Het leven na de SRS, week 25


abstract-black-and-red-butterfly

Beste lezers, de geslachtsaanpassende operatie (afgekort met SRS, Sex ReassignmentSurgery) is op de 11e van de 11e, aanvang 11:00 uur, met succes uitgevoerd. Twee dagen voor deze operatie ben ik begonnen met het bijhouden van een ‘dagboek’, met als doel mijn ervaringen rondom deze operatie en de herstelperiode met jullie te delen. Nu dit voor een groot deel op de achtergrond is geraakt ben ik, op veler verzoek van lezers, doorgegaan met het delen van dagelijkse gebeurtenissen.  Het leven na de SRS is anders geworden.

Zondag 30 april 2017, dag 171
“Dochter lief”

Wat een geweldige dag hebben wij achter de rug. Ik heb er een apart blog aan gewijd, want dat kon ik niet allemaal in dagboekvorm kwijt. Maar naast dit stuk overweldiging kregen wij bij thuiskomst ook een fijne verrassing. Sophie had een heerlijke mihoen schotel voor ons gemaakt. Helemaal op, voldaan, vol verhalen, konden wij zo aanschuiven. En als afsluiter van de dag, even geen kids meer in huis. De jongsten aan het logeren en de oudsten aan het stappen. Dat is heel lang gelden dat wij thuis, in alle rust, een film konden kijken.

En die geweldige dochter, daar heb ik de laatste weken weer zo’n fijn contact mee. Onze band is zichtbaar aan het versterken. Voor mij voelt het zelfs aan alsof het beter gaat dan ooit daarvoor. Ik kan het moeilijk omschrijven wat er hier allemaal tussen ons passeert, maar neem maar van mij aan, als ik zeg: “veel!” het is open, gezellig en ontdekkend. Nog geen diepgaande gesprekken. Dat gaat (nog) niet, dat ligt bij haar nog te gevoelig. Nee, het is nu meer een leven en laten leven, met heel veel respect naar elkaar toe. En heel veel lol, wat kunnen wij samen weer veel lachen! En één ding hebben wij zeker gemeen, liefde gaat bij ons door de maag, hihi. Beetje bij beetje gaat zij weer meer dingen lekker vinden. Zodoende kon ik haar vanmiddag wekken met een croissants, gevuld met brie en een paar druppels honing. Dat even in de oven, rucola toevoegen en smullen maar…..

Maandag 01 mei 2017, dag 172
“Maatjes, bedankt!!”

Deze twee foto’s zijn vanaf een en dezelfde locatie gemaakt. Met die verschillen dat de linker vandaag, door maatjes is gemaakt en de rechter, 35 jaar geleden, door mijzelf. En nu voelde ik toch een beetje auw, veel auw eigenlijk! Nog ver voor mijn transitie wilde ik heel graag deelnemen aan een groepsreis naar Libanon. Een groepsreis voor Libanon veteranen. In eerste instantie wilde ik op m’n vijftigste deze reis maken, maar dat ging door omstandigheden niet lukken. Daarna heb ik het laten rusten. Ik ging in transitie en hield mij eigenlijk niet zo bezig met het “Weerzien met Libanon”. (Link). Ja, af en toe bekroop mij wel een bepaald gevoel van onbehagen, onbehagen dat ik als “transgender” wel mijn kans voorbij had laten gaan. Het is voor een ieder wel duidelijk dat dit nou niet een uitgesproken land is om even als ‘nieuwe vrouw’ te gaan buurten. Die kans is voorbij, dat doet opeens heel erg veel zeer. Zeker nu het zo confronterend dichtbij is gekomen. Natuurlijk volg ik al jaren diverse sites over Libanon, zie ik honderden foto’s. Foto’s waar ik veel plekken herken, maar deze foto deed wat mij. Ik weet niet precies wat, waarom. Maar ik kan mij nog als de dag van gisteren herinneren dat ik als nietig mensje opkeek naar die imposante, prachtige rotsformatie. Temeer omdat ik op dat moment heel even weg was van de realiteit. Heel even bevond ik mij toen in “het paradijs”. Want zo heette deze plek onder de Unifillers, nog steeds……. Een moment van absolute rust, geen geweerschoten, geen (zichtbaar) gevaar, geen oorlogsgeweld, geen kapot geschoten en vernielde infrastructuur. Nee, alleen maar pure natuurschoon. Een klein stroompje uit de bergen vormde daar een hele kleine oase. Net groot genoeg om een duik in te nemen. En daar heb ik toen ook dankbaar gebruik van gemaakt. En nu ben ik dankbaar dat mijn maatjes mij nog één keer, visueel, naar die plek hebben gebracht. Maatjes, bedankt!!

