6 maanden verder”

img_1215Het is alweer een half jaar geleden, waar blijft de tijd, dat de geslachtsveranderende operatie heeft plaatsgevonden. Wat klinkt dat ver weg, wat voelt dat lang geleden. En wat is er in die tijd allemaal wel niet gebeurd? Veel, heel veel. In het afgelopen half jaar heb ik mijn draai proberen te vinden in het leven met een vagina. Is dat zo anders dan? Ja, dat is heel anders. Kan ik het omschrijven? Ik zal mijn best doen, al vind ik het heel erg moeilijk om in een notendop even te vertellen hoe het er nu voorstaat. Voorstaat hoe het nu, met het bij mij gecreëerde, gaat. Want dat is het toch, er is bij mij een vrouwelijk lichaamsdeel gefabriceerd. Met als doel dat het mijn leven zou verrijken. Tot nu toe zie ik dat nog niet, echt niet. Sterker nog, ik denk ook niet dat ik de “verrijking” van mijn leven, daar vanaf moet laten hangen.  Nou, dan zit je er ver naast. Alsof alles afhangt van een vagina. Wel klopt mijn lichaam nu met de lijn van vrouw zijn. Voor een groot deel gaat het lichamelijk vrouw zijn, nu vorm krijgen. Ik ben nu echt op weg. Dat heeft bij mij tijd nodig, veel meer tijd dan ik had kunnen vermoeden. Alles klopt nu wel in de spiegel, dat wel, maar het gewone dagelijkse leven, zoals de meeste vrouwen leven, dat is nog een ver van mijn bed show. Er zijn nog zo veel dingen die ik wil veranderen. Niet alleen in mijn leven, maar ook aan mijzelf. Ik word nog “te vaak” in de oude rol van man geïdentificeerd. Niet dat dit onzichtbaar kan worden gemaakt, trekken van een mannelijk verleden zullen er altijd wel blijven. Alleen de scherpe kantjes kunnen wat mij betreft wel wat geslepen worden. Daar moet ik zelf aan werken, door lichamelijke oefeningen, kleding stijl en presentatie in het algemeen. Daarnaast ga ik, einde van het jaar, verder met het vervrouwelijken van mijn lichaam. Denkende aan het aanpakken van bepaalde lijnen en contouren in mijn gezicht, dat kan namelijk. Er is een mogelijkheid om dat binnen de grenzen van de ziektekostenverzekeraar te doen. Als ik maar geen geplastificeerde Barbiepop wordt :).

Maar de vagina, hoe staat het daar nu mee, is dat na die 6 maanden nou al iets geworden? Nou, zeker wel, eigenlijk heel goed zelfs! Ik moet aan de andere kant ook wel bekennen, dat ik echt niet weet hoe een “nieuwe” vagina er na 6 maanden uit zou moeten zien. Ook niet hoe het aan zou moeten voelen. Daar zijn geen voorlichtingsboekjes voor :). (Wat betreft de ervaringsdeskundige ziet het er in ieder geval goed uit en kon ik mij gewoon, in mijn nakie, door het “Elysium” bewegen). Wat ik er verder over kan vertellen, is wat ik zelf zie en voel. Niet meer en niet minder…… Ik zie geen vreemde dingen, dingen die anders zouden zijn dan bijvoorbeeld al die 1 vrouwen waar ik mijn leven mee deel. Het voelt ook niet anders aan. Zou ik mijn ogen dichtdoen, op de tast mijn nieuw stukje lichaam ontdekken, dan is er ook niets vreemds te bespeuren. Andere koek is wel het gevoel van, en in, de vagina zelf. De meeste plekken zijn nog gevoelloos, daar hebben de zenuwen nog niet de juiste weg gevonden. Heel af en toe krijg ik een venijnige steek. Dit betekend dat een zenuw zijn weg zoekt, volgens overlevering gaat dat nog héél lang door. Verder dan dat gebeurd er niet veel. Ook is het dilateren nog steeds geen prettige aangelegenheid. Een soort noodzakelijk kwaad, waar ik ,met de regelmaat van de klok, mee smokkel. Niet meer netjes elke dag, meer wanneer het mij uitkomt. Ik houd het wel in de gaten, dat het niet moeilijker word of dat het pijn gaat doen.

