Warszawa


Hoe ik ook mijn best doe, ik snap het niet. Dat de één hetzelfde gevoel van afstand kan hebben als de ander. Dat de één, letterlijk, kan landen, na een reis van slechts negen en een half uur en de ander daar zeven dagen over doet. En dan hebben we het over een afstand van 10.489 kilometertjes. Het doel zou hetzelfde zijn, alleen de weg er naar toe verschilt mijlen ver van elkaar. Het gevoel van afstand kan ik met geen mogelijkheid delen, niet voelen. Ik mis het gevoel dat ik dan een reis heb gemaakt, in afstand dan. Het is dan net alsof ik niet ver weg ben, dat ik niets getrotseerd heb. En Saskia, die heeft daar helemaal geen last van. Die voelt met alle gemak de afgelegde reisafstand aan, die land en gaat genieten van hetgeen haar bestemming bied.

main_Trans-Mongoli_-1

Mijn “te doen” lijstje lijkt steeds groter te worden, naarmate ik groei, wil ik steeds meer gaan ondernemen. Maar dat even terzijde. Aan de andere kant groeit ook de spijt dat ik dingen heb laten liggen, of domweg niet heb kunnen doen. Ook voor mijn transitie waren er genoeg dromen hoor…..
Ik heb er zelfs één keer, een klein stukje maar, in doorgebracht. Dat was in mijn carrière als conducteur. En toen Nederland afscheid nam van dit fenomeen, was ik er ook bij. De “Warszawa – Express”. Een trein(stel), die in zijn gloriedagen, van ‘Hoek van Holland’ naar Moskou reed. En je, met slechts één overstap, naar Peking kon brengen. Een reis van 168 uur. Door het kleine Nederland, dwars door Duitsland, doorkruisen van Polen, om vervolgens dwars door het immense Rusland, China te bereiken. Zonder vertraging stapte je dan na 7 dagen uit in Peking. Wat een reis. Een reis, die begon in Hoek van Holland, legde je tot Moskou af, in één en dezelfde wagon. De trein combinatie veranderde onderweg wel van lengte, werd gesplitst, maar jouw rijtuig bleef op de rails. Al hoewel, niet heel de reis. Op de grens Polen – Rusland werd jouw rijtuig opgetakeld en kwamen er andere draaistellen (lees: wielen) onder. Dit omdat de spoorbreedte in Rusland smaller is dan in de overige Europese landen.

Ja, die reis had ik graag willen maken. Wat was het mooi geweest om, die laatste rit, mee te hebben mogen maken. Getrokken door een enorme stoomloc, Hoek van Holland achter je te laten, op naar een avontuurlijke reis van 7 dagen. Een onvergetelijke reis. Een reis waarvan alleen al de reis, de reis is. Peking, leuk, maar wat zou ik hebben genoten van de reis. En ach, die reis is nog steeds mogelijk hoor, alleen niet meer vanuit “de Hoek” en met meerdere overstappen, zeker wel 3! Maar ben ik dan eindelijk in Peking beland, dan heb ik gereisd, dan heb ik een lange weg afgelegd, dan ben ik “echt” heel ver weg, dan heb ik echt het gevoel een bestemming te hebben bereikt! En Saskia heeft dat zelfde gevoel na negen en een half uur vliegen. Hoe kan dat nou? Ik snap er geen biet van.

Maar zal ik die metafoor eens omdraaien? Haar reis, mijn reis maken? Dat is even andere koek. Stof tot nadenken! Heb je daar een empatisch vermogen voor nodig, echt wel. Of is het beter om dezelfde reizen naast elkaar te leggen, zeg maar een evaluatie van de overeenkomsten. Mijn reis naast die van haar leggen en haar reis, naast die van mij leggen. Dat moet, van mijzelf, maar ook van ons. Hoe ver het ook lijkt dat wij zijn gekomen, des te meer komt het besef dat het doel, mijlen ver uit elkaar ligt. De één Peking, de ander Sidney……… Net als in de genoemde reis, heeft er onderweg een splitsing plaats gevonden. En als ik heel eerlijk ben, dan was die splitsing te voorzien. Het één rijmde totaal niet met het ander en een ontsporing onderweg, maakte het geheel compleet. Stug door denderen op een spoor dat onderweg van breedte veranderd, vraagt om problemen. Een onvermijdelijke ‘boem is ho’. Er moest aan de noodrem worden getrokken.
Terug kijkend op het prille begin, wist ik donders goed wat de reis in zou houden, ik was een “ervaringsdeskundige”. Ik wel, zij niet. Dat wij daar heel erg lang over spraken, met elkaar en hulpverleners, maakte van haar een goed voorbereide reizigster. Een reizigster die mij heel goed kon vergezellen en net zo enthousiast, alles kon delen. Iedere kilometer zagen wij hetzelfde beeld aan ons voorbij razen. Dat was zo en niet anders. Dat was ook de reden dat er überhaupt een reis kon worden gepland. En zo vertrokken wij naar een nieuwe bestemming, een onbekende bestemming.

Ik weet niet waar, ik weet niet wanneer, maar er kwam een moment, dat ieder op zich, van plaats wisselde en uit een ander raam naar buiten keek. Het moment dat je het ook niet meer kunt delen. Op het moment dat, als je naar het beeld van de ander kijkt, je je eigen beeld verliest. Ga daar maar eens een middenweg in vinden. Dat was teveel gevraagd, daar was geen enkele rek meer voor. In plaats daarvan richtte het delen zich op de passagier, de wisselende passagier die toevalligerwijs plaats nam in de “vrijgekomen stoel”. Daar waren ook passagiers bij die maar al te graag op die “vrij gekomen” stoel wilde gaan zitten, gingen zitten. Verschillende beelden, verschillende gevoelen, verschillende gedachten, verschillende emoties, een splitsing van de doelen, een verandering van “spijs”!!! En dan moet er aan de noodrem worden getrokken, daarom moet er geëvalueerd worden. Wie doet wat, wie gaat waarheen.

Ik doe mijn koptelefoon maar op, weet het even niet meer. Ik luister maar naar (KLIK HIER)  en waan mij even, met een traan over mijn wangen, in de trein. Hangend uit het schuifraam kijk ik naar de voorkant, naar de naderende oneindige toendra’s. Waar ik heel in de verte, heel ver weg, een stipje waarneem.

Een gedachte over “Warszawa

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s