Station to Station


“Droomreis” heb ik veranderd in “Warszawa” en schreeuwt zowat om een vervolg. Bij deze!! (Wat mij opviel, is dat de LINK onderaan het blog maar zo weinig is aangeklikt. Valt het niet op? Of kent iedereen het nummer al uit zijn of haar hoofd?). Warszawa schreeuwt om een vervolg vanwege de vele reacties. Allemaal positieve reacties, reacties waar wel heel veel zorgen worden geuit. Zorgen over onze relatie, een relatie die zwaar heeft te lijden onder het juk van het transformerende poppetje dat Rianne heet. Is dat zo?

260440_7b3788cc500845a5a8209f9cedb9e0b6_large

Als conducteur zag ik bijna ieder stukje spoorlijn dat Nederland lief is. En reed ik het stukje tracé niet beroepsmatig, dan was er wel een of andere reden dat ik het voor privé doeleinden trotseerde. En dat was in die tijd echt trotseren, want veelal waren het stukjes spoor die alleen bereden werden door gedateerde boemels met een dieselmotor. De zogenaamde afdankertjes en vergeten materieel van de NS. Er waren destijds nog on-verkende oorden die het moesten doen met een uit pallets en dwarsliggers (bielzen) vervaardigde stations. Aan de andere kant stonden er in Den Haag heuse Amerikaanse auto’s en Europese Mercedes bakken als taxi’s voor de deur, terwijl je in die oorden nog met paard en wagen naar je bestemming werd gebracht. Ik dacht destijds werkelijk, dat als de trein niet op tijd zo remmen, je van de aarde af zou vallen………. Nu zou ik best wel in zo’n oord willen wonen, hoe ironisch. Je zult nu lang moeten treinen om zo’n oord nog te vinden.

Lange treinreizen? In ons koude kikkerlandje? Laat mij niet lachen, nee, dan is de “droomreis” Hoek van Holland – Peking pas een reis. Mijn langste reis is die naar Rimini geweest. Ergens in 1978 maakte ik die reis. Verder reisde ik nog een keer naar Zwitserland, naar mijn zus. Die had toen een leuke job in een hotel-restaurant. Heel hoog, op de “Rigi”, vertoonde zij haar kunsten in de bediening. Ik reisde daar samen met mijn ex heen. Gratis, want dat kon toen nog bij de NS. Toen gunde men nog een ander iets moois. Maar die reis naar Rimini was onvergetelijk. We vertrokken in de avonduren, waardoor wij bij het krieken van de dag, reeds Zwitserland hadden bereikt. Zodoende kon ik alle natuurschoon en de immense bergen voor altijd op mijn netvlies branden. Wauw, wat was dat mooi. Eigenlijk maar goed ook, zo’n stukje moois mogen meemaken, want aan alle moois komt uiteindelijk een eind. In dit geval de Po vlakte in Italië. Eenmaal daar beland is de treinreis wel genoeg geweest, wat was ik blij dat wij Milaan binnen reden en nog maar een klein stukje te boemelen hadden.  Helaas heb ik de kans niet aangegrepen om dit soort reizen met Saskia te maken. Niet dat wij niet van treintjes genoten, dat niet hoor. Wij reisden heel veel met de trein en Saskia vergezelde mij de eerste jaren, van ons samen zijn, bijna dagelijks. Die heeft wat 1e klas uurtjes gratis gereisd! Op heel wat stationnetjes hebben wij samen gegeten en genoten van de omgeving.

Wij reisden samen wat af, in tegenstelling tot de laatste jaren, eigenlijk pinuts in vergelijking met nu. Alleen leggen wij nu een reis af die niets met een echte trein te maken heeft. Maken wij een geestelijk emotionele reis. Met hele lange trajecten, met hogesnelheidstreinen, maar ook met boemels, doen wij elk station aan, van dwarsliggers en pallets tot imposante bouwwerken. Dwarsligger? Ja, dwarsliggers. En dat zijn wij dan zelf! Buiten dat wij onszelf dwarsliggen, liggen wij ook elkaar dwars. Snappen wij elkaar niet meer, onszelf niet meer. Vragen wij ons af waar wij aan begonnen zijn. Vragen wij ons af waarom de geplande reis soms zo in het water valt. Hebben wij het dan niet goed gepland, hadden wij te hoge verwachtingen of geraakte wij in situaties die in de verste verten niet denkbaar waren. Veel vragen, weinig antwoorden. Veel antwoorden, weinig vragen. Ieder voor zich had wel haar antwoord, had wel haar vraag. Alleen die vraag van een ander beantwoorden, is wel heel veel gevraagd. Wel willen, maar niet kunnen!