18254269_1283252675125709_1437839984_n

Ikke in een zwevende positie

Dinsdag 02 mei 2017, dag 173
“Huisje, boompje, jurkje, filmpje”

Wat een leuk filmpje om de dag mee te beginnen. Op een Rotterdams medium lekker Haags spreken, hihi (Klik hier). Meer kan ik er even niet van maken. Een bijzondere dag was het zeker. Zouden wij vaker moeten doen.

21:15   Een leuke dag, een hele berg kleding van een vriendin gekregen. Veel prachtige jurkjes, blousjes en rokjes, wauw, ben er zo blij mee. In sommige jurkjes zat het labeltje er nog aan!! En het gebeurde opnieuw, zonder dat er iets gevraagd werd, kreeg ik een baby in mijn schoot geworpen. Dat klinkt een beetje maf, maar als man gebeurde dat niet zomaar, dat werd altijd gevraagd. Gevraagd of ik dat wel wilde. En nu kreeg ik weer zo’n heerlijke prop in mijn handen gedrukt. Daarna nog wat boodschappen gehaald en voor het eerst belandde wij even bij Zinn (Link). Dat, inwoners van Zoetermeer en omstreken, moet je echt een keer gedaan hebben.

En, ach ja, kan er ook nog wel bij….., onrust. Ik zal jullie daar snel meer over gaan vertellen. We hebben voor hetere vuren gestaan en waren toch al lekker op dreef, nietwaar? ……… pppffff.

Woensdag 03 mei 2017, dag 174
“Opklapbaar haar”

13:45   Soms gebeuren er dingen die je gewoon wilt delen. Geloof het of niet, maar ook dit was niet gebeurd als ik geen transgender was :).
Daniël zat lekker relaxed bij Saskia op schoot, toen hij heel erg geconcentreerd naar haar haarlijn keek. Het liet hem niet meer los, waarop Saskia hem dan ook vroeg, waar hij naar keek. ‘Zit daar ook een pleister onder?’ Vroeg hij. Je kon ons beide wegdragen!!! (Mijn haarstuk zit namelijk, aan de voorkant, geplakt met dubbelzijdig tape. Als ik dat moet vervangen, ziet het er echt heel “freaky” uit. Ik klap dan de voorzijde van mijn haarwerk naar achteren, net alsof je je huid naar achteren klapt…….. Beste freaky dus en Daniël kijkt daar altijd met veel bewondering naar. Maar ook is het voor hem nu gewoon goed geworden. Niet zo verwonderlijk dat hij denkt dat dit ook bij een ander kan!).

21:45     Vandaag blijft het bij een Daniël “strekendag”. Terwijl er dagen zijn dat ik wel een wandje zou willen behangen, was het vandaag dikke pret! Zo ben ik weer langzaamaan begonnen met trainen op het matje. Nog niet echt intensief, maar het begin en de zin is er! De paar voorgaande keren keek hij de kat uit de boom, maar vandaag keek hij letterlijk Rianne van het matje!  Hij ging met alles meedoen. Voor de yoga en fitness oefeningen draaide hij zijn hand niet om. Zooo lief en zo schattig om te zien! (En nee, geen foto’s. Je denk toch niet dat ik daaraan ga beginnen :)). 

Oh, en Daniël zou Daniël niet zijn. Ik was helemaal vergeten dat dit mannetje ons in een best wel lastig pakket had gebracht. Tijdens zijn bezoek aan het “Museon” had hij een lelijk letsel opgelopen. Er bevindt zich daar een ‘automatisch springtouw’. Daar was hij met zijn nekje langs geschuurd, waardoor hij een nare striem op zijn nek had. Alsof hij was gewurgd. En ga dat maar even uitleggen bij de crèche. Hij had dit, in een honderdste seconde, voor elkaar gekregen en daar kan je niemand op aanspreken. Maar zijn oma had het er kwaad mee. Zij had hem meegenomen en voelde zich heel rot daarover. Nou, wie hem een beetje kent, zal zich dit echt niet verbazen. (Wij zijn blij dat het Lange Land Ziekenhuis op een steenworp van ons huis ligt). 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s