En dan de priemende vraag van velen, doet ie het wel of doet ie het niet, ‘de clitoris’. Ja die zou het moeten doen, maar daar ben ik nog steeds niet aan toe. Ik voel de aanwezigheid wel. dus dat zit wel goed. Bij bepaalde bewegingen of gewone dagelijkse dingen, word ik regelmatig op haar aanwezigheid gewezen. Het zijn gelukkig geen vervelende gevoelens, meer dat je je ineens weer bewust bent van een nieuwe sensatie. Daarom ben ik niet bang voor een seksloos bestaan. Of ik daar al zin in heb? Nee, nog niet. Aan het ontdek je plekje ben ik nog maar weinig toe gekomen. Eerlijk gezegd vind ik het ook moeilijk mijn gevoel van vroeger om te zetten in het gevoel van nu. Hoe moet ik dat nu netjes omschrijven? Kijk, ik kwam als man, op dat gebied,  nooit iets te kort, verre van dat. En ik kan mij herinneren dat alleen al het denken daaraan al voldoende was om te stimuleren. Nu kan ik denken tot dat ik een ons weeg, maar dat geeft 0,0 stimulans. Ik moet het ergens anders zoeken, op een plek waar ik nog nooit ben geweest. Mijn weg hierin vinden, dat komt wel, dat weet ik zeker. Eigenlijk is het wel leuk, dat zoeken naar de juiste weg.  Zo weet ik inmiddels wel dat een bos bloemen of een romantisch gedekte tafel niet helpt. Dat hielp vroeger andersom ook niet……….

Daarnaast vind ik het herstel van lichaam en geest zo verschrikkelijk traag gaan. Die weken op bed liggen, de narcose, hebben het er niet beter op gemaakt. Niet dat ik lui ben, helemaal niet, maar alles kost erg veel moeite. Ik begin elke dag met een frisse, vroege start en zit vol met dingen die ik wil gaan doen. Ook al pak ik de dingen gedoseerd, stuk voor stuk aan, het komt er niet zoals ik wilde, of geeft het niet de voldoening die ik er uit wilde halen. Meestal gaat een fijne start over in een voortsleep mechanisme, ik kom er wel, maar vraag niet hoe. Ook is de brandende pijn in mijn voeten en onderbenen nog steeds niet weg, dus dagelijks aan de Tramadol en Paracetamol. Daar word je ook zo suf en afwezig van. Om die reden slik ik die zooi alleen nog maar in de ochtend en neem ik de pijn ‘s-avonds en ‘s-nachts maar voor lief. Is dan alles kommer en kwel? Nee, zeker niet. Zo ben ik af en toe bezig met mijn oude en vertrouwde vakkennis. Daarin word ik regelmatig om advies gevraagd. En dat is leuk, heel leuk. Nog leuker is het als ik heel even weer een echt helpend handje kan bieden en dan te ontdekken dat ik alles nog 100% in de vingers heb. Die vakmanschap pakken ze mij niet af. En daar wil ik uiteindelijk weer wat mee gaan doen. Dat is niet alleen mijn passie, maar ook mijn weg om weer volledig in de maatschappij te kunnen meedraaien. Deze jongedame wil het liefst tot haar zeventigste nog houtrot saneren en alles strak laten glimmen. En daarna, in een camper, elke vierkante meter van Europa gaan ontdekken. Dat van die camper ziet Saskia gelukkig ook zitten, het werken tot mijn zeventigste niet. (Wie kwam er nu eigenlijk met jong grut op de proppen?).

Na 6 maanden dus genoeg levenslust, veel meer dan ik mij kan herinneren ooit te hebben gehad. Ik wil leven, dingen doen die ik nooit voor mogelijk hield, dingen doen waarvan ik het bestaan niet eens wist, dingen gaan ontdekken om juist op een “nieuwe dingen lijstje” te zetten. Om het even geen wie, wij, samen, alleen of met velen. Leven om te leven en genieten van alles wat er op mijn pad gaat komen. Conclusie, ik heb nog geen enkele spijt van de weg die ik ben ingeslagen en ga verder dan ik ooit had kunnen dromen. Ga door met dromen, ga door met leven en ga iedereen versteld doen staan van mijn kunnen. Knoop dat maar goed in de oren. En dan ben ik pas 6 maanden verder! Mijn God, wat zal er nog allemaal op mijn pad gaan komen? Hoe gaat mijn lijf zich ontwikkelen, want die ‘ont-ball-ing’ gaat voor veel lichamelijke verandering zorgen. He, heerlijk dit, heerlijk om zoiets te kunnen schrijven. Want zo is het maar net, net een vrouw met periodieke stemmingswisselingen. Het is ook wel eens anders, toch? En ook dat hoort bij het leven wat ik nu lijd. Een stapje terug en 20 stapjes vooruit! Of loop ik nu te hard van stapel? Ja, eigenlijk wel ja! Maar vandaag vier ik mijn feestje, het feestje van de 6 maanden oude vagina……..

2 gedachtes over “Het leven na de SRS, week 26

  1. lieve Rianne, met deze kleine, eerste mijlpaal wil ik je feliciteren. het is geen gemakkelijke start geweest maar je komt er zeker wel. anders doen we het gewoon samen hand in hand. liefs, Marion

    Liked by 1 persoon

  2. Lieve Rianne,
    En dan hier weer zaken van je leren en met een lach lezen.
    Uiteraard gefeliciteerd met dit feestje (beter laat dan nooit)
    En een beetje jaloers en ongeduldig worden 🙂
    Liefs, Inge

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s