Nog even terug naar die reis naar Rimini, die had ook nog een reis terug. (Anders had ik nu in het Italiaans geschreven, duh). Ergens in die periode was een spoorbrug bij het Gardameer, door een storm, beschadigd geraakt en moesten wij over een “noodbrug” stapvoets tuffen. Het kadengadeng werd meer het geluid van een druppelende kraan. Hetgeen een enorme vertraging opleverde. Ik heb er voorheen nooit bij stilgestaan dat het een knap stukje vakwerk moet zijn geweest, om voor al dat treinverkeer, “even”, een noodbrug te hebben aangelegd. Zou dat nu helpen, een noodbrug? Een noodbrug om alsnog aan te overkant te geraken? En dat, hoe raar, hoe egoïstisch het ook is, hoe het ook klinkt, ik zie het (even) niet. En daar is een hele gegronde reden voor……..
En die gegronde reden kan ik niet delen. Niet dat het op mijn lippen brand, dat is het niet, het is meer een brug die Saskia moet bouwen. Geen brug over de rug van een transitie-reis, maar een eigen brug. Een brug met een rechte rug. Wat wil je nu echt en wat ga je daar aan doen?

Het is een kwestie van doen, van durven. Als je niet wilt, keer dan om, blijf niet voor die overweg staan. Overweg? Ja, ken je die filmpjes niet, van zo’n besneeuwd landschap, waar een trein zich doorheen worstelt? Als zo’n machtige locomotief, voorzien van een sneeuwschuiver, zich door de sneeuwmassa heen ploegt en voor een wonderbaarlijk schouwspel zorgt. Als zo’n machtig en imposant geweld jou passeert, terwijl je voor de overweg staat, je helemaal word verblind door een golf van sneeuw. Ben je dan overweldigd? Ja, dat ben je zeker. Maar verblind het ook je voortgang naar de overkant? Dacht het niet, niet in mijn geval. Maar ik ben niet de ander. Wellicht ben ik in de ogen van de ander wel die trein die iedereen en alles voor even verblind. Maar wie wacht tot dat de sneeuwgolf weer is gaan liggen, ziet de overkant? Zo niet, blijf blind en keer om!

Ik doe mijn koptelefoon maar op, weet het even niet meer. Ik luister maar naar (KLIK HIER)  en waan mij even, met een traan over mijn wangen, in de trein. Van station naar station, waar ik noodbruggen sla en sneeuwgolven veroorzaak. Van dwarsligger naar dwarsligger, waar ik heel in de verte, heel ver weg, een stipje waarneem.

2 gedachtes over “Station to Station

  1. Rianne,

    Je ziet ik ben aan het inlopen naar het heden. En ik weeet dus ook dat het goed zit tussen jullie. Maar wat emotioneel om te lezen.
    En sommige stukken zo herkenbaar. Ik doe het dan zonder partner.
    Maar je omschrijving van de reis af en toe in het water vallen, verkeerd plannen?, Je zelf niet meer snappen! Zo herkenbaar. Ook ik heb de laatste tijd het gevoel dat ik de regie kwijt ben, de twijfels.
    Maar goed, komt goed.
    Maar je schrijft zo mooi en herkenbaar, dank je.

    Liefs,
    Inge.

    Like

    • Het hoort er allemaal bij. Het is ook een niet te voorspellen lange en zware reis. Hier word regelmatig veel te luchtig over gedaan, men stapt in iets wat ze niet kunnen overzien. Je moet verdomd sterk in je schoenen staan! En in mijn geval, ook Saskia en de kinderen. Met jou komt het zeker goed!!

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s